Apartment sa Dapitan

Clarifying Why UP Students Should Vote YES in the Student Regent Referendum on January 26-31, 2009

2009-01-25T23:33:00.002+08:00

Peddling ‘democracy’ and other myths:
A response in defense of the Office of the Student Regent
by ANAKBAYAN

No word perhaps is as misused, abused, and twisted to fit the interests of a selfish few than the term democratic. The past few days we have been assaulted by a flurry of statements from certain student councils and political formations calling for the democratization of the Student Regent selection by subjecting their personal proposed amendments to the impending referendum to approve the selection rules. These groups have gone to the extent of expressly endorsing the failure of the referendum by enjoining the students to register a negative vote. At a juncture when the potency of our student institutions and, in essence, the power of our collective action, is undermined, there is no other recourse than to expose and resist such semantic deception and divisive intervention.

The referendum is not the proper venue for amendments to be adopted. The Codified Rules for Student Regent Selection (CRSRS) in its current form provides ample mechanisms for student councils to propose amendments to the same. As the CRSRS is still in effect, student councils have yearly been given until the first day of October to forward their proposed revisions, which these councils failed to do. This, however, is not merely a matter of technicality. The wisdom behind such prescription lies in the need for the approval by student councils across the UP system through the General Assembly of Student Councils (GASC) of any and all proposed amendments to the rules.

To obstinately insist on subjecting such amendments to the referendum is an act of arrogance and is in itself antithetical to the concept of democracy that these same groups relentlessly invoke. These student councils are practically asking that the assembly be bypassed, and that the position of the other councils on their amendments be effectively muted. It is worthy to note that these same revisions are the ones that have been, time and again, rejected by an overwhelming majority of student councils across UP through the GASC. Again, to ignore this historic position of the majority on such proposals runs counter to the idea of democracy that the groups in question so glorify.

A few words on the proposed amendments, nevertheless, are imperative. Apart from the fact that former Student Regents have been selected without a minimum academic requirement, as now proposed by some student councils and organizations, but have exceptionally discharged their duties, the inclusion of such condition conflicts with our collective position that the Student Regent selection is and must purely be a student affair and poses unjustly discriminatory effects.

These councils yet again posit that the selection process can be democratized through "proportionately" allowing one vote for each council. While a 'one council-one vote' scheme would sound appealing especially in the usual yet elementary and restrictive appreciation of 'democracy', the bigger problem lies in the fact that the current allocation of votes (2 for autonomous units, 1 for regional units) is precisely so in a conscious effort to preclude monopoly of the position by the unit with the most number of colleges. Certainly, this is not the brand of 'democracy' we would like to partake in.

The deletion of the role of the Kalipunan ng mga Sangguniang Mag-aaral sa UP (KASAMA sa UP) in the CRSRS has further been the subject of their proposed amendments. The CRSRS is clear as to the function of KASAMA sa UP by virtue of its historical role in the re-establishment of the Office and thus mandates the alliance to provide the necessary historical perspective on the institution and the selection process. The GASC remains the highest decisive body as regards the selection process. To remove the alliance's significance as enshrined in the CRSRS is to betray the Office's very history and ignore the historic collective struggle of the alliance's member-councils to defend the Office from unceasing attempts to strip it of its liberative power of representation.

There is no misinformation to the claim that a failed referendum may result in the vacancy of the Office, and that such may pave the way for intervention by the administration. The fear that stems from an unsuccessful referendum is that such may leave the Office vacant until the CRSRS is approved, and consequently, the students will have no representation in the Board of Regents, UP's highest policy-making body. While pertinent laws state that the incumbent remains in position should no successor to a public office be appointed or selected, such opinion, however, fails to note that the current Student Regent is set to graduate and would thus no longer be qualified to hold office.

More importantly, a vote in the negative is a tacit invitation for administration intervention. UP President Emerlinda Roman has confirmed the possibility that the administration may recommend any student for the position only if the students would approve of such. Knowing the administration's conception of 'student approval', as shown in the manner by which the 300% tuition hike, for example, was treacherously approved and justified, a failed referendum presents us only with unfortunate scenarios.

Ultimately, a vote in favor of the selection rules is a vote for the Office of the Student Regent and for genuinely democratic student representation. The fact remains that the mandatory conduct of a referendum undermines the capacity of the GASC to administer its own affairs and refuses to recognize the autonomy of the assembly itself in formulating its own rules on the conduct of the selection process that have always been upheld by the majority through its own democratic devices. It must be remembered that the provision in the new UP Charter mandating the conduct of the referendum was insidiously inserted, without any democratic consultation as its basis, by a former UP Diliman Student Council chairperson affiliated with a particular group which now asks us to 'check the OSR’.

It is in this repressive nature of the referendum that we are now calling on the students to unite in voting 'yes' to precisely prove to the administration and to these reactionary student groups that no deception and intervention shall deter us. The pursuit of true democracy, after all, can never be claimed by a selfish few who advance their vested interests and hunger for power in the guise of spurious claims of promoting ‘democratization’ and ‘student participation.’ Most importantly, democracy lies in a conscious and concerted effort to defend our democratic institutions especially when false and opportunist student leaders not only miserably fail to do so, but even connive towards such repression.

Vote YES! January 26-31, 2009 Student Regent Referendum. Bring your student I.D. or Form 5 and vote in your respective college precincts, all over the UP System.

Vote YES to Defend the Office of the Student Regent on January 26-31, 2009 (U.P.-Systemwide Referendum)

2009-01-03T00:54:00.004+08:00

Dear colleagues and students,

Hon. Shahana Abdulwahid, the current Student Regent of the University of the Philippines System, informed us of a systemwide referendum on January 26-31, 2009 to have the students vote on the rules in the selection of the student regent. We urge faculty members to inform and remind your students to vote in the systemwide referendum on January 26-31, 2009. We urge undergraduate and graduate students (including faculty members who are currently enrolled in UP) to participate in this referendum for genuine student representation in the Board of Regents, the highest policy making body of the University. Please find herewith (1) an Open Letter from Student Regent Shahana Abdulwahid, (2) Guidelines in the Conduct of the Referendum, and (3) a link to an article by Prof. JPaul Manzanilla, former Student Regent, on the historic role of the Office of the Student Regent.

Please pass.

Kind regards,
Mykel Andrada

Go out and vote. Participate in the systemwide referendum for the Office of the Student Regent on January 26-31, 2009.

Defend Student Rights. Defend Student Representation.

Vote YES and Defend the Office of the Student Regent.

------------ --------- --------- --------- --------- --------- --------- --------- ---

In Defense of Student Representation

An Open Letter from the Office of the Student Regent

Warm greetings!

As the university heads to the final days of its year-long centennial celebration, I have observed that one historical landmark of the students' democratic struggle inside the academe remains largely ignored- the creation of the Office of the Student Regent (OSR).

Now that the university looks back on its 100 years of existence, the significance of the OSR must not be ignored or forgotten. For the office is a concrete product of the UP Students' sustained efforts for the representation in the Board of Regents (BOR), the highest policy-making body in the University. The BOR was once dominated by personalities appointed by Marcos. And although the students formed the largest sector in the university, there was no student representative in the body.

The students, however, fearlessly pushed for their democratic rights. Even during Martial Law, they held massive student demonstrations inside and outside the academe, determined in the face of repression from both Malacanang and the UP Administration. As the students' campaign reached its peak, the administration relented. Pres. Corazon Aquino approved Executive Order No. 204, which led to the inauguration of the OSR. Since then, the office has become a symbol of victory for the UP studentry in asserting their democratic demands to the BOR.

Historically, the office has spearheaded the fight for greater state subsidy by initiating lobbying efforts in Congress and student actions. It has also stood up against discrimination on the basis of class, gender, race and religion. For this is the mandate of the OSR- to safeguard the interests of the students at all times.

Despite several attempts to render the OSR impotent in its duty to serve the students and the people, it has struggled to remain loyal to its function by pushing for measures to ensure the quality and accessibility of UP education and to realign the thrust of the university along the democratic interests of the people. At the locus of the campaign for student rights and welfare across UP units is the sole student representative to the BOR.

Ironically, the OSR is hounded by uncertainties, even as the whole university looks confidently to another 100 years. Traditionally, the General Assembly of Student Councils approves the Codified Rules for Student Regent Selection. The new UP Charter, however, obliges a referendum of students in order to approve the selection process for the Student Regent. The mandatory referendum is a move by the state and administration to invalidate the student-crafted selection process which exhibits student autonomy and self-governance.

A referendum is a logistical difficulty. The process requires more than half of the entire population of UP students nationwide to cast their votes in favor of the OSR. There are two possible scenarios, should the students fail to clinch the majority vote: the office may be left vacant, leaving the students without representation in the BOR, or the office may still be occupied, but by a Malacanang-appointe d student regent. Either way, the institutional autonomy of the OSR is undermined. This presents dangerous implications for the office, whose commitment to democratic rights is ensured, in part, by its independence from Malacanang and administration intervention.

Sadly, these bleak scenarios come at a time when student representation in the BOR is much needed. Today, the rightful role of students in the development of the university and country is being challenged at all fronts, from the reduction of state subsidy to the militarization of campuses. It is worth noting that year after year, the state has slashed added income. Meanwhile, legitimate student institutions and formations at the forefront of campaigns against commercialization are met with suppression.

At this landmark moment in history, there is no other way to succeed over threats against our rights to representation than to collectively rise up to the challenge of a referendum. At a time of crisis, we are tasked to protect, defend, and uphold our sole voice in the BOR, in the same way that we are tasked to advance our democratic struggle against commercialization of education and campus repression, not just for ourselves but for the future generations. Now that the office is in peril, let us continue the spirit of vigilance and persistence that led to the founding of the OSR.

With the firm resolve demonstrated by those who fought for the OSR, I call on the broadest number of UP students across the entire university system to support the campaign to defend the OSR and prove, once and for all, that measures meant to impede our democratic rights shall fail against the collective militancy of the students. By defending our basic rights to be represented, we concretely reaffirm our democratic struggle for greater state subsidy, for tambayans, and for our right to organize.

Once more, history demands that students register the potency of collective action in the fight for freedom and democracy inside and outside the university. We will respond to this challenge, valiant and united.

SHAHANA ABDULWAHID

University of the Philippines Student Regent

FIGHT FOR STUDENT RIGHTS AND REPRESENTATION!

BE PART OF OUR CAMPAIGN TO DEFEND THE OSR!

Join the OSR Volunteer Corps

Contact 0916-26351-43 (UP Diliman)

Guidelines in the Conduct of a Referendum for the Approval of the Procedure and Qualifications for the Selection of a Student Regent Pursuant to Section 12 (g) of the University of the Philippines Charter

On 29 April 2008, RA 9500 entitled "An Act to Strengthen University of the Philippines as the National University" (UP Charter, for brevity) was enacted, providing, among others, for the conduct of a referendum among the UP students for the approval of the procedure and qualifications for the selection of a student regent.

Sec. 12 (g) of the new University Charter provides:

Section 12. The Board of Regents. -

(1) Composition - the governance of the national university is vested in a board of regents known as the "Board of Regents of the University of the Philippines System," hereinafter referred to as the "Board," composed of:

Xxx

(g) One Student Regent, to serve for a term of one (1) year, chosen by the students from their ranks in accordance with the rules and qualifications approved in a referendum by the students.

Thus, the necessity to conduct a referendum among UP students pursuant to the University Charter, in accordance with the following guidelines:

I. DATE, TIME AND PLACE OF REFERENDUM

A. The referendum shall be conducted on January 26- 31, 2009 under the control and supervision of the Office of the Student Regent in coordination with official OSR designated referendum officers in UP units, University and College Student Councils, Vice Chancellor for Student Affairs and / or Director of Office of Student Affairs and Office of the College Secretary.

B. Voting shall start at 8 in the morning and shall end at 9 in the evening at the following campuses / precincts:

1. UP Baguio

2. UP Diliman

3. UP Diliman Extension Program in Pampanga

4. UP Manila

5. UP Los Banos

6. UP Open University

7. UP Visayas in Miag-ao

8. UP Visayas in Iloilo City

9. UP Visayas Cebu College

10. UP Visayas Tacloban College

11. UP Manila School of Health Sciences in Palo, Leyte

12. UP Mindanao

13. UP Manila SHS in Baler, Aurora

C. Counting / Tabulation in each designated precinct shall proceed immediately after the balloting has been declared closed.

II. REFERENDUM PARAPHERNALIA

A. The Office of Student Regent, in coordination with the Vice Chancellors for Student Affairs or the Director or head of Student Affairs and College Secretary of each UP constituent / regional unit shall prepare the pre-numbered official ballots and official sheets to be used in the referendum. It shall also prepare the additional ballots equivalent to one percent (1%) of the total number of qualified voters in each precinct as replacement for marked / torn / defaced / perforated ballots.

B. The official ballot shall be signed or initialed at the back by the Vice Chancellor or head of Student Affairs or his designated representative of each constituent unit and two (2) representatives of the students to be determined by the Office of Student Regent. A pre-referendum conference shall be called for this purpose by the Office of Student Regent and Vice Chancellors for Student Affairs of each UP unit.

C. The University, through the Vice Chancellor for Student Affairs or Director or head of Student Affairs and College Secretary, shall set up sufficient numbers of polling booths in each precinct and shall provide ballpens and white/ blackboards/computers.

D. The University, through the Vice Chancellors for Student Affairs or Director or head of Student Affairs and College Secretary, shall provide improvised ballot boxes to be used in the conduct of the referendum.

E. The Office of the College Secretary and/or Office of the University Secretary shall provide official master list of students enrolled in second semester 2008-2009.

III. ELIGIBLE / QUALIFIED VOTERS

A. All bona fide graduate and undergraduate students of the University of the Philippines duly enrolled and pursuing any of the academic degree/certificate/program offered by the University as of second semester 2008-2009 shall be eligible and qualified to vote in the referendum.

B. All UP students enrolled as of second semester 2008-2009 but cannot be physically present due to official business shall be allowed absentee votes.

IV. ELECTION PROCEDURE

A. The notice of referendum together with the list of qualified students allowed to vote, sample ballot, rules and guidelines shall be posted into conspicuous places within the premises of identified polling precincts of the University upon the resumption of classes before the conduct of referendum for the voters' information and guidance.

B. Before the start of referendum or casting of votes, the referendum officer assigned by the Vice Chancellor for Student Affairs, in the presence of official watchers, shall inspect the polling place and polling booths. The ballot box shall be opened for inspection by the office before it will be sealed off. The key shall be in the custody of the referendum officer.

C. The list of voters submitted by the University and agreed upon by the representatives of the students in a pre-referendum conference shall be used as the basis of those who will be qualified and be allowed to vote in the referendum.

D. To facilitate identification of voters, each voter shall be required to present his or her UP ID with picture and shall affix his/ her signature opposite his/ her name in the master list before the referendum officer gives him or her official ballot. In the absence of an official ID, the voter may still be allowed to vote provided that he presents his /her Form 5 and any valid ID.

E. A qualified voter who has cross-enrolled in another UP unit shall be allowed to vote in the nearest polling place, provided he / she presents his Form 5 and valid UP ID. His / Her vote shall be segregated and considered challenged, subject to verification from the master list, and If found qualified and has not voted in his or her home college his / her vote will be opened and counted.

F. Qualified voters whose names were inadvertently omitted in the master list shall be allowed to vote provided that they show proof that they are UP students currently enrolled for second semester and are eligible / qualified voters as per Roman Numerical III of these rules and guidelines. Said vote shall be automatically considered votes and subject to verification unless otherwise agreed by concerned parties.

G. All segregated and challenged votes (letters E and F above) shall be placed in an individual white letter envelope and sealed in the presence of the voter and the watchers. The name of the voter, home college, ballot number and the ground / reason for the challenge / segregation shall be indicted in the letter envelope duly signed by the referendum officer and watchers. All challenged / segregated votes shall be opened and counted only if they will materially alter the result of the referendum.

H. The voters shall personally mark a cross (x) or a check (/) inside the square opposite his / her choice in answer to the question.

Do you approve of the existing Codified Rules for Student Regent Selection (CRSRS) as rules and qualifications to govern the selection of our student representative to the UP Board of Regents?

YES ____ NO ____

I. If a ballot is torn, marked or defaced, in such a manner as to create doubt or confusion on the identity of the voter, or the voter inadvertently spoils a ballot, he or she shall return the ballot to the referendum officer who shall destroy the same and replace it with another ballot. A voter is entitled for a replacement of ballot ONLY ONCE.

J. If there are still a number of voters who are already within 50 meters radius from the polling area before the closing of the referendum, the referendum officer shall allow them to cast their votes after the voting time shall have been terminated.

V. REFERENDUM WATCHERS

A. The Office of the Student Regent shall determine who shall act as the referendum watchers in each precinct. Each precinct shall have at least two (2) referendum watchers: one (1) regular and one (1) alternate.

B. The Office of the Student Regent shall copy furnish the Vice Chancellor for Student Affairs the list of the respective official referendum watchers by precincts on or before January 19, 2009.

C. All referendum watchers are required to be at their respective polling precincts before 7:30 am. Otherwise, the referendum officer shall proceed with the referendum even in the absence of the watchers.

D. Only official watchers assigned in the precinct are allowed to raise relevant questions with regard to the conduct of the referendum. Watchers shall see to it that they have signed the minutes of the referendum proper and result after the tabulation / counting.

VI. CASTING OF VOTES

A. If the referendum officer is satisfied with the identity and qualification of the voter, said voter shall be given a ballot. The voter shall then be required to sign opposite his / her name in the official / master list prepared for this purpose.

B. Upon receipt of his / her folded ballot, the voter shall forthwith proceed to a vacant booth to mark the necessary box of his / her choice.

C. After filling up his / her ballot, the voter shall fold it in the same manner he or she received it and drop it in the ballot box.

VII. CANVASSING OF VOTES

A. Immediately after the close of the referendum, the votes cast shall be counted and tabulated by the referendum officer in their respective precinct in the presence of the watchers and student representatives.

B. Upon completion of the canvass, the referendum officer shall furnish each student representative a copy of the minutes of the referendum.

C. Referendum materials such as cast ballots, tally sheets, segregated / challenged votes and minutes of the referendum shall be sealed in an envelope duly signed by the students' representatives and be forwarded to the Office of Student Regent for consolidation. One copy of the minutes of the referendum reflecting the results of the referendum shall be pasted / taped outside the envelope, which shall be used in the consolidation of canvassed votes.

D. The Student Regent shall cal for a meeting for the opening of all canvassed and challenged / segregated votes for consolidation.

VIII. APPRECIATION OF VOTES

A. The referendum officer shall see to it that the voter marked a cross (x) or check (/) inside the square opposite his or her choice.

B. All ballots shall be presumed valid unless the same is considered spoiled or invalid. Accordingly, the following votes shall be considered spoiled or invalid;

1. No cross or check inside the square;

2. A cross a check, or other marking is placed outside the square;

3. Double or more markings inside and or outside the square (e.g. two (2) checks, two (2) crosses or a combination of cross (x) and a check (/), etc.);

4. The word "yes", and "no", "check", or "cross" inside the square;

5. Erasures or use of snopake; and

6. Any other markings inside the square.

IX. PROTEST AND PROCLAMATION

A. All protests / objections relating to the conduct of the referendum should be formally written and submitted to the Office of the Student Regent within five (5) working days from the close of the referendum proceedings. All protests / objections shall be included in the minutes of the referendum No protest shall be entertained after the lapse of the five-day period. Neither shall a protest be entertained on the grounds not raised and recorded during the balloting / counting.

B. The results of the referendum shall be proclaimed by the Office of Student Regent five (5) working days after the final canvassing of votes, provided, however, that no formal protest which would affect the result of the referendum has been filed within the allowable period.

X. OTHER MATTERS

A. The University, through the Office of Student Regent, shall provide IDs for the referendum watchers.

B. The designated referendum officer shall immediately resolve any on-the-spot queries, complaints or any issues that may be raised by any interested party during the conduct of the referendum.

C. Other matters unless stipulated in the adopted referendum guidelines shall be conferred to the authority of the referendum committees of each UP unit.

Represent and Struggle

The Office of the Student Regent and KASAMA sa UP

by JPaul Manzanilla

***Please circulate among your yahoogroups and repost on the internet. You may also use the attached web campaign goodies for your social networking accounts and blogs. You and your organization can also come up with your own support campign goodies and can also ask for educational discussions regarding student and university issues from the OSR on the resumption of classes

Maligayang Pasko! Saka Kilala N'yo ba si Ma'am SARAH RAYMUNDO?

2008-12-23T16:33:00.001+08:00

Hi everyone! Kamusta na kayo?

Nais kong magpaumanhin sa generic na sulat na ito. Sumusulat ako sa inyo bilang colleague, guro o dating guro ninyo, kaibigan, kakilala, o bilang isang concerned na miyembro ng U.P. Nais kong ipabatid sa inyo ang dalawang bagay:

Una, Maligayang Pasko! Yung pinaka-sincere. Saka Manigong Bagong Taon! Yung pinaka-sincere rin :)

Ikalawa, kilala n'yo ba si Ma'am Sarah Raymundo ng Sociology Dept, UP Diliman? Nagtataka kasi ako, pati yung iba kong co-teachers, at iba pang students at members ng UP community, kung bakit hindi siya binigyan ng tenure or permanent status ng kaniyang department.

Sa mga di nakakikilala kay Ma'am Sarah, halos sampung taon na siyang nagtuturo sa U.P. Natatandaan ko nga nung first year ako sa U.P. noong 1999, naririnig ko na ang pangalan niya bilang isa sa pinakabata pero isa sa matalino, masipag, masigasig at matinong titser sa U.P. Nababasa ko rin yung mga articles na kinocontribute niya sa Kule. Needless to say, very bright talaga siya. Dati pa man hinahangaan ko na siya.

Nung magsimula akong magturo sa U.P. Diliman four years ago, isa si Sarah sa laging nag-uupdate sa akin about theories, research endeavors, mga pressing local and national concerns, at iba pa (pati kung anong usong damit at kung anong magandang pelikulang panoorin, o music na pakinggan). Dami kong natutunan sa kaniya! Pati kung paano ang tamang attitude sa pagtuturo, paano maghahandle ng students, mga teaching techniques, at ang value ng teaching, however cliche ang tunog.

Ngayon, lagi akong naglu-look forward kung may bagong article si Sarah sa kaniyang blog o kaya sa mga publications. Yun ngang article niya about isang beauty contest na segment sa dating show ni Willie Revillame, yung may mga contestant na kailangang highlighted ang pagiging "hyphenated" ng pagka-Pinoy (halimbawa, Filipino-American, Filipino-Swedish, atbp), talagang na-amaze ako kung paano niya napipinpoint ang mga hegemonic discourse etc. Nakakatulong ng malaki ang mga nababasa kong articles niya sa pagtalakay ko sa klase ng PP 17 (Pop Culture), PI 100, PP 19 (Sexualidad), Fil 128 (Wika at Diskurso), at iba pang subjects na itinuturo ko. Sabi nga ng isang colleague namin ni Sarah, "blog entries pa nga lang niya ay articles na."

She really has it. Theory and praxis!

Kaya nakaka-surprise talaga kung bakit di siya binigyan ng tenure ng kaniyang sariling department, when she deserves it talaga. Dahil ba sa pagiging open minded at pagiging aktibista ni Sarah kaya siya hindi binigyan ng tenure? E kasi na-meet na niya ang lahat ng requirements para ma-tenure pero di siya binigyan. Hay.

Sana suportahan natin ang call or panawagan ng mga members ng UP Community para bigyan ng tenure si Sarah. Nasa ibaba yung nakuha ko mula sa weblog niya. Sign tayo ng online petition at basahin nating maigi at ipakalat sa iba pang tao, kahit non-UP puwede ring mag-sign.

Please find time, laluna ngayong Pasko at Bagong Taon, para suportahan si Sarah Raymundo.

Maraming salamat!

Mykel Andrada

* * * *

From Prof. Sarah Raymundo's campaign blog -- http://tenureforsarahraymundo.blogspot.com

SARAH RAYMUNDO is an Assistant Professor from the University of the Philippines (UP) Diliman's Department of Sociology, College of Social Sciences and Philosophy. She's been teaching in UP for almost ten years. She has met, and even exceeded, the minimum requirements for tenure. Why then, after almost a year since she applied for tenure, is Prof. Raymundo being denied permanent status in the university?

Given her outstanding academic and extension work, we are led to believe that her department's decision is a reaction to her engagements as the General Secretary of the Congress of Teachers / Educators for Nationalism and Democracy (CONTEND-UP), as an active member of the All UP Academic Employees Union (AUPAEU) and National Treasurer of the Alliance of Concerned Teachers (ACT), and as a researcher for the militant human rights organization KARAPATAN.

We are also called to challenge the lack of transparency in the tenure process.

Please sign the online petition calling for the granting of tenure to Prof. Sarah Raymundo according to your sector:

UP FACULTY -- http://petitiononline.com/sarahray

UP STUDENTS and ALUMNI -- http://petitiononline.com/mamsarah

UP REPS & ADMIN STAFF, & Individuals, including International Community -- http://petitiononline.com/tenuresr

FACULTY from Other Universities, Schools, Colleges (Non-UP) -- http://petitiononline.com/sarahint

Please pass and cross post. Maraming salamat! :)

We also encourage everyone to write their letters of support for Prof. Sarah Raymundo's tenure. Please send and/or email your letters to the following:

Dr. Clemen Aquino
Chair, Department of Sociology,
College of Social Sciences and Philosophy
University of the Philippines
Diliman, 1101 Quezon City
Email: sociology@up.edu.ph

Dean Zosimo Lee
College of Social Sciences and Philosophy,
Email: dekano@kssp.upd.edu.ph

Chancellor Sergio Cao
University of the Philippines
Diliman, 1101 Quezon City
Email: oc.upd@up.edu.ph

Please copy furnish (cc) all letters to: tenureforsarahraymundo@gmail.com

Tenure for U.P. Sociology Professor Sarah Raymundo!

2008-12-23T14:41:00.003+08:00

SARAH RAYMUNDO is an Assistant Professor from the University of the Philippines (UP) Diliman's Department of Sociology, College of Social Sciences and Philosophy. She's been teaching in UP for almost ten years. She has met, and even exceeded, the minimum requirements for tenure. Why then, after almost a year since she applied for tenure, is Prof. Raymundo being denied permanent status in the university?

We are also called to challenge the lack of transparency in the tenure process.

For further details, please check out Prof. Sarah Raymundo's campaign website: http://tenureforsarahraymundo.blogspot.com

Please pass and cross post. Maraming salamat! :)

Vote for Prof. Judy M. Taguiwalo, PhD for 2009-2010 UP Faculty Regent

2008-11-08T03:45:00.010+08:00

Read and/or download the vision paper with bio data of Prof. Taguiwalo. Kindly click this link:

VISION PAPER OF JUDY TAGUIWALO

TOWARDS A MEANINGFUL FACULTY REPRESENTATION IN THE BOR:

ADVANCING FACULTY RIGHTS AND WELFARE AND MAKING THE OFFICE ACCOUNTABLE TO UP FACULTY

My views on the role of the 2009-2010 UP Faculty Regent

JUDY M. TAGUIWALO, Ph.D.

My views on the role of the 2009-2010 UP Faculty Regent (FR) position stem from my almost two decades of active involvement in teaching, research, extension and administrative work in the University of the Philippines, a university committed to excellence and service.

My record of service to the university and to the faculty speaks for itself. I have been an active and leading member of the University Council Committee on National Programs and Policies (2000-2002), the University Council Committee on University Governance (2008-2010), and the University Council Committee on Faculty Development, Conduct and Welfare (2004-present), among others.

I come from the College of Social Work and Community Development (CSWCD) which espouses democratic governance whose bases are spelled out in the 2008 UP Charter: “collegiality, representation, accountability, transparency and active
participation of its constituents.” I will ensure that the Office of the Faculty Regent is accountable to its constituency through regular consultations with the faculty as well as feedback to them the issues, concerns and decisions taken up in the BOR.

The FR is selected by the direct voting of all UP Faculty, the only system-wide-faculty position filled up in this manner. The selection of the FR, therefore, represents a great opportunity for the faculty, regardless of tenure, to choose a
representative accountable to them. The FR’s accountability to the faculty is particularly important because the Board of Regents (BOR), aside from being the highest policy-making body in the University, is also the “court of last appeal”, within the university for the faculty, regarding decisions on personnel matters made at the constituent and system levels. The FR’s primary accountability to the faculty enables her/him to independently examine faculty appeals on decisions made by the UP Administration and brought to the BOR for final resolution.

While I am aware of my main mandate to represent the rights and welfare of our faculty, I am also aware that to serve as a member of the BOR demands the broadest possible vision of UP as a national and public university in the service of our people. The welfare of our faculty is of course integral to this broader vision. I believe this goal can best be achieved by working in a democratic and collegial manner to uphold our traditions of excellence and service to the nation. Indeed, my particular academic and advocacy focus on women’s rights and the rights of workers speaks of my commitment to nondiscrimination and equity as basic principles.

In particular, I hope to accomplish the following:

1. To contribute to ongoing efforts at assessing and revising current university policies and practices on recruitment, renewal, tenure and promotion of faculty so as to ensure that the scholarly requirements are balanced with enabling conditions for faculty development and that provisions for transparency in the processes involved are in place.

2. To initiate the review of existing rules on the process of FR selection based on past experiences and to make proposals to the university councils for the necessary amendments.

3. To continue to advocate for the democratization in the governance of the university by working for the setting up of a mechanism to operationalize Section 3, (h) of the UP Charter: “...promote the holding of fora for students, faculty, research, extension and professional staff (REPS), staff and alumni to discuss non-academic issues affecting the University.”

4. To support policy proposals and initiatives that will enhance the promotion of women and gender studies and the adoption of more-gender responsive policies in the university.

5. To work closely with university organizations advocating for the payment of back Cola of qualified UP personnel.

6. To work closely with the Staff Regent to advocate for higher compensation and additional benefits of faculty, REPS and non-academic personnel and to promote the democratic participation of UP personnel in the formulation of policies that concern our terms and conditions of work and in the governance of the university.

7. To advocate for a University that is more responsive to national issues, supports science and technology for national industrialization and development ; and that advances Filipino cultural identity especially under conditions of domestic and global crises.

BIO DATA

JUDY M. TAGUIWALO
Associate Professor
Department of Women and Development Studies,
College of Social Work and Community Development, UP Diliman

No. of years in service as faculty in UP: 17 years (including three years as lecturer)

DEGREES
Ph.D. Philippine Studies, CSSP, UP Diliman
M.A. in Public Administration, Carleton University, Ottawa, Ontario, Canada
B.S. in Social Work (cum laude) UP Diliman

IMPORTANT POSITIONS OCCUPIED IN AND OUTSIDE UP

UP DILIMAN, UNIVERSITY COUNCIL COMMITTEES

Chair, UP Diliman University Council Committee on Faculty Development, Conduct and Welfare (January 2004 to present)
• The committee successfully worked for amending the BOR- approved policy for UP Diliman on up or out for Instructors and in or out for temporary Assistant and Associate Professors which removed the original lifetime ban on rehiring of those who were not able to complete the requirements for promotion to Assistant Professor (for Instructors) or for tenure (for Assistant
Professors and Associate Professors).

• The committee is at present undertaking the compilation of specific guidelines for tenure of the various units to look into the criterion of collegiality. It is also studying the options for additional health insurance for faculty.

Member, UP Diliman University Council Committee on University Governance (January 2008 to January 2010)
• Helped formulate initial proposals on clarification of the relations between the University Council and the Board of Regents contained in the committee report to the UC last July 2008.

Member, UC Committee on National Programs and Policies (January 2001 to January 2004)

COLLEGE OF SOCIAL WORK AND COMMUNITY DEVELOPMENT

Coordinator, Women and Development Program (1999-2000)

Chair, Department of Women and Development Studies (2000-2002)
• Helped brought to a successful conclusion our six -year efforts to transform the program into a department.

Director, Research and Extension for Development Office (REDO) (June 2004-May 2006)
• Transformed the CSWCD Development Journal into a refereed one.

Founding National President and Current National Vice President for Faculty, All UP Academic Employees Union
• The union of the rank-and-file faculty and REPS of UP has actively worked for the welfare of the academic staff. Among the gains were the P20,000 centennial bonus, the release of the much-delayed 10% salary increase for UP employees and the grant of the P1,500 rice subsidy; among others.

Chair, Negotiating Panel, All-UP Academic Employees Union
• Heads the ongoing negotiations with the UP Administration for a collective negotiation agreement for rank-and-file faculty and REPS.

Convenor, UP-Wide Democratization Movement 2 (UP Widem 2)
• Actively lobbied Congress and the Senate for the democratization of UP governance and for safeguards against commercialization and corporatization of UP.

Convenor, Tigil-Paslang-UP (July 2006 to present)
• The response of concerned constituents of UP to the spate of killings, abductions, torture, illegal arests under Arroyo’s Oplan Bantay Laya.

OUTSIDE THE UNIVERSITY
Chair, Women’s Committee of the Alliance of Concerned Teachers and as such sits in the South-east Asian Women’s Committee of Education International, Asia-Pacific

Member, Asia Pacific Forum on Women, Law and Development (APWLD), a regional women’s NGO with consultative status with the UN ECOSOC

Member, International Association for Community Development

Member, Women’s Studies Association in the Philippines

Vice Chair, Board of Trustees, Ibon Foundation

Former Executive Director, Center for Women’s Resources (CWR)

Former Chair, Board of Directors, Ecumenical Institute for Labor Education and Research (EILER)

Member, First Quarter Storm Movement

Member, Samahan ng mga Ex-Detainees Laban sa Detensyon at Amnestiya (SELDA) - an organization of political prisoners during the martial law period

SELECTED WORKS
“Ang Kababaihang Maykaya, Ang Pakikibaka para sa Karapatang Bumoto at Ang Pagtaguyod sa Kababaihang Manggagawa” in UP-CSWCD Development Journal. 2007.

“Globalization and Women: A Discussion Guide for Trainors,” a publication of the Task Force Rural and Indigenous Women of the Asia-Pacific Forum on Women, Law and Development (APWLD) for use of its member organizations in the region. 2006

Co-writer, “Women and Food Sovereignty Kit,” a publication of the Task Force Women and Environment of the Asia-Pacific Forum on Women, Law and Development (APWLD) for use of its member organizations in the region. 2006.

Editor, Intensifying Working Women’s Burdens: The Impact of Globalization on Women Labor in Asia, Asia Pacific Research Network, December 2005.

Book Review “Turning Failures into Successes”, A Review of Eve Weinbaum’s To Move a Mountain: Fighting the Global Economy in Appalachia. “Radical Teacher,” 2005.

“Rural Community and Women” in 2005 Gwang-Ju Asian Women’s Conference for Peace, October 25-27, 2005, Gwang-Ju Korea, Sponsored by Gwang-ju Council of Women, Gwang-Ju Women;s Associations United, Korea Foundation for Women Gwang-Ju Network, Gwang-Ju YWCA, Institute for Gender Studies, Chonnan National University.

“Markado at Militante: Ang Papel ng Kababaihang Anak-Pawis sa Dalawang Pakikibaka sa Panahon ng mga Amerikano”, CSWCD Development Journal, 2004.

“Understanding Globalisation and its Impact on Indigenous Women,” in Proceedings of the Workshop on Indigenous Women, Chiangrai, Thailand, October 25, 2002 published in Proceedings of the Workshop, February 2004.

“Women in Especially Difficult Circumstances” for the Philippine Encyclopedia of Social Work, 2000, Megabooks Co. and National Association of Social Work Education, p. 323- 335.

“Ang Hanggahan at Pagkakahon sa Mahihirap na Kababaihan ng Primaryang Edukasyon sa Panahon ng Kolonyal ng Paghahari ng U.S. sa Pilipinas. Philippine Social Science Review, Special Issue, 1999.

“Militant and Nationalist Organizers: The Women in the 1906 Issues of Muling Pagsilang” in Review of Women’s Studies (Women Take Back History), Volume 8, No. 2., July-December 1998. U.P. Center for Women’s Studies.

“Women and the Economy or the Limits of Gender Mainstreaming or Gender Sensitization” in the Proceedings of the U.P. Faculty Conference, May 25, 1998.

“Filipino Women and Globalization: Three Responses” ,UP CSWCD Journal, October-December 1998 issue.

“Dalawang Mukha ng Pakikibaka ng Kababaihang Pilipino sa Panahon ng Kolonyal na Paghahari ng Amerikano,” Diliman Review, Vol. 45, Nos. 2-3, 1997.

OTHER IMPORTANT HIGHLIGHTS

Keynote Speaker: “Women in Southeast Asia: Status, Gains and Challenges.”

Keynote Presentation to the Asian Women’s Conference entitled “Womanhood: Needs, Rights, Development and Cultural Diversity in Asia,” Ateneo de Davao University-Conference Room and Grand Menseng Hotel, Jacinto St., Davao City, Phillippines, March 28-30, 2008.

Plenary Speaker: Community Development in the Philippines: Diversity and Challenges,” International Association of Community Development (IACD) Conference, City University of Hongkong, June 25-27, 2007.

Plenary Speaker: “The Women of the First Quarter Storm of 1970: Women Fully Engaged in the Making of History”. Paper Presented to the International Conference for Filipino Youth, Celebrating the 35th Anniversary of the First Quarter Storm, Vancouver, Canada, November
25-27, 2005.

Plenary Speaker: “Women’s Liberation and Militarism”. Paper Presented to the Rural Women’s Liberation Workshop sponsored by the Pesticide Action Network Asia and the Pacific, Penang, Malaysia October 13-15, 2005.

CSWCD Sertipiko ng Pagkilala Bilang Natatanging Guro na Nagkamit ng Pinakamataas na Antas sa Student Evaluation for Teachers (SET) sa Departamento ng Aralin sa Kababaihan at Kaunlaran mula unang semester, 2004-2005 hanggang ikalawang semester, 2006-2007. February 2008

CSWCD Sertipiko ng Pagkilala sa Natatanging Kontribusyon sa Gawaing Ekstensyon, February 2008.

Nominate Prof. Judy M. Taguiwalo, PhD, for 2009 U.P. Faculty Regent

2008-10-21T21:29:00.007+08:00

Please nominate DR. JUDY M. TAGUIWALO for 2009 U.P. Faculty Regent. First Round of Nomination is from October 21 to 24, 2008. Email friendsofjudytaguiwalo@gmail.com for inquiries.

Attached here as PDF documents are her credentials and nomination form. Far below you will find the 2009 U.P. Faculty Regent Selection Schedule.

NOMINATION FORM 4 JUDY M. TAGUIWALO
CREDENTIALS JUDY M. TAGUIWALO

Who can nominate (and eventually vote) for Dr. Judy M. Taguiwalo as 2009 U.P. Faculty Regent? -- from INSTRUCTORS up

Her impressive and respectable credentials as an academic and a public leader make

Dr. JUDY M. TAGUIWALO

the best person to be nominated (and selected) as 2009 U.P. Faculty Regent:

Professor, Department of Women and Development Studies, College of Social
Work and Community Development, University of the Philippines, Diliman

Degrees:
Ph.D. Philippine Studies, CSSP, U.P. Diliman
M.A. in Public Administration, Carleton University, Ottawa, Canada
B.S. in Social Work (cum laude), University of the Philippines, Diliman

No. of years in service as faculty in U.P.:
17 years (including three years as lecturer)

Important Positions Occupied in U.P.:
• Chair, U.P. Diliman University Council Committee on Faculty Development, Conduct and Welfare (January 2004-present); The committee successfully worked for amending the BOR-approved policy for U.P. Diliman on “up or out” for Instructors and “in or out” for temporary Assistant and Associate Professors, removing the original lifetime ban on rehiring of those who were not able to complete the requirements for promotion to Assistant Professor (for Instructors) or for tenure (for Assistant Professors and Associate Professors).

• Member, U.P. Diliman University Council Committee on University Governance (January 2008-present)

• Member, U.P. Diliman University Council Committee on National Programs and Policies (January 2001-January 2004)

• Chair, Department of Women and Development Studies, College of Social Work and Community Development, University of the Philippines, Diliman (2000-2002)

• Director, Research and Extension for Development Office (REDO), College of Social Work and Community Development, University of the Philippines, Diliman (June 2004-May 2006)

• Chair, Academic Union Panel, Collective Negotiation Agreement (CNA) between the U.P. Administration and the All U.P. Academic Employees Union (2007-present)

• Founding National President, All U.P. Academic Employees Union; The union of the rank-and-file faculty and REPS of U.P. has actively worked for the welfare of the academic staff. Among the gains were the P20,000 centennial bonus, ensuring the 10% salary increase for UP employees and the grant of the P1,500 rice subsidy.

• National Vice President for Faculty, All U.P. Academic Employees Union (2008-present)

• Convenor, U.P.-Wide Democratization Movement 2 (U.P. Widem 2) which actively lobbied the Congress and the Senate for the democratization of U.P. governance and for safeguards against commercialization and corporatization of U.P.

* * * *

2009 Faculty Regent Selection Schedules

First Round of Nomination: October 21-24, 2008

Who can nominate (and eventually vote) for Dr. Judy M. Taguiwalo as 2009 U.P. Faculty Regent? -- from INSTRUCTORS up

Names of all nominees and total number of votes shall be submitted by CUs to the OVPAA on October 25, 2008

Office of the President shall determine the top 5 nominees. Will be asked to submit their CV, proposed plan for faculty welfare and their understanding of the role of the OFR in the current context of the university on or before November 3

OVPAA will provide CUs with copies of the CVs and plan on November 5

During the second and final round of nomination, only one nominee shall be chosen by each faculty

The schedule for the second and final round of nomination shall be determined by each CU

The results of the second and final round of nomination shall be submitted to the OVPAA on or before November 22.

Check out the following sites for updates on Dr. Judy M. Taguiwalo and the 2009 U.P. Faculty Regent Nomination and Selection:

NOMIN8 JUDY M. TAGUIWALO 4 UP FACULTY REGENT
JUDY TAGUIWALO 4 FACULTY REGENT
Judy Taguiwalo: Best Choice 4 UP Faculty Regent

Walang Iwanan: Kahirapan at CSR

2008-10-15T14:37:00.009+08:00

I-click ito para sa weblog ng Blog Action Day 2008 Philippines.

Timely ang publicity stint ng ABS-CBN para sa pinakamayayamang burgesya kumprador (BurKom) at panginoong maylupa (PML) sa Oktubre 12, 2008 na “dokumentaryong” WALANG IWANAN. Timely dahil ang proyektong ito ay tungkol sa pag-asenso at pagkakaroon ng monopolyo ng pinakamayayaman ng isang porsiyento ng nasa tuktok ng kapangyarihan at kayamanan sa Pilipinas. Gokongwei. Henry Sy. Lucio Tan. Reyes. Pangilinan. Zobel. Ayala. At iba pa. Lopez. Ang pinakamalalaking gahaman ng bansa ang mga bida sa “reality television” na ito. Mayorya ng mga kuwento ay naratibo ng pag-ahon mula sa kahirapan at pagkatanghal bilang pinakamakakapangyarihang pamilya sa bansa. At dahil naranasan ng mga kapitalistang ito kung paano ang maghirap, diumano’y di lamang nakasentro ang kanilang pamamayagpag sa larangan ng ekonomiya sa kasalukuyan, kundi nakatuon rin ang kanilang mga palad sa kawanggawa — sa pamamagitan ng tinatawag na Corporate Social Responsibility.

Itong corporate social responsibility o CSR ang higit pang nagpapayaman sa mga may monopolyo. Tax exemption o tax discount ang kongkretong reward na ito. Bagama’t totoong mayroong nabibiyayaan ang CSR, mas marami pa rin ang hindi. Sa katunayan, ang mga nabibiyayaan ay nagiging bahagi rin ng kultural na kapital ng mga korporasyon, at likewise, ay nagiging bahagi rin ng sentral na produktong ibinebenta ng mga korporasyon.

Sa aking mga klase sa U.P., lagi kong pinapatingkad ang usapin hinggil sa tunggalian ng mga uri. Conflict, sa historico-materialist na perspective, ang nagpapagalaw ng mundo, ang lumilikha ng kasaysayan. Ang pananaig ng isang panig laban sa iba pang panig ang magtatakda ng pagbabago sa kasaysayan. Walang development, kung walang conflict. Ang lahat ng kasaysayan ay kasaysayan ng mga tunggalian ng uri. Sa Pilipinas, ang pinagsanib na uring panlipunan ng mga panginoong maylupa at burgesya komprador ang siyang nagdodomina. Isang porsiyento lamang ng buong populasyon ng bansa ang pinagsanib na bilang ng mga BurKom at PML.

Ang tanging paraan para wakasan ang kahirapan ay ang magkaroon ng tunay na pagbabago sa pampulitika, pang-ekonomiya at pangkulturang sistema ng buong bansa. Mawawakasan lamang ang kahirapan kung matutukoy at lalabanan ang tunay na mga ugat nito: Imperyalismo, Katutubong Pyudalismo at Burukrata Kapitalismo.

I-click ito para sa weblog ng Blog Action Day 2008 Philippines.

Anti-GMA SONA 2008 Song

2008-07-26T18:19:00.000+08:00

GMA, Ang Aking Payong, Ihahambalos Ko Sa ‘Yo

(Sa Tono ng “Umbrella” ni Rhianna)

Vlad Gonzales / CONTEND-UP

Pangarap ko, sa palasyo ‘ka’y lumayo.
Ang tangi kong hiling ay ang paglayas mo
dahil ang wangis mo’y nakangising demonyo.
Kaban nitong bayan, lagi mong kinakamkam, di ba?

Matagal nang lipas ang iyong araw!
Pamumuno mo’y di maaasahan!
Bayan ko’y lugmok na sa ulan,
bayan ko’y lugmok na sa ulan!

Boses ng masa’y babaunin,
tagumpay ay mapapasaamin!
Di mo na kami maiisahan,
di mo na kami maiisahan!

Di na, di na, hnde, h’nde h’nde,
hindi na maiisahan! (3x)

Di na, di na, h’nde, h’nde, h’nde, h’nde

Sweldong katiting, bigas pa lang ay bitin;
presyo ng langis, pamasahe ko ang buwis.
Pilipinong hinihilo mo’y kabisado na ang kilos mo.
Maliwanag na’ng lahat, di kami pabibitag, di na!

Matagal nang lipas ang iyong araw!
Pamumuno mo’y di maaasahan!
Bayan ko’y lugmok na sa ulan,
bayan ko’y lugmok na sa ulan!

Boses ng masa’y babaunin,
tagumpay ay mapapasaamin!
Di mo na kami maiisahan,
di mo na kami maiisahan!

Di na, di na, hnde, h’nde h’nde,
hindi na maiisahan! (3x)

Di na, di na, h’nde, h’nde, h’nde, h’nde.

Mga Bugtong Kay Gloria Macapagal Arroyo Ngayong SONA 2008

2008-07-26T18:18:00.001+08:00

Ang Bugtong na Ina ng mga Sala

ni Mykel Andrada

Hayan na, hayan na di mo pa makita.

Korner na, korner na, sipa pa, sipa pa!

Baka ko sa Maynila, hanggang dito, dinig ang unga.

Baka ko sa Malakanyang, hanggang Estados Unidos, dinig ang pag-”oo nga!”

Ako ay may kaibigan, kasama ko kahit saan.

Siya ay may kaibigan, pang-suhol dito, pang-suhol diyan.

Ang alaga kong hugis bilog, barya-barya ang laman-loob.

Ang alaga kong bilog ang nunal, milyon-milyon ang nilolooban.

Sa liwanag ay hindi mo makita, sa dilim ay maliwanag sila.

Sa liwanag ay nakapamulsa, sa dilim ay nagbibilang pala.

Palda ni Santa Maria, ang kulay ay iba-iba.

Pera ni Santa Santita, ang kulay ay iba-iba.

Nagsaing si Hudas, kinuha ang tubig, itinapon ang bigas.

“Nagsaing” si Gloria, itinapon ang tubig, itinapon ang bigas.

Bahay ni Tinyente nag-iisa ang poste.

Bahay ni Presidente, mabuway na ang mga poste.

Bibingka ng hari, hindi mo mahati.

Bibingka ng Reyna, iniluluwa.

Ate mo, ate ko, ate ng lahat ng tao.

Ate mo, ate ko, ate ng lahat ng tuso.

Hiyas na puso, kulay ginto, mabango kung amuyin, masarap kung kainin.

Nunal na puso, kulay abo, magaspang kung hawakan, masarap tirisin.

Butong binalot ng bakal, bakal na binalot ng kristal.

May butong maitim pa sa tubig-kanal, may boses na tila nabasag na kristal.

Nagtapis nang nagtapis, nakalitaw ang bulbolis.

Nagsinungaling nang nagsinungaling, nakalitaw ang dalawang higanteng ngipin.

Aling pagkain sa mundo ang nakalabas ang buto?

Sinong presidente sa mundo ang sing-itim ng nunal ang buto?

Heto na si Ingkong, nakaupo sa lusong.

Heto na si Gloria, nakaupo sa pera.

Nakatalikod na ang prinsesa, mukha niya’y nakaharap pa.

Pinalalayas na ang Reyna, mukha niya’y nakangisi pa.

Balat niya’y berde, buto niya’y itim, laman niya’y pula, sino siya?

Balat niya’y kayumanggi, buto niya’y itim, laman niya’y pera, sino siya?

Kung tawagin nila’y santo, hindi naman milagroso.

Kung tawagin nila’y Gloria, wala namang ibinibiyaya.

Bahay ni Mang Pedro, punung-puno ng bato.

Bahay ni Aling Arroyo, punung-puno ng demonyo.

Nanganak ang birhen, itinapon ang lampin.

Nanganak ang Reyna, ipinaampon ang masa.

May langit, may lupa, may tubig, walang isda.

Nakatingala sa langit, nangamkam ng lupa, pinagmahal ang langis, pinagdamot ang bigas.

Bunga na ay namumunga pa.

Mayaman na ay nagnanakaw pa.

Hindi prinsesa, hindi reyna, bakit may korona?

Naging Prinsesa, ngayon ay Reyna, tinatanggalan ng korona!

Isang magandang dalaga, di mabilang ang mata.

Isang hambog na Ina, di mabilang ang sala.
* Ang mga linyang nakahilig o italicized ay mga bugtong na mula sa mga sumusunod na website: http://hubpages.com/hub/Bugtong_Filipino_Riddles_ at http://hubpages.com/hub/Bugtong-Filipino-Riddles-II. Ang mga lingyang hindi nakahilig ay politikal na adaptasyon ko ng mga nakahilig na bugtong.

STAND-UP Straight on March 4, 2008

2008-02-25T01:30:00.006+08:00

STAND-UP 2008 University Student Council (USC) Candidates

for USC CHAIR and VICE-CHAIR
for USC COUNCILORS

STAND-UP 2008 UNIVERSITY STUDENT COUNCIL (USC) CANDIDATES

STANDARD BEARERS
JERRIE Abella
Chairperson
AIRAH Cadiogan
Vice-Chairperson

USC COUNCILORS
CARL Abad (College of Engineering)
MIK Bueno (College of Social Sciences & Philosophy)
NEM Canete (College of Business Administration)
ROBERT Cruz (National College of Public Administration & Governance)
BANG Dizon (College of Arts & Letters)
JAQUE Eroles (College of Education)
MICO Maestro (College of Engineering)
TIN Servando (College of Mass Communication)
FUDGE Tajar (College of Social Sciences & Philosophy)
MAJO Unida (College of Business Administration)
BIKOY Villanueva (College of Mass Communication)
CRIS Yambot (College of Law)

ISKOLAR NG BAYAN, Patuloy sa Pagkilos at Paglaban!
Ang Galing Mo, Ialay sa Bayan!

Originally published in www.bikoy.net

Tula: Ang Bugtong na Ina (Human Security Act)

2007-07-04T03:17:00.000+08:00

Ang Bugtong na Ina ng mga Terorista

Mykel Andrada

Ang anak ay nakaupo na,

Ang ina’y gumagapang pa.

Nang ang Ina’y makaupo na,

Ang mga anak ay pinagapang na!

Hindi hari, hindi pari,

Nagdadamit ng sari-sari.

Parang si Imelda, parang si Cory,

May anak na palalo’t maarte.

Dalawang bundok,

May holen sa tuktok.

Mukhang matambok,

May holen sa sulok.

Isang prutas,

Pito ang butas.

May higanteng nunal,

May pitong sungay.

Isda ko sa Mariveles,

Nasa loob ang kaliskis.

Isda ko sa Pasig,

Bilasa, balisa.

Heto na si Kaka,

Bubuka-bukaka.

Heto na ang reyna,

Nagmamaldita!

Heto na si Dong,

Bubulong-bulong.

Heto na ang batas,

Butas-butas.

Dumaan si Tarzan,

Nahiwa ang daan.

Dumaan si Mahal,

Sumikip ang daan.

Sinampal ko muna,

Bago ko inalok.

Sinasampal ka na,

Ba’t di ka pa lumahok

Bagong Tulang Ngetpa - Pangalan

2007-05-23T11:30:00.000+08:00

Pangalan

Mykel Andrada

Uy! Ako ‘to!

Di mo na ba ‘ko nabobosesan?

High School. Sa Lourdes. Q.C.

Hindi! Si Santiago ‘yun,

‘Yung kumakain ng gagamba.

Ano ka ba?! Si Piso ‘yun, si Arceo,

‘Yung laging nakakabasag ng bote

ng softdrinks sa canteen kaya laging

nasisigawan ng “piso” para sa bayad

sa bote. Hindi! Si Feliciano ‘yun,

‘Yung nahuli ng prinsipal

na nakikipaghawakan kay Gozar sa CR

sa tabi ng klasrum natin sa Home Econ.

Hindi! Si Cunanan ‘yun,

‘Yung crush ni Catane

at ni Mendoza.

Si Catane, ‘yung teacher natin

sa Asian History, na laging nagbi-British

accent na kapag nalilibugan

ay di mapakali sa paglalakad

sa buong classroom habang pinaiikot

sa kanyang mga daliri ‘yung kuwintas niyang

may palawit na bul-ol.

Si Mendoza, ‘yung teacher natin

sa… sa’n nga ba natin teacher

‘yung bading na ‘yun? Oo! Bakla ‘yun,

nakita raw ni Pasion sa Pasig,

may ka-holding hands na mukhang

construction worker. Blue pa rin raw

‘yung mga mata ni Mendoza.

Si Malinis naman, nag-asawa

na raw. Cadiot na raw ang apelyido!

At si Angara naman, prinsipal

na raw sa Lourdes. Lesbiana raw ‘yun

at may girlfriend na aktibistang kaklase niya

sa U.P. noon. Si Santos naman,

nabuntis daw ng boypren na Amerikano.

Ayun! Di na talaga bumalik sa kumbento.

Oo! Siya nga ‘yun! ‘Yung nagpasulat

sa atin sa 1/4 kung nagmamasturbate raw

ba tayo, tapos pinalagay pa ‘yung pangalan

natin. If I know, pinagmasturbate-an niya

‘yung mga papel ng crush niya sa klase natin.

Siyempre kasama ka dun, malamang.

Di ba, ‘yun nga ‘yung pinag-awayan natin noon,

kasi feeling ko may gusto talaga sa ‘yo

‘yung malanding Santos na ‘yun,

lagi ka pang kinakausap after class,

at sabi pa niya sa ‘yo na “there are a lot of girls

out there.”

Di ba? Kaya nga binalik ko sa ‘yo

yung binigay mong singsing sa ‘kin

na binigay sa ‘yo ng daddy mo?

‘Yung may ruby stone, na tunay pala,

kasi nilawayan ng daddy ko at idinikit

sa salamin, tapos kumapit talaga ‘yung ruby.

Tapos binalik mo ‘yung singsing

na binigay ko sa ‘yo, na wedding ring

ng nanay ko.

Ano’ng ‘ulol ako’?

Ano’ng ‘di mo ‘ko kilala’?!

Sandali nga!

Kaya nga kita hinahanap

kasi kukunin kitang ninong

sa binyag. Di ba sabi natin ‘yun?

Ikaw pa nga ang nakaisip nu’n!

Na kahit na anong mangyari,

ipapangalan mo sa ‘kin

ang panganay mo

at ipapangalan ko sa ‘yo

ang panganay ko.

Kaya nga Noel ‘tong panganay ko, e.

Ikaw? Bryan ba ‘yung panganay mo?

Sa Dulo ng mga Dalita

2007-01-19T23:26:00.000+08:00

(Anim na Dagling Tig-a-Anim na Salita)
ni mykel andrada

1.
Makating labi, gumapang sa daliri. Natsismis.

2.
Nagmumurang kamatis, nagmura! Binato ng kamatis!

3.
May nunal sa mata, kumurap. Namalikmata.

4.
May nunal sa talampakan, namasyal. Naligaw!

5.
Sibuyas, pinulaan ang balat. Ayaw tumahan.

6.
Pinagbiyak na arinola, napuno sa panghi.

(January 18, 2006. 11:59pm.)

Disyembre 25, 2006

2006-12-26T00:30:00.000+08:00

* * * *

Nagkakantahan pa rin ngayon sa bahay ng mga pinsan ko. Iisa lang ang adress namin, pero dalawang magkahiwalay (pero magkadikit) na tahanan ang aming kinabububungan. Hindi na naisip ng aming mga magulang na lagyan ng A at B ang aming mga bahay.

Wala namang problema pagdating sa mga sulat o anumang padala. Pareho na kaming may harapan o tarangkahan ngayon, di tulad nang dati na lahat ng sulat o padala para sa amin ay dumaraan sa aming mga pinsan. Ngayon nga, kami ang may doorbell. Pag pumunta kayo sa aming lugar, mapagkakamalan ninyong iisang bahay lamang ang aming mga bahay. Ganun na nga rin marahil iyon, laluna’t kung ang bahay ay nagiging singkahulugan na rin ng pamilya’t tahanan.

Nagkakantahan pa rin ngayon sa bahay ng mga pinsan ko. Naririnig kong kumakanta ngayon si Ate Fhe, ang kasambahay – na itinuturing na naming tiyahin – nina Kuya Alvin at Grace. Sa katunayan, “Nanay” ang tawag ni Grace kay Ate Fhe. Si Shiela naman, pamangkin ni Ate Fhe, ay itinuturing na rin naming pinsan. Dalawa na ang anak ni Shiela, sina Nina at Jam, na kapwa matatalino’t mababait na mga pamangkin.

Kagagaling ko lang doon kanina. Katatapos lang kumanta ni Ate Fhe ng “Annie’s Song” sa Magic Sing na dinala ni Kuya Alvin at ng kanyang asawang si Maricel. Hindi na rito nakatira si Kuya Alvin; bumukod na sila ni Maricel simula nang magpakasal sila. Ang kumakanta na ngayon ay si Mark, ang kapatid kong sumunod sa akin. Nakikipag-inuman siya kina Kuya Alvin at sa kaibigan niyang si Enteng, na ninong naman ni Amery, ang panganay na anak nina Mark at Karen. Magkakaroon na ng kapatid si Amery – at ang tawag na nga namin sa kaniya kahit na nasa sinapupunan pa siya ni Karen ay “Amber.” Amber na kasi ang naisip na pangalan nina Mark at Karen para sa ikalawang anak nilang ipinagbubuntis ngayon ni Karen. Bundle of joy!

Balak kong magsulat ng krismas entry ko diretso sa blogger o multiply. Kaya lang ay may kausap pala ang bunso kong kapatid na si Jay-ar. Malamang ang kaniyang kasintahang si Mabel ang kausap niya. Beauty queen nung hayskul si Mabel. Mabait at maaalalahanin. Binigyan niya kami kanina ng Goldilocks na black forest ata yun. Basta masarap. Kumakanta ngayon si Kuya Alvin. Napapatunayan kong kabisado ko na ang kanilang mga boses, kahit na kumakanta sila. Hehehehe. Parang tawa o hagikik na nagsasatinig, o tuwa’t ligayang nagsasatunog – na namememorya rin – at natutukoy ko kung sino ang may taglay nito kahit ako’y nakapikit.

* * * *

Naibigay ko na ang huling bayong ni Cynthia sa isang pamilyang malapit sa akin.

* * * *

Sana magising na si Ser Monico Atienza mula sa mahimbing na pagkakatulog.

* * * *

Sa unang pagkakataon ay nakapunta na ako sa bahay ni Jerrie. Isa ito sa mga nakapagpasaya sa aking taon.

Nakakuwentuhan ko ang kaniyang mga magulang. Nakilala ko na rin ang lahat ng kaniyang mga kapatid. Nakita ko na rin si Dugal, ang kaniyang maliit na aso. Muli kong nakita si Theo (aka Theoey) matapos ang humigit-kumulang dalawang taon. Masarap ang lasagna na niluto ni Jerrie. Si Dugal, takot na takot nga talaga sa mga paputok. Si Theoey nga ay malambing at minsan ay nangangalmot. Mataba nga si Theoey, nakakatuwa!

Ngayon, kapag iniisip ko sa madaling araw kung tulog na ba si Jerrie, o kapag magkausap kami sa landlayn, o kapag nagtext siya na nagbabasa siya ng libro, o kapag sinabi niyang nagluluto siya, o pag nagmamadali siyang ibaba ang telepono dahil pupunta siya sa banyo, o kapag ikinukuwento niya na nanonood siya ng TV o ng DVD – nagkakaroon na ng pisikal na lugar sa aking isip ang kaniyang mga kuwento.

Mas buo na ang senaryo.

* * * *

Tapos nang magtelepono ang kapatid ko. Maiaupload ko na ito.

December 26, 2006. 12:11mn.

Ang Paskong Mahal ng Unibersidad ng Pilipinas

2006-12-20T23:18:00.000+08:00

Nung nagsisilbi pa ako bilang Vice-Chairperson ng University Student Council ng U.P. Diliman (2001-2002), dalawang palisiya ng administrasyon ng U.P. laban sa mga estudyante ng unibersidad ang naipatupad. Dalawang bagay ito na umukilkil sa akin ng matagal dahil para akong ginulpi-de-gulat sa pagpapatupad nito. Isa rito ang Revitalized General Education Program (RGEP). Ang isa naman ay ang pagtataas ng matrikula sa gradwadong lebel. Ang Tsanselor ng U.P. Diliman noong panahong ito ay si Emerlinda Roman, na ngayon ay ang pangulo na ng U.P.

Ngayong guro na ako sa parehong unibersidad, katulad pa rin ang naramdaman ko nang ipataw ng administrasyon ni Roman ang humigit-kumulang 300% pagtaas ng matrikula sa U.P. Pag pinag-aralan ang "pag-aaral" na ginawa ng komiteng binuo ni Roman (ang De Dios Committee), mahihibo roon ang malinaw na paghahati sa hanay ng mga mag-aaral. Mapanlinlang na panghahati. Ang maaapektuhan lamang diumano ng pagtataas ay ang mga papasok na fresh(wo)men sa darating na akademikong taon 2007-08. Kaya tila may hinihirayang nosyon ng "apathy" at "pagpayag" sa hanay ng mga mag-aaral; dahil kung tutuusin, ano nga ba naman ang pakialaman ng mga nauna nang nakapag-enrol at kasalukuyang nag-aaral sa unibersidad, e hindi naman sila sakop ng pagtataas ng matrikula. Paano na ang mga kapatid nating nais mag-aral sa U.P.? O ang mga anak ng kapitbahay natin? Ang mga kamag-anak? Ang 80% ng populasyon sa Pilipinas?

Sabi ni Roman sa mga "praise release" ng kaniyang administrasyon hinggil sa pagpapatupad ng pagtaas na matrikula, "unanimous" raw ang botohan ng Board of Regents (BOR). Pero ang katotohanan ay pito lamang sa labindalawang rehente ang dumalo sa nasabing pagpupulong; at lahat sila ay maka-administrasyon at appointed ng Malakanyang (lahat naman ng nakaupo sa BOR, maliban sa Faculty Regent at Student Regent na ang mga guro at mag-aaral, respectively, ang pumipili; at ineendorso na lamang ng gobyerno). Totoong lahat ng pitong dumalo ay bumoto para aprubahan ang tuition fee increase (TFI); ngunit mayroong dalawang hindi pinadalo sa nasabing pagpupulong noong Disyembre 15, 2006. Sila ay sina Faculty Regent Roland Simbulan at Student Regent Raffy Sanchez. Bago pa ang nakatakdang pagpupulong para aprubahan ang pagtataas ng matrikula, batid na ng mga mag-aaral na sa Quezon Hall (Administration Building) gaganapin ang BOR meeting. Alam rin ng administrasyong Roman na magbabarikada ang mga estudyante't guro at iba pang miyembro ng komunidad ng U.P. (mula Los Banos hanggang Mindanao) para tutulan at pigilan ang pagtataas. Ngunit tuso't garapal ang administrasyon ni Roman. Huli na nang pinasabihan ang Faculty Regent na inilipat sa College of Law ang lugar ng pagpupulong ng BOR. At hindi sinabihan ang Student Regent na inilipat ang lugar ng pulong. Malinaw na taktika ito ng administrasyong Roman upang magmistulang "unanimous" ang pagbobotohan, gayung alam na alam na ng kaniyang pamunuan na tutol ang dalawang rehente sa pagtataas ng matrikula at iba pang bayarin.

Nakatatawa ring isipin na ginagaya ni Roman ang sikolohikal na taktika ng kaniyang idolo't kachokarang si Gng. Gloria Macapagal-Arroyo. Sa kauna-unahang pagkakataon sa mahabang kasaysayan ng Lantern Parade sa U.P., hindi natuloy ang nasabing parada. Naglabas ang Executive Committee ng administrasyon na nagkakansela ng naturang parada, diumano'y dahil raw sa "takot na magkagulo at mawalan ng pag-aari ang U.P. dahil sa banta sa seguridad ng mga raliyista." Ano raw? Noong Disyembre 14 pa lamang, nakasagap na kami ng balita na pinulong ni U.P. Diliman Chancellor Sergio Cao ang lokal na ahensiya ng seguridad sa U.P., at diumano'y humihingi pa ng back-up mula sa Philippine National Police (PNP) dahil sa banta raw sa seguridad. Ganitong-ganito ang mantra ng administrasyong Arroyo tuwing may nakaambang protesta ang mamamayan -- naghahanda ang Armed Forces of the Philippines (AFP) at PNP dahil nakakuha raw sila ng reliable tip na magkakaroon ng "destabilisasyon," "banta ng terorismo" at iba pang kamukhang senaryo. Pero tulad ng delusyong ito ng administrasyong Arroyo ang delusyon ng administrasyon ni Roman. Malinaw na pananakot lamang ito, at walang ibang nakinabang dito kundi ang kaniyang administrasyon.

Kung tradisyong makulay ang Lantern Parade bilang pagpapahayag ng kasiyahan tuwing pagsapit ng Pasko, mas tradisyon ng Lantern Parade ang maging lunsaran ng tradisyong protesta't progresibo. Tulad ng Oblation March ng Alpha Phi Omega (APO) fraternity, nalalangkapan ng pulitikal at panlipunang isyu ang Lantern Parade. Ilang beses nang naging larang ito ng panunudyo at pag-asinta sa mga anti-mamamayan at anti-estudyanteng palisiya ng mga rehimeng lokal at pambansa at maging ng imperyalismo. Kaya nang lumabas ang memo mula sa Executive Committe, nalungkot at nagalit ang mga mamamayan ng komunidad ng U.P., laluna ang mga mag-aaral ng College of Fine Arts na literal na ikinulong ng kanilang dekano at ilang mga propesor sa kanilang mga klasrum. Kahit na nagpasiya na ang karamihan ng mga mag-aaral ng Fine Arts (na gumastos ng humigit-kumulang P2,000 to P4,000 kada estudyante para sa kani-kanilang mga lantern), sinabihan sila ng mga maka-Roman na guro na kung ipipilit nilang ituloy ang Lantern Parade ay ibabagsak sila. Hinarang pa ng mga tusong gurong ito ang mga mag-aaral na gustong magparada. Hinarangan ang tarangkahan ng kolehiyo, at humarang sa mga pinto ng mga klasrum. Bitbit din ng maraming mag-aaral ng College of Fine Arts ang pagtutol sa pagtaas ng matrikula.

Kung hindi ito malinaw na panlilinlang at pagsikil sa karapatan ng mga miyembro ng komunidad ng U.P., baka tama ang Tang Grape na gawing violet ang kulay ng Pasko at hindi ang nag-aalab na pula. Pula pa rin ang pinakakulay ng pasko. Nakakuyom na pula! Sabi nga ni Student Regent Raffy Sanchez sa kaniyang text message kay Roman matapos aprubahan ang TFI, "Masaya na kayo?! Humanda kayo sa January!" Ayan, masaya ka na, Roman, may ipangwawaldas ka na sa taunang paskong mahal sa U.P. dahil sa mga ilaw mo. Sa susunod na Pasko, gawin mo nang krismas tree, lagyan mo ng maraming burloloy at ilaw ang napakalaki mong buhok. Gastusin mo ang pagtataas ng matrikula para sa pagkukulot mo ng katotohanan.

Ang mga Hurado ng 2006 KALkaibang Idol

2006-12-11T22:40:00.000+08:00

Pagpapakilala sa mga Hurado ng KALkaibang Idol

HOSTESS:
And now, for the distinguished members of our Board of Boring Judges… Sa kanilang mga lalamunan nakasalalak ang kapalaran ng ating mga kontestant – kung ang inyo bang mga Idolo ay makalulunok o mabibilaukan? Kung sila ba ay maduduwal o mahuhubuan ng salawal?

Let’s get them undressed! Ay! Sori po! Pasensiya na! Let’s get the ball kicking… Dahil espesyal ang KALkaibang Idol, at dahil kauna-unahan ito, at dahil espesyal ang ating judges, ipapakilala ko sila sa pamamagitan ng panitikan, ng literature, ng speech, ng drama, ng language, ng pagkain ng apoy, ng paglublob sa kumukulong laway… seriously, nag-research ako, nag-archival work, naghalughog sa mga lumang baul, nagmasid sa happenstance and serial transmogrification of society brought about by the hermeneutical dialogues of the forces of literary and cultural production and the regurgitating notions of reflexivity versus culpability in the stream of deliberate unsconsciousness. Sa madali at maikling salita, narito po ang ating Board of Boring Judges!

A. LIYO ALMA
Para sa ating unang hubadero, este hurado… Siya ay kilalang makata. At siyempre, kapag makata, naiisip natin agad na makating-makati… ang kaniyang… kamay… dahil gustong-gustong magsulat… at nakakakiliti… ang kaniyang… imahinasyon (kunwari’y sinasalat ng host ang kaniyang sarili na tila kinikiliti). Nagawaran siya ng pinakamataas na karangalan bilang Alembong ng Sinaing para sa Itikan. Siya ang nag-iisa… ang ayon nga sa matandang kasabihang Tagalog ay “nagmamatandang kulit.” Sasabihin kaya ng nagmamatandang kulit na ito sa mga Idolo ang salawikaing “Malakas ang loob, mahina ang tuhod”? Ipahuhula kaya niya sa mga Idolo ang sagot sa bugtong na “Hinalo ko ang nilugaw, nagtatakbo ang inihaw”? Ang Dekano ng Kanto ng Arte at Literatura… Let’s give him a warm round of applause… LIYO ALMA.

B. MAMITA LUMBERITA
Ang ating susunod na hubadero ay isa ring dakilang Alembong ng Sinaing… para sa Itlugan. Bilog na bilog siya, singkit ang mga mata, at tila naging inspirasyon ni Yoyoy Villame sa pagsulat ng awiting “Butchikik.” Sa mga estudyante, siya ang pampanitikang bersyon ng anime character na si Doraemon. Kilalang iskolar ng panitikan. Sa katunayan, isa siya sa naghawan ng landas upang pagsikhayan ang pag-aaral ng panitikang rehiyonal. Kaya hindi nakapagtataka na napakaraming nagtext sa amin ng kanilang mensahe ng pagsuporta para sa huradong ito. Daig pa niya ang mga kontestant sa dami ng text messages! Basahin natin ang ilan:

1. Mula kay Bugan ng mga Ifugao, ito po ang nakakalokang text niya: “I want to be devoured.”

2. Mula kina Lumawig at Kabigat ng mga Kankanay, “You surely ate the meat.”

3. Mula kay Anonymous ng Hilagang Luzon, “No baro narukop, no daan nalagda.” Sa Filipino, “Kung bago’y mahina, kung luma’y malakas.” Sandali, di ba “burita” ito o bugtong ng mga taga-Hilagang Luzon? At ang sagot dito ay “ebak ng kalabaw”? Bad ka, Anonymous!

4. Mula uli kay Anonymous, pero this time ng Pampanga,

“Lalagari, lalagari, / lalam bale na ning pari; /papalacul, papalacul, /lalam pale na ning hukom.”

Sa Filipino, ang ibig sabihin nito ay “Naglalagari, naglalagari, / sa ilalim ng bahay ng pari; / Nagpupukpok, nagpupukpok, /Sa ilalim ng bahay ng hukom.”

5. Mula kay Jowa ng Areneo, “Hoy, baklang host! Huwag mong landiin ang asawa ko! Keri?”

Ay! Kakaloka naman tong si Jowa of Areneo. And with that, ipapakilala ko na ang ating hurado. Let’s give him a… Merry Christmas… MAMITA LUMBERITA.

C. MARIA CACAO
Para sa ating susunod na hubadero, este hurado, siya ay ang Tsansing Lord, este Tsanselor ng Yupi Kadiliman. I’ll make this short but very sweet.

Heto na si Ka-Cao, bubuka-buka-Cao!

Heto na si Maria, nagluluto ng cacao!

Heto na si Cao, magbubungawngaw!

Let’s give a warm… cup of hot chocolate to… Tsansing Lord MARIA CACAO.

D. EVERBELENA ROMANCE
And finally, heto na. Para sa ating huling miyembro ng Board of Boring Judges. Siya ang sagot sa bugtong na “Gumagapang na ang anak, ang ina’y nakaupo pa.” Ayon naman kay Fray Francisco Bencuchillo sa Arte poetico tagalog naman,

“Yaong luklukang masaya
Walang katapusa’t hanggan,
Sa langit natatalaga
Di masapit ng may sala.”

Ayon kay Steve, “Let’s volt in!” Ayon sa mga Ilonggo, “Pitakilla nang reyna, / bukaron gani, / indi na mauli” o sa Filipino “Ang pitaka ng reyna, / kapag binuksan na, / hindi na maisasara.”

Ayon naman kay Susan Roces, “Ang sinungaling ay kapatid ng magnanakaw.”

At higit sa lahat, ito ang pinakaimportante… at sobrang may koneksyon ito talaga sa ting susunod na judge… ayon sa MMDA ni Bayani Fernando, “Walang tawiran, nakamamatay.”

Mayroon pong kasabihang dayuhan, “In Rome, do as the Romans do.” O kaya naman ay “Romance is in the air.” Indeed, Romance is in the air, ayan, nakalutang po siya sa ere, ang ating mahal na Panggulo ng Universe of the Pini-penis. Let’s give her a warm… weather… EVERBELENA ROMANCE.

(Grabe. Wala akong ibang naisulat. Pero at least, nakapagsulat ako.)

Sayklops (Lumang Tula)

2006-12-11T17:00:00.000+08:00

Michael Francis C. Andrada

Dito sa madamong singit
Ng bundok na maraming pangalan,
Kapag sinuyo ng dilim ang langit,
Walang nakatatakas na bituin.
Parang sandipa lang ang pagitan
Ng dulo ng aking mga daliri
At ng pilikmata ng mga tala.
Gusto ko itong abutin habang naghihiraya
Kung namumulikat ba ang mga bituin
Sa kakikindat sa atin
O nangangawit kaya sa kapaiilanlang
Sa naninimdim na kalawakan.

Walang nakatatakas na bituin.

Mga butlig sa likod,
Mga nunal sa dibdib ng langit.
Laging may napagdurugtong,
Laging may naguguhit:
Koronang tinik ni Hesus,
Sinturon ni Hudas,
Rosaryo ni Birheng Maria.
Isda, leon, toro, kalabaw, kambing:
Lahat kikiluhin sa timbangan ng birhen.

Walang nakatatakas na bituin.

Tatlong maria, tatlong mago,
Tatlong tuldok.
Lagi’t laging may nabubuong tatsulok.
Minsan, may mata sa gitna:
Ojos animasola, walang hindi nakikita!
Minsan, may naggagapas,
Bitbit ang karit na buwan
Sa madamong papawirin.
Minsan, may nagpupukpok,
May bukbok ang bubong;
Pakong bituin, martilyong nakalambitin.

Walang nakatatakas na bituin.

Minsan, ako’y sumungkit
Ng mga balang-tala,
Talang-bala.
Dahil dito sa lupa,
Kasalanan ang manatsulok.

Pasko, Paksiw! Wala lang.

2006-11-29T00:47:00.000+08:00

Kakaiba ang Pasko sa Pilipinas. Dalawang buwan pa lang bago ang Disyembre, ngumangawa na ang mga radyo ng mga awiting Pampasko. Sabi nga ng marami, basta marinig mo na sa radyo ang “Christmas in Our Hearts” na inawit ni Jose Mari Chan, paparating na ang Pasko. Ilang dekada na nga ba ang kantang ito? Kahit na hindi ka naman fan ni Jose Mari Chan dahil nag-away sila noon ni Freddie Aguilar, alam mo ang lyrics ng nasabing kanta, kahit iyong unang mga linya lang nito ay tiyak kong alam n’yo:

“Whenever I see girls and boys

Selling lanterns on the street

I remember the child

In a manger as he sleeps

Whenever there are people

Giving gifts, exchanging cards,

I believe that Christmas is truly in our hearts…”

Sa Pilipinas lang ata nauunang ipinagdiriwang ang Pasko kaysa sa Undas. Bago pa lumitaw sa mga mall ang mga disenyong pang-Halloween, ang mga kandilang pantirik, ang mga maskara ng mga halimaw, pangil ni Drakula, at ang mala-spaghetti na buhok ng manananggal, ay kumukuti-kutitap na agad ang Christmas lights. Nag-iinat na ang mga candy cane, gumigiling-giling na si Santa Claus, tumatalon na ang mga usa ni Santa, at tumitingkayad na ang mga Christmas tree. Kaya tuloy maraming nagmumulto at minumulto tuwing Undas. Iyon ang tunay na dahilan ng mga kahintatakutan.

Sa totoo lang, pagkatapos na pagkatapos ng Undas, mararamdaman mo na agad ang Pasko. Sabi nga ng matatanda, “Naaamoy mo na sa hanging Pasko na!” Dadagdagan pa ito ng matatanda ng paulit-ulit na pagsasabing talaga namang ang mga buwang nagtatapos sa “ber” (September, October, November at December) ay may direktang koneksyon diumano sa klima sa Pilipinas. Basta pag tumungtong na ang Setyembre, simula na raw ng pagiging malamig sa Pilipinas. Pero siyempre ngayon, hindi na iyon totoo kasi nga “super init” sa Pilipinas dahil sa patuloy na pagkabutas ng ozone layer. Pasalamatan natin ang mga smoke belcher at ang chlorofluorocarbons (CFCs) ng mga multinasyunal at transnasyunal na korporasyon! Congratulations sa polusyon!

Nung isang gabi lang, naglakad ako papunta sa palengke malapit sa amin. Ilang araw na lang bago mag-Disyembre ay nakapagtatakang inaagiw na ang mga parol. Parang maruming pula na ang kasuotan ni Santa Claus. Kasi naman, magdadalawang buwan na silang nakadisplay! May nagbebenta na rin ng kastanyas sa kalsada, katabi ng mga cotton candy na kulay pula at berde. Usong-uso na naman ang mga banig at hinabing mga basket na pinapalamutian ng maliliit na estrelya, mga binurdang anghel, mga makikinang na bola, at mga unanong duwendeng balot na balot ng makakapal na damit.

Pero alam n’yo ba kung ano ang pinakaaabangan ko tuwing sasapit ang Pasko? Ang pangangarolin ng mga bata, na minsan ay may kasama ring matatanda! Lagi akong naghahanda ng kending ipamimigay sa kanila. Kahit na lagi akong sinisimangutan ng mga nangangarolin dahil sa halip na barya ay pampabulok ng ngipin ang iniaabot ko, masaya pa rin ako. Mas okay na iyon kaysa sabihin nila akong barat. Sabi kasi ng nanay ng kaibigan ko, mas mabuti pang kendi ang ibigay sa bata kaysa pera. Kasi pag pera, baka ipambili lang nila ng sisinghuting rugby.

Sa maliit at mahirap na baranggay namin dito sa Santa Teresita, Sta. Mesa Heights, Quezon City, ang Pasko ay nasa kalsada. Lagi kong naaalala noong bata pa ako, kasama ko ang kapuwa ko marurungis na bata, sinusuyod ang mga kalsada para mangulit sa mga bahay-bahay. Naaalala ko rin ang mga kantang ipinama sa amin ng paglalaro sa kalsada. Nasa tono ng sikat na mga awiting pampasko, pero “kalsadang-kalsada” ang mga lyrics. Halimbawa, may kinakanta kami dati na nasa tono ng “Joy to the World”:

“Joy tumalon sa bintana

Nauna ang baba.

Medyas ng Ilokano,

Sapatos ng kabayo,

Balakubak ng kalbo,

Gumamit, gumamit ng Rejoice shampoo!”

Ito’y mga kanta na alaala, na magpahanggang ngayon ay nakatatak sa akin.

Tuwing may kumakatok sa gate o tuwing may nagdo-doorbell, kahit gusto mong magtago dahil wala kang ipapakain sa mga bisitang namamasko, mahihiya kang hindi sila patuluyin. Kaya kahit tubig lang at minatamis na white beans ay okay na iyon sa mga bisitang kamag-anak, kamag-anak ng kamag-anak, kamag-anak ng kamag-anak ng kamag-anak, kaibigan, kaibigan ng kaaway, kaaway ng kaibigan ng kaaway, at kung sinu-sino pa. Kasi ang totoo naman, ang mahalaga ay ang kuwentuhan, pagtatayong-muli ng mga tulay, pagka-catch-up kumbaga sa mga panahong hindi nagkikita ang dapat magkita. Kaya masaya ang Pasko, kahit kapos.

Kaya kahit walang paksiw kapag Pasko, malalasahan mo naman ito sa isang tongue twister na sikat kahit hindi Pasko. Kun kaya sabihin natin nang walong ulit, sa pinakamabilis na pagsasalita, ang mga katagang “Pasko, Paksiw.” Kaya n’yo ba?

Maligayang Pasko sa inyong lahat at Manigong Bagong Taon!

Soko Gakai Tagaytay Experience

2006-11-19T23:04:00.000+08:00

Ilang minuto bago umalis sa Soko Gakai nung Nobyembre 18, 2006. L-R: Andrada, Ortiz, Evasco, at Salanga.

Books Against Political Killings; Nov. 23, 2006

2006-11-19T00:40:00.000+08:00

November 23, 2006 (Thursday)
2-5pm, C.M. Recto Hall, Faculty Center, U.P. Diliman

Kontra-Gahum: Academics Against Political Killings (edited by Rolando B. Tolentino and Sarah Raymundo)

Subverso: Mga Tula at Kuwento Laban sa Pulitikal na Pandarahas (edited by Mykel Andrada, Joi Barrios and Rolando B. Tolentino.

Nob. 23 Lunsad-Aklat -- SUBVERSO

2006-11-16T00:25:00.000+08:00

Paglulunsad-Aklat ng

Subverso: Mga Tula at Kuwento Laban sa Pulitikal na Pandarahas

Mykel Andrada, Joi Barrios at Rolando B. Tolentino
Mga Editor

Nobyembre 23, 2006 (Thursday), 2-5pm, Claro M. Recto Hall, Faculty Center, U.P. Diliman

Mga Manunulat at Artistang Nag-ambag:
Bayani S. Abadilla • Aurelio S. Agcaoili • Mila D. Aguilar • Rio Alma • Mark Angeles • Monico M. Atienza • Romulo P. Baquiran • Don Belardo • Herminio S. Beltran, Jr. • Kristoffer Berse • Ian Rosales Casocot • Dexter B. Cayanes • Piya Cruz Constantino • Gary Devilles • Iris Pagsanjan-Estrera • Tom Estrera III • Eugene Y. Evasco • Melecio Fabros • Jayson Fajarda • Edel E. Garcellano • German V. Gervacio • Genaro R. Gojo Cruz • Vladimeir B. Gonzales • Kenneth Roland Al. Guda • Lisa C. Ito • Estelito B. Jacob • Jose F. Lacaba • Bienvenido L. Lumbera • Cynthia Nograles Lumbera • Maricristh Magaling • Rogelio Ordoñez • Will P. Ortiz • Roselle V. Pineda • Axel Pinpin • Nonilon V. Queaño • Peye Rana • Alexander Martin Remollino • Elyrah Loyola Salanga • Romulo A. Sandoval • Ina Stuart Santiago • Lilia Quindoza Santiago • Soliman A. Santos • Prestoline Suyat • Tomasito T. Talledo • John Iremil E. Teodoro • Enrico C. Torralba • Renato O. Villanueva

Mula sa Introduksyon: Tereyn ng Panitikan at Pang-uring Tunggalian
Mykel Andrada, Joi Barrios at Rolando B. Tolentino

Simula nang manungkulan si Gng. Gloria Macapagal-Arroyo noong 2001, umaabot na sa halos 800 ang kaso ng mga pulitikal na pamamaslang sa bansa. Ayon pa sa KARAPATAN, isang alyansang nagsusulong ng karapatang pantao, simula 2001 hanggang Nobyembre 2006, humigit-kumulang 200 naman ang bilang ng desaparecidos o iyong mga biglang naglaho dahil sa pandurukot ng hinihinalang mga elemento rin ng militar at gobyerno. Ayon naman kay Purificacion Quisumbing, Tagapangulo ng Commission on Human Rights (CHR), ang limang-taong panunungkulan ni Arroyo ay nagluwal ng mas maraming kaso ng paglabag ng karapatang pantao kumpara sa 15-taong pinagsama-samang panunungkulan nina Corazon Aquino, Fidel Ramos at Joseph Estrada. Nangangahulugan lamang na ang maikling administrasyon ni Arroyo ang mas pasistang rehimen, kasama na ang diktadurya ni Marcos, sa kasaysayan ng Pilipinas.

Ang kasaysayan ng bansa ay kasaysayan ng protesta’t rebolusyon. Kasaysayan itong naiukit sa imahinasyong pampanitikan ng bansa. Mula sa tradisyong protesta ng Kilusang Propaganda noong panahon ng kolonyalismong Kastila sa bansa, sa rebolusyunaryong panulat ng Katipunan, sa dupluhan at balagtasan, sa panitikang andergrawnd, hanggang sa patuloy na pagyabong ng tradisyong radikal sa kasalukuyan. Ito ay kasaysayang isinulat at isinusulat. Ito ay kasaysayang isinasagawa. Sa ganitong lapit isinusulong ang ikaapat na serye ng Publikasyong Iglap, ang Subverso: Mga Tula at Kuwento Laban sa Pulitikal na Pandarahas. Ang koleksiyong ito ng mga tula at maikling kuwento ay tumutuligsa sa umiigting na paglabag ng administrasyong Arroyo sa karapatang-pantao, kabilang na ang tumataas pa ring bilang ng pulitikal na pamamaslang at dumaraming bilang ng desaparecidos.

Kasama itong ilulunsad ng Kontra-Gahum: Academics Against Political Killings na inedit nina Rolando B. Tolentino at Sarah Raymundo at inilathala ng Contend-U.P. at Ibon Foundation.

SUBVERSO: NOV. 23, 2006

2006-11-10T15:47:00.000+08:00

Ito ang tunay na kober ng publikasyong-iglap na pinamagatang SUBVERSO: MGA TULA AT KUWENTO LABAN SA PULITIKAL NA PANDARAHAS. Walang makakagawa ng ganitong kagandang kober sa loob ng ilang oras lamang kundi si TOM ESTRERA III. Tom, salamat po! Yung design sa ibaba, pang-teaser na lang yan. Puwede ring hindi, pang-arkibo na lang. Hehehehe.

SUBVERSO: Mga Tula at Kuwento Laban sa Politikal na Pandarahas

2006-11-08T03:27:00.001+08:00

Draft design ng book cover ng publikasyong iglap ng CONTEND at ACT hinggil sa politikal na pamamaslang sa bansa sa ilalim ng rehimen ni Gloria Macapagal Arroyo. Ang pamagat nito ay SUBVERSO: Mga Tula at Kuwento Laban sa Politikal na Pandarahas. Kung di keri for book cover itong ginawa ko, gagamitin ko na lang na teaser, hehehehe. Hinihintay ko pa ang designs nina Peye at Tom Estrera.

Watchathink? Parang masyadong simple, e. Hay.

Launching na nga pala nito sa November 23, 2006, kasabay ng KONTRA-GAHUM: Academics Against Political Killings na inedit nina Rolando B. Tolentino at Sarah Raymundo.

Leslie Cheung at Kim Ki-Duk

2006-11-08T03:18:00.000+08:00

Wow! Kamukha ko raw sina Leslie Cheung at Kim Ki-Duk. Naku, pareho ka pa namang paborito ang dalawang ito. At ito pa ang maganda! Puro taga-Asya ang kamukha ko. Ang napili ko pala ay yung category na ALL kaya pati mga kamukha kong babae kasama sa collage kong ito. Daryl Valenzuela, kamukha ko raw ang favorite nating Korean direktor na si Kim Ki-Duk. Hahahaha! Ang alam ko naman, hindi si Leslie Cheung ang kamukha ko kundi si Tony Leung. Kunsabagay, pareho ko silang kamukha dahil sa aking Chinese (Macau) ancestry.

Kontra-Gahum Book Launching on Nov. 23, 2006

2006-10-31T01:01:00.000+08:00

Kontra Gahum
Originally uploaded by Ngarat Hinliliit.

The Congress of Teachers/Educators for Nationalism and Democracy's (CONTEND-U.P.) PUBLIKASYONG IGLAP SERIES and Ibon Foundation invites you to the launching of

Kontra-Gahum:
Academics Against Political Killings

Rolando B. Tolentino and Sarah Raymundo
EDITORS

on November 23, 2006
2:00-5:00 pm Bulwagang Claro M. Recto, Faculty Center
College of Arts and Letters, University of the Philippines Diliman

see book details below

Published by Ibon Foundation Inc.
ISBN 971-0325-87-0
Number of pages: 296
Release Date: November 23, 2006
Regular Price:Php 295.00
See attached file for the book cover

Books will be sold at a discounted price during the launch
Royalties of the contributors will go to HUSTISYA (newly-formed organization of the families of the victims of political killings and forced disappearances)

BOOK CONTENTS

Foreword: Judy Taguiwalo

Introduction: Counterpoint by Sarah Raymundo

I. Historicizing Terror

E. San Juan: Neocolonial State Terrorism and the Crisis of Comprador/Imperialist Hegemony

Elmer A. Ordoñez :The rites of Summer/Pall over the land

Ramon Guillermo:Panimulang Pananaliksik na Open Source kaugnay ng Diskurso ng OPLAN Bantay-Laya

Peter Chua:Bloodshed and the Coercive Communal Peace Negotiations:Some Hallmarks of the Macapal Arroyo Regime

II. Theorizing Terror and the Political

Rolando B. Tolentino: Spectacle ng Politikal na Pagpaslang at ng Tunay, STD (Short-Term Deficiency) ni GMA

JPaul Manzanilla:Terror Talks: The Public Secret

Danilo A. Arao:Tracing the Roots of Killings of Journalists

Rommel Rodriguez: Casus Belli

Jonathan Beller:21st Century Fascism, "Political" Killing and the Crisis of Representation

Arnold Alamon:.H.A.M! Bang! Thank You Ma’am: Winning Hearts and Minds and the People’s War

III.(en)Countering Terror

Luis Teodoro: Boomerang

Neferti Xina Tadiar:Death-By-Death

Gerardo Lanuza:Affirming the Universality of Human Rights in the State of Exception

Sarah Raymundo:Ang Etika ng Tunay Laban sa Diskursong Wakasan

Gary C. Devilles: The Violence of Grotesque and the Grotesquerie of Violence In Two Filipino Short Stories in English

Melania Lagahit Abad:Ang Mga Winawala, Nagwawala at Wawalain: Pagwiwika sa Sistematikong Pamamaslang Sa/Ng Rehimeng Arroyo

Choy Pangilinan: Karahasan, Pagpaslang, Kamatayan, Media at ang Ating Papel Tungo sa Bagong Naratibo ng Bansa

Afterword: Akademya at Pagpaslang ni Rolando B. Tolentino

Appendix Guide Questions and Discussion Outline for Teachers and Activist Educators by Arnold Alamon

From the back cover:

Gahum is a Cebuano word for power and hegemony in and through which Macapagal-Arroyo's "end game" may be read, analyzed and opposed as the word kontra (counter) designates. Macapagal-Arroyo's "end game" strategy against sectors and quarters that oppose her prolonged stay in power seeks to decisively defeat the "insurgents", especially the communists. But the spate of political killings of civilians and leaders of people's organizations has reached an alarming number of 744 since 2001, and this gives the term gahum its flavor as it is used in this book.

This volume focuses on the three major dimensions of the dialectical relationship between state repression and the people's movement. The state, in this context, creates a semblance of banality in the midst of its malevolent violence to which it subjects its critical citizens. Meanwhile, the people's movment, long engaged in counter-hegemonic praxiologies, strongly gains ground amidst the most barbaric and nervous conditions. Each chapter captures the ideas and sentiments of the authors into a thought-provoking and moving compilation that itself manifests the dialectics between the national democratic movement and the academe.

Peripheral Politics

2006-10-20T04:15:00.000+08:00

Ilang Realisasyon:
1. Baduy pa rin akong manamit.
2. Hindi na ako magaling magsulat sa Ingles kahit na nagsimula ako bilang essayist in English.
3. Napapalakas na naman ang pagyoyosi at paglamon ko.
4. Uminom ako ng red wine a couple of days ago, after more than a year of not drinking any alcoholic drink.
5. Nakakaasar pag may estudyante kang kapwa radikal na aktibista na sumisira sa pangalan ng aktibismo.
6. Lagi akong pumupunta sa chapel sa Sta. Teresita Parish Church para magtirik ng kandila at magdasal.
7. Masaya ako kapag natutulungan ko sina Mark at Karen sa pag-aalaga (babysit) sa pamangkin kong si Amery Keithlyn.
8. Ilang buwan na rin pala akong celebate. Hmmmm. Nakapagtataka. Hindi nakapagtataka. Sobrang busy as a bubuyog.
9. Na marami akong kinakaasaran lately. Na ayaw ko nang maasar. Na may mga taong mataas ang pagtingin ko dati pero ngayon ay unti-unti nang gumuguho. Na kailangang iwasan ko ang maging sensitibo.
10. Na tama ang sabi ni Rosita sa Pinoy Dream Academy, "Do you imagine?" JOKE. "Pobre na nga ako, kinakawawa pa ako." Clear erudition iyon na napaka-klasista at anti-baryo, at anti-pobre ng PDA.
11. Tibak daw pala si Chai ng Pinoy Dream Academy. Parang it does not show. Sobrang arte nga niya at pasosyal. Ni wala akong naririnig na sinasabi niyang my talent is for the masses. Etc.
12. Nag-aangas na naman ako. Kalmado na ako lately e. Hay.
13. Hindi ko maisip ngayon ang Filipino term para sa "ripple." Alam ko yun e. Ilang beses ko na ngang ginamit na talinghaga iyon sa pagsulat ng tula.
14. Inaantok na ako. Isang dagli sa ibaba:

Master Narrative: Gawin ito. Gawin iyan. Hindi ito. Hindi iyan. Wag ito. Wag iyan. Ito. Iyan.
Ito: Iyon kaya?
Iyan: Hayun kaya?
Iyon: Ano na naman ito, Ito?
Hayun: Ano ba naman iyan, Iyan?

15. Life is beautiful. Be optimistic. Society is still hegemonized by liberal humanism. Smile.

Dr. Rose Torres Yu's Silakbo

2006-09-25T00:16:00.000+08:00

Silakbo Book Launch Teaser 2
Originally uploaded by Ngarat Hinliliit.

SILAKBO: Mga Personal na Sanaysay ni Dr. Rosario Torres Yu. Pasasalamat at Lunsad-Aklat sa Oktubre 6, 2006, Biyernes, 5pm, Vargas Museum, UP Diliman.

Silakbo Book Launch Teaser 1

2006-09-25T00:13:00.000+08:00

Silakbo Book Launch Teaser 1
Originally uploaded by Ngarat Hinliliit.

Kule's Autonomy Under Siege; Sign the Manifesto (www.philippinecollegian.net)

2006-09-16T00:26:00.000+08:00

Hello everyone, please help uphold the Philippine Collegian's autonomy by signing the manifesto (go to www.philippinecollegian.net), prepared by the current Collegian editorial board. The UP Administration seems hell-bent on geting a hold of the Collegian, by coercing the student institution to follow the "stringent and unreasonable" whims of Chancellor Cao. As former Culture Editor of the Philippine Collegian (2000-2001), I have seen how Kule inspired a lot of students, teachers and other members of the UP community and society. Let us help the Collegian maintain its autonomy. The Collegian is only beholden to its publishers, the students, who pay the student fund, and not to the UP administration that perpetuates a commercialized and repressive UP education. Please visit www.philippinecollegian.net and sign the manifesto. Many thanks. Please pass.

Mykel Andrada

Department of Filipino and Philippine Literature
UP Diliman

Autonomy Under Siege
The Philippine Collegian and RA 9184

The Philippine Collegian bears witness to a lasting tradition of independence as a student institution. It is a publication funded solely by the students, and for years has served as a salient representation of academic freedom and democratic rights. Throughout history, UP students have vigilantly fought for the publication' s autonomy from all forms of administration intervention.

Once again, the Collegian's autonomy is under siege.

Using Republic Act 9184 or the Government Procurement Reform Act, the UP administration since June 2006 has blocked the release of the Collegian's printing funds. According to the administration' s interpretation of RA 9184, all fees collected by the university are government funds—including the Collegian's funds. Under this false assumption, the UP administration insists that the bidding and selection of the publication' s printing press be facilitated not by the Collegian editorial board, but by the administration itself.

However, the Collegian firmly asserts that it is exempt from RA 9184. It is not a government unit, as it is funded only by the students. Moreover, the Campus Journalism Act of 1991 stipulates that the editorial board should facilitate the selection of the publication' s printing press. The administration' s sole task is to collect the publication fee during registration, and thereafter give full discretion of handling of Collegian fund to the duly selected editorial board. The administration may not intervene in any of the publication' s operations.

In response to the Collegian's arguments against RA 9184, the UP administration continues to deny the institution of its right to bidding autonomy. In our dialogues, the administration even questions the publication' s "independence" as basis for its exemption from the particular law.

We, from the Collegian, cannot accept this kind of reasoning. To allow the Collegian to subject itself to RA 9184 is tantamount to surrendering its autonomy as a student institution. Even now that the publication' s inclusion in the law is still in question, the UP administration is withholding the publication' s printing fund to coerce the Collegian to submission. Such is why the previous Collegian issues were delayed, while pending issues have not been printed. RA 9184 thus compromises the publication' s fiscal autonomy.

Moreover, allowing the Collegian to subject itself to RA 9184 would set a precedent for the UP administration to thereafter inflict the same law and intervene in the operations of publications and other student institutions in all UP units. In fact, the UP Diliman University Student Council's publication Oblation is also being subjected to this law.

We from the Collegian view the administration' s insistence to subject the publication to RA 9184 as an assault against the publication' s autonomy. We call on the administration to recognize fully the independence of the Collegian as a student publication. We demand that the administration uphold the Collegian's fiscal autonomy, specifically its right to facilitate the bidding process.

The Collegian is accountable only to the students, who are its sole publishers. Thus, we call on all students to protect the autonomy of the publication. This issue is a clear manifestation of administration intervention, and a direct attack on campus press freedom.

Uphold the Collegian's autonomy!

Defend campus press freedom!

Protect the independence of all student institutions and organizations!

Limas

2006-09-10T23:05:00.000+08:00

Kagabi ko lang naintindihan kung ano ang ibig sabihin ng flash flood. Kapag napapanood ko kasi ang coverage ng mga flash flood at landslides noon, akala ko ganun lang ang flash flood. Sabi ni Jerrie kanina sa telepono, iglapang baha pala ang flash flood sa Filipino. Biglaan.

Nabigla kami kagabi nang biglang umabot ang tubig halos hanggang tuhod namin. Sa loob ng bahay. Ilang buwan pa lang ang nakararaan, noong bakasyon, nang i-overhaul ang kalsada ng Iba 1. Kapag kalsada nga lang ang titingnan mo, aakalain mong nasa isang umaangat na subdibisyon ang kalye namin. Pero pag tiningnan mo ang mga bahay, marami pa rin ang gawa sa kahoy at naging postmodernong arkitekturang Kastila (mala-Barok/Baroque). Nilaliman ng lokal na gobyerno ang mga kanal para raw hindi na magbaha. Hanggang sa amin lang kasi dati umaabot ang baha. Ang nakapagtataka, ngayong inayos na ang kalsada at ang kanalan, aba'y pati ibang bahay na dati'y hindi sinasalanta ng baha ay nasalakay na rin ng maruming tubig.

Sabi ng nanay ko, nasa Maynila malamang ang problema. Dapat naman raw talaga ay hindi nagbabaha sa lugar namin, dahil mataas ang lugar namin. Ito raw dati ang mataas na bahagi ng dating lupang-bundok na kinatitirikan ng kanilang bahay-kubo noon. Kapag umuulan nga raw noong bata pa sila, nagmamadaling pumunta sa may Cuenco ang nanay ko at ang kaniyang mga kalaro para maabutan ang mabilis na pagdaloy o pagbaha ng tubig pababa sa Maynila. Parang talon na nasa 30-45 degrees ang angulo ng pagdaloy ng tubig marahil. Lumalangoy pa raw sila noon sa baha. Ibig sabihin, malinis pa sa swimming pool ang tubig-ulan-baha noon.

Kaya talagang nabigla kami kagabi, dahil hindi pa namin naitataas ang ibang gamit ay pumasok na agad ang baha. Parang bisita na hindi mo inimbita, pero nagpumilit pumasok. Grate crasher. Inimbita ang sarili. Napakatagal ng lagi ng aming bisita kagabi. Sa katunayan, kaninang mga alas-dose ng tanghali na umalis ang bisita. Kaya lampas tanghali na ako nakapananghalian. Nag-iwan pa ng putik at mabahong amoy ang bisita. Nakitulog na nga, nandumi pa.

Tuwing umuulan, lagi akong nangangamba na aabutin ng baha ang aking mga daliri sa paa. Takot na takot at inis na inis ako sa nakaambang paglapa ng tubig-baha sa aking talampakan. Kagabi, lubos-lubos ang paghahalu-halo ng mga emosyon sa loob ko nang sakalin ng tubig ang aking mga paa, umabot pa ang pananakal ilang daliri na lang sa aking mga tuhod.

Alas otso ng umaga ako nagsimulang maglimas. Naalimpungatan akong nag-uusap ang nanay at tatay ko. Sabi ng tatay ko, "Puring, aabot siguro sa 50 timba ang tubig-baha." Sabi ng nanay ko, "Hay naku, George, buti kung 50 lang. Siguro mga 100." Nag-inin muna ako nang sarili, tapos nang maramdaman ng nanay ko na naalimpungatan na ako, sabi niya sa akin ng kapatid ko, "Jay-ar, Mykel, binilhan ko kayo ng tig-isang ispageti. Mag-almusal na kayo."

Alas-sais y medya ng umaga nang magsimulang magsalok ng tubig-baha ang nanay. Yung arinola ng sister-in-law kong si Karen ang ginamit niyang pansalok. Yung isang maliit na timba ang pinagsasalukan niya. Dustpan ang ginamit namin ni Jay-ar mga alas-otso para salukin ang tubig-baha. Medyo luminaw at tumining ang tubig, kaya nakita ko ang mga linya at kurba, mga semi-bilog at dotted-lines, na nilikha ng halu-halong putik, basang alikabok, tae ng ipis, tae ng daga, mga butil ng kaning naapakan kaya nangitim, at marami pang iba. Dahil malinaw ang mata ko hanggang ngayon, madali kong naiispatan kung may bubog, bulate, maliit na bulate, maliit na maliit na manipis na manipis na gasinulid na baby bulate, alupihan, patay na lamok at langaw, at mga sinulid at hibla-hibla ng wires at cable na lagi kong napagkakamalang alupihan o bulate. Basta hindi uod.

Mga alas nuwebe y medya ay sumama kami ni Jay-ar sa nanay ko para mamalengke. Paglabas ko ng bahay para pumunta sa second-hand na kotse ni Jay-ar, naabutan kong bumibili ng Inquirer ang nanay ko sa nakabisikletang taga-deliber ng diyaryo ng aming mga kapitbahay. Nasabi ko kasi sa kaniya noong nakaraang linggo na kasama ako sa mga kinapanayam ng Sunday Inquirer Magazine (SIM). Yakap-yakap ng nanay ko ang cover page ng SIM kung saan nakaplasta sa taas na bahagi ang maliit na nakakuwadrong mukha ko. Sabi ng nanay ko, "May ipapakita na naman ako sa mga kaopisina ko bukas."

Nahiya akong natuwa, "Si Mommy talaga." Pagkagaling namin sa palengke, pumasok kami sa bahay, dahan-dahang pinaglakad sa sahig na puno ng tubig-baha ang aming mga paa, laging nagkokonsentra para hindi madulas. Nadaanan namin ang mga sopang biglang tumangkad dahil ipinatong sa mas matitibay na upuan, ang TV na binuksan namin kahit hindi namin napapanood dahil natatabunan ng mga photoalbum at kung anu-anong dokumentong minsang nagkaroon ng silbi sa amin. Inilagay namin sa mesa na sukang-suka na sa dating laman ng refrigerator. Nadaanan namin ang refrigerator na nakahigang patagilid sa isang mas matibay na mesita para hindi mabasa ang motor. Ipinatong ko sa lumang mahabang upuan ng van na ngayon ay sopa namin ang Inquirer. Sabi ko sa diyaryo, "Wag kang tatalon."

Alas otso y medya ng gabi na nang matapos akong maglimas, magbalik ng mga kasangkapan sa orihinal nilang kinalalagyan, maglipat ng mga gamit sa bagong kalalagyan, mag-imis ng naiwang kalat, magtuyo ng sahig gamit ang mga luma't gulagulanit nang damit. Tsaka ko pa lang talagang nabasa ang naipong mensahe sa aking selepono.

Alas onse y medya na.

Pilay-Hangin

2006-08-15T19:14:00.000+08:00

Nalaman ko kay Kuya Eric kahapon, habang abalang-abala ako sa pangangarag sa mga gawain, na ang lamig na nabubuo sa katawan ng tao dulot ng hangin o pagiging babad sa basa ay tinatawag palang "pilay-hangin." Ang tawag ko dati dito ay "alcoholic bubbles," dahil noong mas bata pa ako at gabi-gabing umiinom ng serbesa, napapansin kong nakasasapo ako ng bilog-bilog na matitigas na konkoksyon sa aking likuran. Pero ngayong mag-iisang taon na akong hindi umiinom ng kahit na anong alkoholik na inumin ay mayroon pa ring pasulpot-sulpot na bilog-bilog na matitigas na konkoksyon sa aking likuran.

Hindi lang simpleng matigas na bilog-bilog na konkoksyon ito, kundi parang patalim na nakatusok sa likod, o di kaya'y parang natuunan ng tuhod o siko, o nadiinan ng dulo ng sanga o hawakan ng walis tambo. Pilay-hangin pala ito. Hindi na ako ganung nagtataka nang ipaliwanag ito ni Kuya Eric. Ang totoo kasi, pasaway ako pag natutulog at pag naliligo sa umaga. Sa gabi o madaling araw, kahit malamig, pinipili ko pa ring matulog nang walang pang-itaas na saplot. Masarap kasi ang lamig ng hangin, laluna iyong pinaiikot ng bentilador tuwing umuulan. Sa umaga naman, dahil sa pagmamadali para sa alas siyeteng klase, kahit na alam kong mangangaligkig ako ay pinipili ko pa ring maligo nang malamig ang tubig.

Balak kong magsulat ng nobela na ang sentral na metaporang paglulunsaran ko ay ang Pilay-Hangin. Kung hindi ko magawa ang nobela, sigurado akong gagawin kong maikling kuwento o futuristic fiction ang konseptong ito, at pamamagatan kong "Pilay-Hangin" ang nasabing akda. Sana!

Nandito ako ngayon sa Kule at hinihintay na matapos ang News Section meeting. Titiyakin kong makauwi ako sa bahay bago mag-alas otso y medya para hindi ko mapalampas ang ikalawang episode ng Majika para sa linggong ito. Ang pinakagusto kong linya sa theme song ng Majika, na kinanta ni Kitchie Nadal, ay "binhi sa kanyang kinagisnan." Ang ganda!

Pagkatapos ng Majika, maghihintay ako na matapos ang "Sa Piling Mo," na tunay namang nakaka-drag na ang istorya. Sana gawing mas mahaba ang pag-ere sa "My Girl" para mas madaling dumating sa dulo ng kuwento.

Masaya naman ako't nakapagblog ako ngayon. Sori po Apartment sa Dapitan, kasi po sa sobrang busy ay hindi na kita naaupdate masyado. Mahal kita!

Happy Birthday, Jerrie! :)

2006-07-27T00:20:00.000+08:00

1.
Ngayon lang uli ako nakapagpost dito sa aking blog. Kapag binabalikan ko ang buwan ng Hulyo, napakaraming dapat kong isinulat pero dahil sa kakulangan sa oras ay hindi ko nagawa. Dapat ay natutulog na ako ngayon sa halip na gumagawa ng entri. Nagchek ako ng sandamakmak na email, naipon ng ilang linggong di pagbubukas; o kung binuksan ko man ay mas pinili kong huwag basahin ang mga email dahil nakadaragdag sa mga kailangang isipin at asikasuhin. Ganoon na ba ako ka-pasibo?

Hindi naman siguro. Marami lang akong ginagawa, labas sa iniaatang ng birtwal na daigdig. Ngayon, heto ako at sinusubukang ibulsa sa blog na ito ang kapiraso ng utak ko. Alam mo, Mykel, masakit ang tiyan ko ngayon. Dahil ba sa apat na saging na kinain mo, kasabay ng piniritong bangus? O dahil sa sobrang yosi. Masakit din ang ulo ko ngayon, dahil sa sobrang yosi, at dahil dapat matulog na ako pero hindi.

2.
Sinubukan kong mag-online sa gmail para makapag-gchat. Pero malamang tulog na si Jerrie, dahil nasa Cebu siya ngayon para sa Student Summit at para sa Solidaridad. Magbibigay raw siya ng talk bukas tungkol sa political killings. Miss ko na si Jerrie. Maulan pa naman kanina, kaya kahit na sumungaw ako sa pinto para tingnan kung may kaunting anag-ag ng buwan kaninang alas otso ay mga tikatik lang ng ulan ang sumalubong sa akin. Okay lang iyon. Sana ay hindi na mawalan ng signal ang aking cellphone.

Birthday na pala ni Jerrie ngayon! Jerrie, maligayang bertdey! Ililibre kita pagbalik mo dito sa Maynila. Tsaka maghahanap ako ng regalo mo! :)

3.
Maganda ang slant ng dokyu ng Reporters Notebook kagabi. Si Maki Pulido ang gumawa. Tungkol kina Sherlyn Cadapan at Karen Empeno, yung dalawang UP students na dinukot ng militar sa Bulacan. Sana ay maparusahan si Jovito Palaparan at GMA sa lahat ng political violence, aggression, terrorism at killings na ginagawa nila! Sana makita na sina Karen at She.

4.
Lagi kong tinatanong ngayon kung epektibo ba akong guro. Kung may sense ba ang mga itinuturo ko. Kung gaano katotoo ang "opening of minds." Sana ay maging mas aktibo pa ako; mas aktibo tulad ng pagiging aktibo ng inihahayag ni Freire.

June 12, 2006 - TEACH vs. Gloria & Her Cha-cha

2006-06-14T00:39:00.000+08:00

June 12, 2006 - Pondo Para sa Edukasyon
Originally uploaded by Ngarat Hinliliit.

Teachers and Employees Against Arroyo's Charter Change (TEACH). Ilan lang ang mga guro't empleyado sa lumahok sa libu-libong nagprotesta noong Hunyo 12, 2006 sa Mabuhay, Rotonda papuntang Liwasang Bonificio upang ipanawagan ang pagbasura sa Cha-cha at ang pagbibitiw ni Gloria Macapagal-Arroyo.

Mga Mangingisda ng Pundakit na inagawan ng Lupa at Tubig

2006-06-11T00:55:00.000+08:00

Mga Mangingisda ng Pundakit na inagawan ng Lupa at Tubig
Originally uploaded by mykel andrada.

Mga mangingisda ng Pundakit na inagawan ng lupa't tubig ng Amerikanong si Henry at ng lokal na pamahalaan at burukrasya. Ikatlong araw sa Pundakit, Hunyo 5, 2006.

Bagong Biktima ng Rehimeng Arroyo

2006-06-09T02:34:00.000+08:00

Bagong Biktima ng Rehimeng Arroyo
Originally uploaded by mykel andrada.

Nagsisindi ng kanidla si Ka Daning Ramos ng Kilusang Magbubukid ng Pilipinas (KMP) para sa pinakabagong biktima ng extrajudicial killings ng rehimeng Arroyo sa isang kasama sa Isabela. Hunyo 8, 2006, sa tapat ng Department of Agrarian Reform sa Elliptical Road. Lampas na sa 620 ang bilang ng mga politkal na pagpaslang sa mga manggagawa, aktibista, lider-obrero, magsasaka, estudyante at iba pang progresibo.

Oust Gloria Red Ribbons

2006-06-09T02:28:00.000+08:00

Oust Gloria Red Ribbons
Originally uploaded by mykel andrada.

Oust Gloria Red Ribbons. Gagamitin mamaya sa mob.

Stop Political Killings Black Ribbons

2006-06-09T02:25:00.000+08:00

Stop Political Killings Black Ribbons
Originally uploaded by mykel andrada.

Stop Political Killings Black Ribbons

Dalawang Pangamba

2006-06-09T02:11:00.000+08:00

Dalawang Pangamba
Originally uploaded by mykel andrada.

Dalawang pangamba ang matutunghayan sa sitwasyong pulitikal sa Pilipinas. Ang dalawang pangambang ito ay mahigpit na magkaugnay. Anuman ang kalagayan natin sa buhay, uri ng kabuhayan, at mga kinagawian, ang dalawang pangambang ito ay hinding-hindi natin matatakasan.

Ang unang pangamba ay ang pangamba ng pamahalaan. Kahit na anong pagkukubli ang gawin ng pamahalaan, hindi nito kayang itago ang kaniyang pangamba. Nanginginig ang boses ng pangulong Gloria dahil sa pagsisinungaling. Nanginginig ang mga kamay ng militar kapag nanduduro ng mga aktibista’t progesibong tinatawag nilang “terorista,” “destabilizer,” o “latak ng lipunan.” Nanginginig ang mga katawan ng iba’t ibang elemento ng pamahalaan kapag nagpapalabas ng mga balita ng kasinungalingan ang Malakanyang.

Ang pinakamataas na uri ng kasinungalingan ng pamahalaan ngayon ay ang pagsasabing matatag ang kaniyang republika. Makikita raw ito diumano sa malakas na suportang militar sa gobyerno ni Arroyo. Ngunit ang ganitong sitwasyon ay manipestasyon lamang ng isang nangangambang pamahalaan. Sa panahon na walang tiwala ang mamamayan sa pamahalaan, pinatitindi ng gobyerno ang pasismo. Samakatuwid, ang pasismo ng estado ang tiyak na sintomas ng nangangamba’t naghihingalong panunungkulan.

Sa ganitong pangamba ng pamahalaan pumapasok ang kaakibat na ikalawang pangamba: ang pangamba ng mamamayan. Dahil sa pasismo ng estado, tila nagiging normal na sa mamamayan ang mangamba at matakot. Pinatitindi pa ito sa pamamagitan ng pagliligalisa ng mga represyong pulitikal ng pamahalaan at agresyong pulitikal ng militar sa pamamagitan ng mga hungkag na proklamasyon tulad ng PP 1017.

Ang pangangambang ito ay nabibigyang-mukha at pangalan ng mga tala ng KARAPATAN, isang alyansa ng mga human rights advocate. Simula nang maupo sa puwesto si Gloria Macapagal-Arroyo noong 2001, humigit-kumulang sa 620 na ang mga kaso ng pulitikal na pagpaslang sa mga opisyal at miyembro ng mga kilalang progresibong organisasyon tulad ng Bayan Muna, Anakpawis, Gabriela, Kilusang Magbubukid ng Pilipinas, at Kilusang Mayo Uno. Bukod dito, lampas sa 300 na ang kaso ng mga “attempted killings.”

Simula rin noong 2001, tinatayang nasa 128 na ang kaso ng “political involuntary disappearances” o ang pagdukot at biglaang pagkawala ng mga kasapi ng mga pulitikal na organisasyon at mardyinalisadong sektor. Gayundin, nasa 50 na ang bilang ng mga lider-unyonista na nakaranas ng represyong pulitikal mula sa gobyernong Arroyo.

Ngunit ang pangamba ng mamamayan ay hindi nangangahulugan ng pagkukubli, pagtatago at pagsasawalang-bahala. Ang kondisyon ng pangamba ng mamamayan ay sinusuri bilang sitwasyon ng pagbubuo ng pulitikal na paninindigan. Kung kaya ang pangamba ay dapat maging tungtungan ng aktibong paglahok upang mawala ang sanhi ng pangamba.

Cottages sa Pundakit, Hunyo 4, 2006

2006-06-07T01:09:00.000+08:00

Cottages sa Pundakit, Hunyo 4, 2006
Originally uploaded by mykel andrada.

Yung cottage sa kaliwa ang pinakamalaking cottage. Marami kami dito, mga 5 couples and three sections ng Kule. Yung gitnang cottage ang cottage ng Grafix section. Yung pinaka-right ang kay Ives, Ate ni Meg. Yung nasa likod na cottage ng gitnang cottage ay ang C.R. Ganda ng pine trees o! Hanggang sa bundok kung saan nakatira ang mga Ita ay nagkalat ang Pine Trees. Nagsulputan daw talaga nung pumutok ang Pinatubo. Second day namin ito sa Pundakit. Kami lang ang tao sa Pundakit. As in "the whole island was ours."

Duyan sa Pagitan ng Dalawang Pine Tree sa Pundakit, Zambales

2006-06-07T01:06:00.000+08:00

Duyan sa Pagitan ng Dalawang Pine Tree sa Pundakit
Originally uploaded by mykel andrada.

Isa sa benepisyo ng pagputok noon ng Mt. Pinatubo ay ang pagkalat ng mga pine tree sa kalakhan ng Pundakit, Zambales. Nakakamangha ano? May pine trees sa dalampasigan. Astig talaga. Parang Koreanovela ang dating ng senaryong ito. Hunyo 3, 2006. Unang araw sa Sitio Talisain, Pundakit, Zambales. Ito ang isla kung saan kami nagstay mula Hunyo 3 hanggang Hunyo 5, 2006 para sa Consolidation activity ng Kule. Buti na lang at isinama ako ni Jerrie.

Dora the Explorer

2006-06-03T02:18:00.000+08:00

Dora the Explorer
Originally uploaded by mykel andrada.

Paborito ni Amery, pero actually, ang peyborit niya lang ay yung opening song ni Dora. Namemorize ko na nga sa kakapaulit-ulit dahil iyon lang namang kanta ang pinapanood/kinggan ni Amery e, hehehe. :) P35 lang itong 7 in 1 na ito sa mga bangketa sa Quiapo.

Tandang ni Tito Bobot

2006-06-03T02:14:00.000+08:00

Tandang ni Tito Bobot
Originally uploaded by mykel andrada.

Isa sa apat na tandang ni Tito Bobot, ang kapitbahay namin, asawa ni Tita Alice, na mabait na kapitbahay namin na talagang tinulungan kami nung walang-wala kaming pera dati. As in lagi namin silang inuutangan kasi may sarisari store sila.

Pusang Main Libe

2006-06-03T02:12:00.000+08:00

Pusang Main Libe
Originally uploaded by mykel andrada.

Sa labas ng U.P. Diliman Main Library. Mailap ang pusang ito, ang hirap kunan. Masdan rin ang aking Peter Pan shadow.

Pusang Vinzons

2006-06-03T02:09:00.000+08:00

Pusang Vinzons
Originally uploaded by mykel andrada.

Sa Vinzons Hall, ang Student Center ng U.P. Diliman, where I spent a good feat of my four years in college. Snow cat look-alike?

Pusang Simbahan

2006-06-03T02:07:00.000+08:00

Pusang Simbahan
Originally uploaded by mykel andrada.

Sa Sta. Teresita del Nino Hesus Parish Church kung saan ako nagkakatesismo dati. Nahuli rin ako sa simbahan na ito na nakikipaghalikan at yakapan. Mwahahahaha!

McPls. McWatch McYour McStep

2006-06-01T03:10:00.000+08:00

Pls. McWatch Your McStep
Originally uploaded by mykel andrada.

McNang Mcminsang Mckumain Mckami Mcni Mcjerrie Mcsa McDo McBanawae Mcbranch, Mctinanong Mcsi Mcjerrie Mcng Mcmanager Mckung Mctaga-McUP Mckmi. Mckasi Mcraw Mcpamilyar Mckami. Mcsosoyal!

Pusang Iba, Si Ludovic

2006-06-01T03:06:00.000+08:00

Pusang Iba, Si Ludovic
Originally uploaded by mykel andrada.

Si Ludovic, ang aking pusa sa Iba. Akala ko dati'y lalaki siya kaya Ludovic ang ipinangalan ko. Iyon pala'y babae siya! Nyaah ngiyaw!

Stop the Killings of Activists!

2006-05-26T04:31:00.000+08:00

Free Ka Bel, May 25, 2006 - 02
Originally uploaded by mykel andrada.

Sobra na. Tama na. Over na! Sover na!

Free Ka Bel, May 25, 2006, Welcome, Rotonda

2006-05-26T04:27:00.000+08:00

Free Ka Bel, May 25, 2006 - 01
Originally uploaded by mykel andrada.

Mabuhay na nga pala ang pangalan ng Welcome ngayon. Anyway, pagkagaling namin ni Jerrie sa U.P. (at pagkatapos kumain sa McDo Banawe), pauwi ako sa bahay sa Iba. Nakita ko sa Rotonda ng Welcome/Mabuhay na may maliit na programa. Sabi ko, "Sana hindi yung epal at mapagpanggap na Akbayan." Buti na lang talaga hindi Akbayan. At buti na lang at ANAKPAWIS, COURAGE at KILUSANG MAYO UNO. Programa ito para sa paggigiit na palayain si Kong. Crispin "Ka Bel" Beltran, at upang manawagan sa gobyernong Arroyo na tigilan na ang mga pulitikal na pagpaslang sa mga aktibista't progresibo. Nais rin nitong himukin ang taumbayan na makiisa laban sa tumitinding politikal na agresyon at krisis pang-ekonomiya.

Jerrie (Yan!)

2006-05-16T02:26:00.000+08:00

Jerrie (Yan!)
Originally uploaded by mykel andrada.

Si Jerrie yan noong Pasko 2004. Pareho pa kaming payat ng mga panahong ito. Bisitahin siya at ang ilan pang mga nilalang tulad ko at mga gamit at bagay at hayop at halaman at kung anu-ano na lang sa aking flickr account: http://www.flickr.com/photos/catukayo/

Amery Keithlyn on Flickr

2006-05-16T02:02:00.000+08:00

Palakpak Naman Diyan!
Originally uploaded by Amery Keithlyn.

This is my niece, Amery Keithlyn. I made a flickr account for her. I took this picture of her yesterday morning, May 15, 2006, in front of our house in Iba, QC. The street is newly-cemented, only a few days old. :) Visit Amery Keithlyn at her virtual home in Flickr World. The address is: www.flickr.com/photos/amerykeithlyn

Dexter's Pizza Atbp

2006-05-14T03:12:00.000+08:00

Dexter's Pizza atbp, originally uploaded by catukayo.

Ito ang munting pinagsaluhan namin noong nakaraang kaarawan ko nung Huwebes. Salamat sa lahat ng pumunta (pamilya ko lang at extended family at siyempre si Jerrie). Salamat sa lahat ng bumati. :)

Magkano ang Blog Mo?

2006-05-13T02:23:00.000+08:00

Subukan n'yo 'to. Ewan ko kung gaano katotoo. Ito ang halaga ng kasalukuyan kong blog at ng mga lumang blog ko, ayon sa Blog Worth.

My blog is worth $7,339.02.
How much is your blog worth?

My blog is worth $12,419.88.
How much is your blog worth?

My blog is worth $12,984.42.
How much is your blog worth?

MMDA Metro Panget

2006-05-11T01:28:00.000+08:00

MMDA Metro Guwapo, originally uploaded by catukayo.

Ito yung tarp ng MMDA Metro Gwapo na kinunan ko sa island malapit sa kanto ng Sto. Domingo, malapit sa daan papunta sa bahay ni Jerrie. Maganda itong intertext sa Urbana at Feliza. Modernisasyon ek ek ek.

1:11 AM

2006-05-11T01:13:00.000+08:00

Sabi dito sa orasan ng laptop ko ay 1:11nu na. Ibig sabihin 1:11nu ko sinimulang isulat itong blog entry na ito. Sa oras, minuto at sandaling ito, nagpapasalamat ako kay Jerrie. Tinitingnan ko ang mga litratong kinunan namin ni Jerrie noong Mayo 8, 2006 (Lunes). Mga kuha sa Chowking sa bagong gusali sa kanto ng Araneta Ave. at Quezon Ave. May katabi rin itong Starbucks na dalawang beses na naming pinuntahan ni Jerrie. Mga kuha ng tarpauline ng MMDA Metro Guwapo, na talagang sinadya kong kunan dahil magagamit namin ito sa pagtuturo ng Pan Pil 12 (Text Mo / Text Ko).

Salamat Jerrie sa malaking Toblerone, sa magasin, at sa biloy mong laging nagpapangiti sa akin.

Ikatlong Tsapter ni Wendell

2006-04-24T03:16:00.000+08:00

Three days before Christmas pa lang ay binuksan ko na ang mga regalong nakuha ko galing kina Lance, Sev at Yumi. Nakakatawa kasi parang engot ang mga kaibigan kong iyon. Parang sinabi nilang may putok ako dahil sa mga iniregalo nila sa akin. Tawa nga ako ng tawa nang binubuksan ko yung mga regalo ko sa kuwarto. Inilock ko ang pinto kasi baka biglang pumasok si Mommy at mag-usyoso bigla, e nagpramis ako sa kaniya na sa Christmas Eve ko pa bubuksan ang mga regalong natanggap ko.

Ang regalo sa akin ni Lance ay pabango. Afficionado ang tatak. Sabi ni Lance sa maliit na papel na kasama ng bote ay “Hugo Boss” raw ang scent ng pabango. Inisprayan ko nang kaunti ang kaliwang palad ko. Tapos habang inaamoy-amoy ko yung palad ko ay nag-wish ako na sana magustuhan ni Lance yung regalo ko sa kaniyang friendship band na ako pa ang gumawa. Actually, ang regalo ko sa tatlong engot na mga kaibigan ko ay puro friendship band na ako ang gumawa. Yung kay Lance, rasta ang design, kasi nabanggit niya sa akin na paborito raw niya ang kanta ni Bob Marley na “No Woman, No Cry.” Sino kaya ang special someone na kasama ni Lance sa Laguna ngayong bakasyon?

Tatlong bar ng Irish Spring na sabon naman ang iniregalo sa akin ni Sev. Inilagay pa niya sa card na galing pa raw iyon ng New York nang minsang umattend doon sa isang medical conference ang tatay niyang doktor. Tapos may isinama siyang bugtong na kapag kung sinuman ang makakahula sa aming tatlo nina Lance at Yumi ay bibigyan niya ng komiks na bastos:

“Espada ni Hesus,
Magkabila’y matulis.”

Napasigaw ako ng “palay!” sa loob ng kuwarto ko. Mamaya makikitext ako kay Mommy para itext ko kay Sev ang sagot. Iyon ay kung hindi pa ako nauunahan ni Yumi na pinakamagaling sa aming apat pagdating sa bugtungan.

Ang friendship band naman na iniregalo ko kay Sev ay bilog-bilog ang design, kasi naalala ko noon na sabi niya fascinated siya sa mga bilog. Tapos nilagay ko dun sa card na ibinigay ko kay Sev yung isang tula ng paborito niyang poet na si Rainer Maria Rilke:

“I live my life in growing orbits
which move out over the things of the world.
Perhaps I can never acheive the last,
but that will be my attempt.

I am circling around God, around the ancient tower,
and I have been circling for a thousand years,
and I still don't know if I am a falcon, or a storm, or a great song.”

Buti pa si Sev, nasa mga kamag-anak nila ngayon sa Australia para magbakasyon. Sana pasalubungan niya kami ng kangaroo.

Si Yumi naman, grabe talaga ang babaeng yun! Grabe! Puntahan ko kaya ngayon sa ABC-GMN kung saan nakikipag-Christmas Party siya kasama ang mga artista. Pag empleyado talaga ang nanay mo ng isang TV station, grabe, maraming happenings with the stars. Hay. Grabe talaga si Yumi! Niregaluhan ba naman ako ng Axe na mini-stick na deodorant. Mamaya, makikitext ako kay Mommy para bulyawan si Yumi. Tapos may note si Yumi na isinulat niya sa Christmas wrapper ng regalo niya sa akin: “If you use this, mamamagnet mo kahit sina Ma’am Mons at si Cecilia suplada.” Talaga yang si Yumi, o! Samantalang ako, ang iniregalo ko sa kaniya ay friendship band na pink tapos may design na mga bulaklak na puti. Iyon ang pinakamhirap na gawin, kasi mabutingting! Sabi kasi ni Yumi dati, paborito niyang kulay ang pink. At sabi niya, kapag may nagbigay raw sa kaniya ng puting bulaklak, malalaman niyang sincere ang intensyon sa kaniya ng lalaki.

Tawa talaga ako nang tawa sa regalo sa akin ni Yumi! Inamoy ko yung Axe. Pulse pala ang pangalan ng scent. Mabango naman. Hinubad ko ang t-shirt ko, tapos humarap ako sa salamin. Itinaas ko ang mga kamay ko para masilip ko kung lumago na ba ang buhok sa kilikili ko. Sabi ni Lance, kung gusto ko raw kumapal ang buhok sa kilikili ko, dalawa ang puwede kong gawin: Una, hintayin na lumago ito dahil may natural process naman. Ikalawa, yung artificial process. I-shave ko raw. Kaya lang raw, hindi malambot ang magiging pakiramdam ng buhok. Magiging matigas raw na parang buhaghag na buhok ni Nelson.

Tamang-tama, habang hinihimas-himas ko ang iilang hibla ng buhok sa kaliwang kilikili ko ay biglang pumasok si Mommy. Hindi ko pala na-i-lock ang pinto. Tawa siya nang tawa sa akin nang mahuli akong iniinspeksyon ko ang kilikili ko. Lumapit siya sa akin habang ako naman ay napaupo sa kama ko at nagpipigil ng tawa.

“Wendell, bakit inaamoy-amoy mo ang kilikili mo? At bakit binuksan mo na ang mga regalo mo?!” ang dalawang magkasunod na tanong na ibinato ng Mommy ko habang tinitingnan niya ang mga nakuha kong regalo.

“Mommy naman! Hindi ko naman po inaamoy, e!”

“E, bakit tinitingnan mo ang kilikili mo?”

Ayoko namang sabihin nang diretsahan kay Mommy na kasi ang unti ng buhok ko sa kilikili kaya dinudutdot ko.

“Alam mo, Wendell, pareho kayo ng kilikili ng daddy mo. Hindi mabuhok,” sabay kiniliti ako ni Mommy sa kilikili. Nang halos maubusan na ako ng hininga dahil sa katatawa dahil sa pangingiliti ni Mommy, tumigil na rin siya at niyakap ako.

Kahit hindi sabihin ni Mommy, alam kong naiisip niya si Daddy. Kasi December rin iyon nang umalis si Daddy, dahil kailangang pumunta ni Daddy sa Amerika. Hindi muna sila nagpakasal para madaling makakuha ng Green Card si Daddy. Pag single ka kasi, mas madaling makakuha ng Green Card. Tapos pag nakakuha na siya ng Green Card, ang balak ni Daddy ay bumalik sa Pilipinas para pakasalan si Mommy at ipetisyon kaming dalawa. Kuwento pa sa akin ni Mommy, na madali lang kaming makakapunta dapat sa Amerika kung nasunod ni Daddy ang plano. Palalabasin na lang na ako ay anak ni Mommy sa pagkadalaga para madali rin akong mapetisyon. Parang ganun. Sampung taon na rin ang nagdaan. Isang dekada na pala iyon, a! Kakaiba!

Ipinakita ko kay Mommy ang mga regalo sa akin nina Lance, Sev at Yumi. Magka-wavelength talaga kami ng Mommy ko kasi ang sabi niya sa akin: “Anak, mukhang pinagkaisahan ka ng mga kaibigan mo, a! Nababahuan siguro sa ‘yo!”

Anlakas ng tawa ng nanay ko. Parang naririnig ko pa nga na umiikot-ikot sa tenga ko ang tawa niya hanggang sa lumabas ako ng bahay namin para magpahangin. Sa kalsada, naglalaro ng watusi ang mga bata. “Pengeng wantusi!” ang sabi ng bulol na batang si Judy Ann na apo ni Mang Ben. Iyong ibang bata naman, nangangaroling. Kumakanta ng “Joy to the World” sa tindahan ni Mang Ben.

Nang marinig ng mga nagwawatusi na nangangaroling ang ibang bata sa tindahan ni Mang Ben, at nang marinig nila na “Joy to the World” ang kinakanta, biglang kumanta nang mas malakas ang mga nagwawatusi:

“Joy tumalon sa bintana
Nauna ang baba.
Medyas ng Ilokano,
Sapatos ng kabayo.
Balakubak ng kalbo,
Balakubak ng kalbo,
Gumamit, gumamit ng Rejoice shampoo!”

Pumasok ako sa loob ng bahay. Hiniram ko ang cellphone ni Mommy. Ayaw niya akong pahiramin. Pinilit ko nang pinilit ang Mommy ko. Sinabi ko na magpapasalamat lang ako sa mga kaibigan ko. Ayaw pa ring pumayag. Naisip ko, baka kaya nagsusungit ay dahil naaalala si Daddy. Kaya nalulungkot. Kaya hindi ko na pinilit.

Umakyat ako sa kuwarto. May regalong nakapatong sa kama ko. Galing kay Mommy. Pagkabasa ko pa lang ng card, lumundag na ako nang lumundag sa tuwa! Inilock ko ang pinto. Kinuha ko ang phone book ko sa loob ng aking bag. Hinanap ko ang cellphone numbers nina Mommy, Lance, Yumi at Sev.

Ikalawang Tsapter ni Wendell

2006-04-24T02:00:00.000+08:00

“Feeling mo ba mata-Top Ten ka ngayong quarter?” tanong sa akin ni Lance. I-aanawns na kasi ni Ma’am Mons ang Top 10 sa klase namin. Tapos i-aanawans rin niya ang Top 10 sa buong first year.

“Sana. Para sumaya ang Mommy ko…” ang maikli kong sagot.

“Ikaw naman puro ka na lang Mommy, Mommy. Joke lang.”

“Ganun talaga. O, quiet na! Magsisimula na ang flag ceremony.”

“Ang KJ mo talaga, Wendell! Bakit ba ang seryoso-seryoso mo ngayon?” tapos kinuskos ni Lance ang buhok ko.

“Ito naman! Para na akong tuta!” ang sagot ko habang iniiwas ang ulo ko mula sa malaking kaliwang kamay ni Lance. Ang totoo niyan, kinakabahan ako kasi hindi ako sigurado kung makakasama ako sa Top Ten ngayong second quarter. Andami kasing school activities, kaya feeling ko, kung may grade lang ang extra-curricular activities ay ako na ang Top 1. Pero okay lang naman. Hindi naman siguro magagalit si Mommy, tutal Top 6 naman ako noong first quarter.

“Pusa! Para kang pusa! Mas ka-close ko ang mga pusa!” tapos kinuskos muli ni Lance ang buhok ko. Nilagyan pa ako ng bangs habang kumakanta siya ng “She bangs! She bangs!” ni Ricky Martin. Medyo natanggal ang tensiyon na nararamdaman ko dahil sa pagpapatawa ni Lance.

Nagsimula nang umakyat ang prinsipal sa platform ng quadrangle. Sumigaw ako ng “Attention!” katulad ng ginagawa sa CAT ng mga fourth year. Sumunod naman agad ang lahat, puwera lang kay Nelson na kailangan ko pang puntahan sa likod ng pila. Talagang kupal! Sorry po Jesus kung ginamit ko dito ang salitang “kupal.” Kasi naman, kaya pala hindi narinig ni Nelson ang pagsigaw ko ng “Attention!” ay dahil abala sa pagpapakyut kay Denise. Nang nilapitan ko siya, nagsumbong agad sa akin si Denise na tinutukso siya ni Nelson ng “Boobita” dahil siya raw, ayon kay Nelson, ang “babaeng mas malaki pa ang boobs kaysa utak.” Foul talaga! Kaya kahit na matangkad si Nelson, sa pinakaharap ng pila ko siya pinapunta para magbehave siya.

“Crush ka lang nun, Denise!” ang nakangiti kong sabi kay Denise. Umaakyat sa noo ko ang tensiyon nang marinig ko si _____________ (pangalan ng prinsipal) na tinatawag ang pangalan ko.

“Mr. Arcangel…” Naku! Baka pagsabihan na naman ako ni Ma’am ___________ (principal’s name) tungkol sa “command responsibility.” Na ang rules and regulations ng school na nanggagaling mula sa pinakamataas na posisyon sa paaralan ay dapat tumatagos hanggang sa pinakamababang opisyal ng klase. Huminga ako ng malalim, tapos itinaas ko ang kaliwang kamay ko sabay sabi ko ng “Yes, ma’am!”

“I see that among the freshmen, your section’s line is the most…” ang pagsisimula ni Ma’am ___________ (principal’s name).

Hay. Heto na naman. Most disheveled. Most distraught. Most skewed. Most perforated. Most embarassing. Letse! Sorry po uli, Jesus. Bakit ba hindi matauhan itong si Ma’am _________ (pangalan ng prinsipal) na mali naman ang adjectives na ginagamit niya para idescribe ang hindi-pantay na linya ng section namin. Minsan lang namang mabaluktot ang linya namin, tapos para sa kaniya, lagi na lang baliko.

“Mr. Arcangel, your section’s line is the most… perfect!”

Nagpalakpakan ang buong section namin. Namula ako sa tuwa. Nakita kong nag-apir sina Lance at Yumi, habang si Severino naman ay sumaludo sa akin. Sa loob-loob ko, mas appropriate na adjective ata ang “straight” kaysa “perfect” pero sige na nga, pinuri naman kami ng prinsipal kaya okay na. “Job well done!” sabi ko sa sarili.

“Very good. Very good!” ang masayang komento ni Ma’am Atienza.

“Perfect! Perfect!” ang sigaw ni Yumi. “Perfect like Vilma Santos!”

Si Alwin naman, kumakaway-kaway sa ibang section habang ngumunguso na parang asar na asar kay Yumi. Narinig ko pang sabi ni Alwin na “Pekpek! Pekpek! Pekpek like Velma Cantot!” Inirapan lang siya ni Yumi na inakbayan si Severino na inakbayan naman ni Lance.

“Bilib na talaga ako sa ‘yo, Wendell! Ikaw lang ang nakakasoplak diyan kay Nelson! Tapos ngayon, diretso pa ang line natin,” ang sabi ni Lance habang tinatapik-tapik ako sa likod.

“Hindi naman,” pa-humble na sagot ko, “ikaw rin naman nasosoplak mo yang kaibigan mong yan! Tsaka, thank you nga pala sa pagtulong sa pag-aayos ng linya.”

Habang umuusad ang morning ceremony, tumatakbo sa utak ko na ang hirap talagang maging class president. At ang hirap pala talagang maging masunurin. Mahirap ang responsibilidad. Minsan nakakapagod. Minsan ko nang naikuwento ito kay Severino, nung panahon na sinagip siya ni Lance mula sa mapapanghing kamay ni Nelson. Lagi kasing natatagasan ng Eskinol ang kamay ni Nelson pag naglalagay siya sa mukha. Paano ba naman kasi, nilulunod talaga ang bulak. Kaya ayun, medyo nawawala naman ang taghiyawat ni Nelson. Kaso nga lang, mas maputi ang mukha ni Nelson kaysa sa leeg at buong katawan niya, kaya para siyang si Jericho Rosales na hindi laging pantay ang make-up!

Pagkatapos ng paos naming pagkanta ng “Lupang Hinirang,” at ng “Let Us Blend Our Tongues in Praises” na school hymn namin, at pagkatapos ng “taas noong” pagpa-“Panatang Makabayan,” masaya at organized na pumasok ang section namin sa klasrum. Binati kaming muli ni Ma’am Atienza. Tapos pinatayo ako ni Ma’am at pinalakpakan ako ng section namin. Tapos pinatayo ko ang lahat ng classmates ko para palakpakan namin ang buong klase. Tapos pinaupo na kami ni Ma’am Atienza. Tapos nagdasal kami. Tapos may inilabas siyang papel na nakasingit sa Class Record book niya.

“Now, I have a special announcement. Our Top Ten for the second quarter.” Sa sobrang kaba ko, parang nakita kong mag-isang nag-origami yung papel na hawak ni Ma’am Atienza. Inorigami nito ang sarili para maging papel na lumibot-libot sa isip ko.

“Let’s start from our Number 10. Please stand up… Mr. Severino Tabayocyoc.” Nagpalakpakan ang ilang kaklase ko. Narinig ko namang ibinubulong ni Nelson kay Lance na nasa likod ng upuan ko na “Pare, si Taba-yuck-yuck tumatabo, o!” Sinaway ko si Nelson at narinig kong sabi ni Lance na “Sobra ka na, pare. Tama na yan.”

Pinapunta ni Ma’am Atienza si Sev sa platform sa loob ng klasrum namin. Nakayuko lang si Sev. Nang medyo umangat yung ulo niya, ako naman ang sumaludo sa kaniya.

“Our Top 9 for the second quarter is… Please stand up… Mr. Lance _________.”

Parang pumithit ng 360 degrees ang ulo ko para tingnan si Lance na nasa likuran ko lang. Kinukusot na ni Nelson ang buhok ni Lance na pulampula ang mukha. Tumayo siya nang mabilis at nang madaanan ang kinauupuan ko ay yumuko sa akin at bumulong ng “Pare, totoo ba talaga ‘to?”

“Oo naman, Lance!” ang masayang sagot ko sa kaniya. Yung mga kabarkada ni Nelson, pinupukpok ang armchair nila para ipakitang masaya sila para kay Lance. Yung katabi ko naman, Si Cecilia Brillante, ang consistent na Top 1 ng klase namin simula pa nung grade school kami, ay nakita kong tumaas ang kanang kilay. Kaya lalo kong nilakasan ang pagpalakpak ko para iparinig kay Cecilia na deserving si Lance.

Si Cecilia ang nag-Top 1, as expected. Ewan ko ba kung bakit hindi siya makuntento. Ako nga, hindi nakasama sa Top 10. Si Lance, halatang hindi makapaniwala sa nangyari. Pero kaming tatlo nina Yumi at Sev, hindi naman kami nagtaka. Ibang-iba talaga si Lance sa original na tropa niya. Sabi nga ni Sev sa akin minsan na “Alam mo ba, kay Lance ko nalaman na ang lalaking seahorse ang nagbubuntis sa halip na ang babaeng seahorse.” Si Lance din ang nagsabi sa amin ni Yumi na “Any number raised to the power of 0 is equal to 1.” Kaya hindi nakapagtataka kung bakit nakasama sa Top 10 si Lance.

Niyakap nga pala ako ni Lance. Nagulat ako. Sabi niya sa akin, “Pare, dapat ikaw yung nasa Top 10 at hindi ako.” Tapos niyakap na rin ako ni Sev. Si Yumi naman bago yumakap sa akin, humirit nang “Hoy Lance! Bakit ako hindi mo sinasabihan na dapat nasa Top 10 din ako?” Nagtawanan kaming lahat. Ito ang isa sa pinakamasaya kong araw. Ito rin ang masayang balita na ihahatid ko sa Mommy ko.

Unang Tsapter ni Wendell

2006-04-23T03:18:00.000+08:00

Advice ko kanina kay Mayumi, umupo siya sa dahon ng gabi.

Ganun kasi yung ikinukuwento ni Mommy sa akin dati. Pag first time raw “dalawin” ang isang babae, dapat paupuin siya sa dahon ng gabi. Para hindi matatagusan ang palda. “For life!” sabi ko kay Mayumi. Binatukan ba naman ako! Hinahayaan kong batukan niya ako kapag kaming dalawa lang ang magkasama. Pero kapag may ibang kaharap, hindi talaga ako pumapayag at lagi ko siyang pinagbabantaan na ipapa-opis ko siya pag binatukan niya ako in public. Siyempre ako ang class president! Ano na lang ang sasabihin ng mga kaklase namin kung makikita nilang pumapayag akong batuk-batukan!

Nakakainis talaga si Yumi! Buti nga nanalo pa siyang P.R.O. dahil na rin sa akin. Alam kasi ng mga kaklase namin na magkaibigan kami. Siyempre, ako naman talaga ang pinakikinggan ng mga kaklase namin. Sabi nga ni nanay, balang-araw, puwede raw akong tumakbong konsehal ng distrito namin. Biruin ko raw, pagka-class president nga lang ay minamani ko lang. Nagmana raw ako sa kaniya, na kahit bago sa isang lugar o opisina ay laging nag-iiwan ng good first impression kaya raw lagi ring litaw na litaw ang leadership skills. Hindi raw lahat ng tao ay may leadership skills, kaya dapat daw i-hone ko pang lalo iyon. Ang pinakamagandang pilosopiya raw sa buhay ay ang selfless sacrifice. Sa palagay ko, likas naman sa akin ang pagsisilbi. Iyon kasi simula pagkabata ang itinuro sa akin ni Mommy. Kaya nga gusto ko, sa lahat ng pagkakataon, ay makatulong ako, kahit sa maliliit na bagay lang.

Nung grade 4 nga ako, nung simula ng first grading period, tapos tag-ulan at laging bumabaha sa labas ng school, may grade 5 na estudyanteng lalaki ang nahulog sa imburnal. Nakita kong lumulutang-lutang ang polkadots na yellow na payong sa may gitna ng baha, tapos may nakita akong lumulubog-lumilitaw na mga daliri. Hanggang baywang ko yung baha noon, at takot din ako, pero naisip ko, hindi ko dapat pabayaan yung bata na malunod. Kaya tiniklop ko yung payong ko na may tatak na RCBC (promo ng bangkong pinagtatrabahuhan ng Mommy ko), tapos yung hawakan ng payong ko na parang hook, iyon ang iniabot ko dun sa bata para hawakan niya, tapos hinila ko yung payong hanggang sa makaahon yung bata. Umubo nang umubo yung grade 5 na estudyante. Nagulat ako noon nang bigla niyang itapon sa baha yung RCBC na payong ko. Umalis yung bata, putim (puting itim) na yung polo at medyas niya. Umalis siya nang hindi nagpapasalamat. Pero okay lang. Sabi ng Mommy ko palagi, “walang hinihinging kapalit ang taus-pusong pagtulong.” Niyakap ako nang mahigpit ni Mommy noong gabing iyon kasi nilagnat ako dahil naulanan ako. Sabi pa ni Mommy sa akin noon, “Wendell, isa kang tunay na anghel!” Tapos tinanong ko si Mommy noon, “Kaya po ba Arcangel ang apelyido natin?” Binilhan niya ako ng orange, apple at strawberry-flavored na Tempra.

Ikinuwento ko kay Yumi na minsan, napagkamalan kong Tempra yung mantsang dugo sa palda ng Mommy ko. Tawa nang tawa si Yumi kasi ang tanong ko sa Mommy ko noon ay kung nilalagnat ba ang palda niya.

Kanina, natahimik ako bigla dahil din kay Yumi. Kasi, si Yumi talaga, nakakainis talaga. Inalaska pa ako. Bakit daw alam ko yung pamahiin ng pag-upo sa dahon ng gabi samantalang siya raw na ka-babaeng tao ay hindi alam. Pinitik ko nga siya sa tenga! Tapos tinukso ko siya na hindi talaga siya tunay na tisay kasi hindi namula ang tenga niya. Binatukan uli ako! Kainis!

Gusto ko ngang sabihin kay Yumi na alam ko ang hitsura ng napkin ng babae. Napkin kapag malinis, at napkin kapag sumipsip na ng dugo, at napkin kapag ibinalot na sa pinaglumaang diyaryo. Gusto ko pa nga sanang ibida kay Yumi na ako nga ang pinabibili ng Mommy ko noon sa tindahan ni Mang Ben sa may kanto sa amin ng kaniyang sanitary napkin. Hindi ko pa noon alam kung para saan yung binibili kong iyon, pero ang kabilin-bilinan ng Mommy ko, ipabalot ko raw sa diyaryo yung Kotex. Na nung unang beses kong bumili ng Kotex, sasabihin ko pa lang kay Mang Ben na ibalot sa diyaryo ay ibinabalot na niya sa diyaryo agad. Pero hindi ko na sinabi kay Yumi, kasi bukod sa babatukan niya ako, baka kung ano pang lalong makapagpapatahimik sa akin ang sabihin niya.

Pero kanina, natahimik din si Yumi. May pumasok kasi sa loob ng klasrum. Pati ako natahimik. Ewan ko ba kung bakit bigla kaming napatulala ni Yumi.

Hiyang-hiya si Yumi kanina matapos niyang ikuwento sa akin na “dalaga” na siya. Matagal na naman naming napag-aralan iyon sa grade school pa lang, tungkol sa pagbabago sa mga katawan namin. Ang paghaba ng ganyan, pagtambok ng ganyan, pagtubo ng ganyan, at kung anu-ano pang ganyanan sa katawan. Pero iba pa rin talaga kapag “dumating” na yung oras na mangyayari na yong mga ganyanan sa katawan. Kaya si Yumi, hiyang-hiya kasi nga parang nag-iwan siya ng tinta ng red bolpen sa upuan niya. Kung nakita iyon ni Ms. Atienza, naku!, katakot-takot na sermon na naman ang aabutin namin.

Pero hindi naman iyon ang ikinahiya ni Yumi. Hindi iyon ang ikinatahimik at ikinatulala namin. Kasi habang ikinukuwento sa akin ni Yumi sa loob ng klasrum noong recess time ang kaniyang “unang dalaw,” biglang pumasok si Lance sa klasrum. Akala ni Lance walang tao kasi nasa pinakalikod kami ng klasrum, at nakasalampak kami sa sahig, inuupuan ang mga teksbuk namin sa Science. Medyo nahaharangan kami ng mga armchair. Dahil inakala ni Lance na walang tao sa klasrum, inilapag niya sa mesa ng titser ang Puma sports bag niya. Tapos nagtanggal siya ng basang t-shirt niya.

Nainggit ako sa hitsura ni Lance. Ako rin naman medyo maputi, pero yung utong ni Lance, kulay pink. Sa akin, brown. Tapos wala pa akong masyadong buhok sa kilikili. Si Lance parang may pugad na magkabilang kilikili. Napansin ko si Yumi na nakayuko lang habang ako, nakikita ko sa gilid ng mata ko na binuksan ni Lance ang bag niya tapos naglabas ng Good Morning na towel. Pinunasan muna niya ang mukha niya, tapos leeg, batok, likod ng tenga, balikat, likod mismo, tagiliran. Tapos umakyat ang tuwalya sa dibdib niya, tapos sa tiyan. Tapos sa tiyan ni Lance, may nakita akong kinainggitan ko uli. May mga hibla ng buhok sa may pusod niya, na parang nanggagaling pa mula sa pagkakaipit sa shorts niya.

Pagkatapos, inilabas ni Lance mula sa bag niya ang medyo gusot na puting polo, malinis na puting t-shirt, at pantalon. Isinuot muna niya ang t-shirt, tapos isinunod niya ang pantalon. Hindi nagtanggal ng shorts si Lance. Itinuck-in niya ang t-shirt. Tapos ibinutones ang pantaon at isinara ang zipper. Kinuha ni Lance ang sinturon niya mula sa bag. Habang isinusuot niya ang dulo ng sinturon sa pantalon, bumangga ang bakal o metal na bahagi ng belt sa mesa. Tapos isinuot na ni Lance ang polo niya.

Habang inilalagay ni Lance ang maruruming gamit sa loob ng Puma bag, tumunog ang bell. Napasigaw si Yumi. Nagulat ako. Nagulat si Lance habang isinasara ang zipper ng bag. Naipit tuloy ang hinlalato niya sa zipper.

No Signal

2006-04-22T01:56:00.000+08:00

Madalas na lang walang signal ang bagong second-hand na Nokia 3200 selepono ko. Nakikipagtext lang ako kani-kanina lang kay Dirtypapa tungkol sa mga kabulastugan ng Demonya, tapos biglang nawalan na naman ako ng signal. Kaasar.

O well. Ganun talaga pag second-hand. Kailangang magtiyaga. Wala akong masyadong maisulat ngayon, kahit na marami naman talaga dapat. Tinatamad lang ako siguro talaga. O well. Siguro nga wala ring signal ang utak ko ngayon. I'm so like my new second-hand Nokia 3200 cellphone. Kaasar!

Kulturang Pulitikal sa/ng Semana Santa

2006-04-12T02:20:00.000+08:00

Ngayong Semana Santa, bukod sa kabi-kabilang pokus ng midya, laluna na ng telebisyon at radyo, sa kulturang relihiyoso, tampok na tampok ang iba't ibang konsyumeristang erudisyon ng Semana Santa -- mula sa mga mukha ni Hesus sa mumurahing t-shirt hanggang sa mga pelikula at produksong pang-entablado. Ang ganitong gawing kinagisnan ng marami matapos ang implementasyon ng mga kolonyal na karanasan ng bansa mula sa Espanya at Amerika, ang nagpapatianod sa atin sa magkakambal na kulturang relihiyoso at kulturang popular.

Semana Pulitika
Ngunit hindi dapat matali lamang sa dalawang nosyon na ito ng Semana Santa ang pag-aalaala sa pitong araw na ito ng buhay, pagpapakasakit, kamatayan at muling-pagkabuhay ni Hesukristo, na kinikilalang dakilang Tagapagligtas ng mga Judeo-Kristiyano. Dahil ang Semana Santa ay panahon rin ng matalas na kampanyang masa at pulitikal na pakikibaka. Maging ang patutsada ni Justice Secretary Raul Gonzales sa Batasan 5 at iba pang "kalaban ng pamahalaan" na diumano'y ginagawang pulitikal na okasyon ang Semana Santa ay hindi maitatali bilang "patutsada" lamang. Bagkus, nagiging positibo pa nga ito sa mga "kalaban ng gobyerno" sapagkat pinatototohanan lamang nito ang sigasig ng mga progresibong grupo na pag-ugnayin ang rebolusyunaryong tradisyon ni Hesus sa mga progresibo't rebolusyunaryong adhikain ng mga kilusang masa at kilusang pulitikal sa bansa sa kasalukuyan.

Sa akdang Pasyon and Revolution ni Reynaldo Ileto, hinugot niya mula sa ideolohiya ng kilusang magsasaka't magbubukid sa bansa ang epekto ng ideyal ng rebolusyon na maaaring nakita ng mga magsasaka sa ehemplo ng pagsandig sa katarungan ni Hesus, tulad nang masasapo mula sa tradisyon ng pasyon. Kung noong una'y inakala lamang ng mga frayle at conquistador na ang pasyon ay kasangkapang kolonyal-relihiyoso, paglaon ay nakapiga ng rebolusyunaryong pananaw at praxis ang masang magsasaka mula sa buhay, pagpapakasakit, kamatayan at resureksiyon ni Kristo. Ang akdang ito ang isa sa unang nagsuma ng diskursong subersibo sa pasyon -- bilang pagpapatuloy ng subersyon ng Kilusang Propaganda noong panahon ng mga Kastila sa pamamagitan ng pagkasangkapan sa mga relihiyosong literatura tulad ng mga dasal at awit. Ilan sa mga sumikat na subersibong tula noon ay ang "Dasalan at Tocsohan" ni Marcelo H. del Pilar.

Sa kasalukuyang pulitikal na sitwasyon ng bansa sa ilalim ni Pang. Gloria Macapagal-Arroyo, ang Semana Santa ay tunay na okasyon ng pulitikal na paglalang ng mga Pilipino. Buhay na naman sa text-space ang "Aba Naman Gloria" na unang sumikat noong Hunyo 2005 sa kasagsagan ng Hello Garci na iskandalo:

"Aba naman Gloria
Puno ka ng grasya
Ang yaman ng tao’y sumaiyo na.
Bukod kang nandaya
Sa babaeng lahat.
Pinagpala rin, asawa mo’t anak.
Wala ng natira sa AMEN."

Ngayong Semana Santa ay buhay na namang muli ang naturang text message, na akmang-akma pa rin sapagkat tulad ng buhay at pasakit na pinagdaanan ni Hesus, nasa parehong schema rin ang buhay ng masang Pilipino na nakararanas ng pasakit sa kasalukuyang administrasyon, bunga ng kadaskulan, pandaraya at pagpipilit na manatili sa poder ng isang tagibang na pinuno ng bayan. Maisisinulid ito sa tula ng Kilusang Propaganda noong panahon ng Kolonyalismong Kastila sa Pilipinas, na umaasinta sa praylokrasya at kolonyal na pangangamkam:

“Aba Santong diyablo
Bruho kang talaga
Nasa iyo na ang lahat ng grasya
Narito naman kami
Inuulan ng disgrasya.”

Malinaw ang pahayag sa text na mensahe – tulad sa tula ng Kilusang Propaganda – ang pagtukoy sa naghaharing-uri na kinabibilangan ni Gloria ngayon (at ng mga prayle at conquistador noon) bilang ang uring naghahari at nagpapahirap sa mayorya ng mamamayan. Masisilo rin mula sa text na mensahe ang primordial na nosyon ng anarkismo ng isang pamilyang kabilang sa naghaharing-uri at ang nagpapatuloy na pyudal at paternalistikong nosyon ng pamamahala ng bansa ng iilan.

SMS at Semana
Ang mga iskolar at kritikong tulad nina Bienvenido Lumbera at Soledad Reyes ang ilan sa unang nagdiskuro hinggil sa progresibong potensiyal ng kulturang popular sa Pilipinas. Ipinahiwatig nina Lumbera at Reyes -- na paiigtingin ni Rolando Tolentino -- ang subersibong praxis ng kulturang popular, kahit na ang pangunahing tuon naman talaga ng mga kapitalista't naghaharing-uri ay ang gawing daluyan lamang ang kulturang popular ng kultura't pulitikal-ekonomi ng kapitalistang sistema sa pandaigdigan saklaw. Sa text na mensaheng "Aba Naman Gloria," magkalambong ang tradisyon ng relihiyosong panitikan at ng kulturang popular -- ngunit mas dapat tingnan na buhay na buhay sa text na mensaheng ito ang subersibong erudisyon ng mga Pilipino hinggil sa sitwasyong pulitikal at pang-ekonomiya sa bansa. Isa sa pinakamahusay na postkolonyal na espasyo ang selepono (cellphone) na ginagawang lunsaran kapwa ng mga kapitalista't naghaharing-uri at ng mga progresibong mamamayan. Birtwal na pangkomunikasyong espasyo ito na pinagtutunggalian at ginagawan ng mga aktibidad ng mgakabilang-panig na kapwa may makauring interes (kapitalista vs. manggagawa; naghaharing-uri vs. pinaghahariang uri).

Bukod sa proliferasyon sa text-espasyo ng mga subersibo at pulitikal na mensahe, dapat mas pagtuunan ng pansin ang pagdiskurso ng mga kilusang pulitikal sa mga relihiyosong tradisyon at aktibidad ng Semana Santa. Halimbawa nito ang mga tradisyon ng "Penitensiya" at ng "Kalbaryo" na binigyan ng pulitikal na hugis ng mamamayan sa pamamagitan ng mga tinatawag na "Penitensiyang Bayan" at "Kalbaryong Bayan." Tampok sa mga "lakbayang" ito ang "Mga Estasyon ng Krus" na tumatalunton sa pinagdaanang pasakit ni Hesus. Ang siste sa "Kalbaryong Bayan" ay mamamayang Pilipino ang pinagpasan at ipinako sa krus. At ang krus, na mabigat na simbolo ng hirap at pasakit, ay nagiging representasyon ng walang iba kundi ng Rehimeng U.S.-Gloria Macapagal-Arroyo.

Tampok din ang pagtukoy sa iba't ibang pang-ekonomiya, pampulitika at pangkulturang manipestasyon ng tatlong batayang problema ng isang malakolonyal at malapyudal na sistema: ang Imperyalismo, Burukrata Kapitalismo at Pyudalismo (IBP); Na ang malinaw na mga manipestasyon ay liberalisasyon, pribatisasyon at deregulasyon ng mga batayang serbisyo't pangangailangang panlipunan tulad ng tubig, kuryente, langis at edukasyon; Tulad ng malawakang korupsyon sa pamahalaan at ang pagbaha ng mga produkto't polisiya ng mga monopolyo kapitalista; At tulad ng patuloy na pangangamkam ng lupa, pagsaid sa mga minahan, at pulitikal na represiyon at pagkitil.

Makikita sa mga Kalbaryong Bayan na ang nakakabit na "INRI" sa taas na bahagi ng krus ay pinapalitan ng "IBP" o kaya'y "US-GMA" at iba pang mga katagang tumtukoy sa mga anti-mamayang palisiya ng estado tulad ng E-VAT, PP 1017, at iba pang lumitaw-lumubog-lumitaw na mga palisiya ng represyon at agresyon laban sa mga "destabilizer" at "kaaway" na siyang paboritong puntiryahin ng militaristang kapangyarihan ng estadong Arroyo. Simula 2001, halos 500 na ang kaso ng "political killings" at agresyong pulitikal ng gobyerno ni Gloria.

Voltes V at Semana Santa
Tinawag ni Raul Gonzales na "Voltes V" ang "Batasan 5" (limang kongresista ng mga progresibong partylist na Bayan Muna, Gabriela at Anakpawis) nitong Martes Santo. Pabiro ang patutsada ng Kalihim ng Kagawaran ng Katarungan sa Batasan 5. Ang biro ay nagsanga mula sa patuloy na pagtirada ng "Voltes V" kay Gloria kahit panahon ng Semana Santa. Ang "pagkaimbudo" ni Gonzales ay nagsasanga mula sa nosyong kultural na ang Semana Santa ay panahon ng pagtitika at kapayapaan ng puso't kaluluwa. Mababasa mula sa pahayag ni Gonzales na nakaiistorbo sa pagtitika ng administrasyon ang patuloy na pagpapailandang ng mga atakeng pulitikal ng Batasan 5.

Mabilis naman ang sagot ni Kong. Teddy Casino. Una niyang nilinaw na ang isyung pulitikal na kanilang kinakaharap ay kabudyong ng malawakang anti-progresibong histerya na pinangangalandakan ng pamahalaan. Kung kaya hindi opsyon ang pananahimik. Ikalawa, masisipat sa sagot ni Casino na hindi dapat matali ang usaping ito sa kultura ng patutsadahan tulad nang ginawa ni Gonzales na pagtawag sa kanilang Voltes V. At ikatlo, sinabi ni Casino na hindi naabot ni Gonzales ang nais niyang demonisasyon sa Batasan 5 dahil ang Voltes V ay hindi mga kontrabida sa anime ng mga Hapon, kundi mga bida. Kung kaya, matalas ang pahayag ni Casino na kung ang Batasan 5 ay ang Voltes V, ang pamahalaan ni Arroyo ay ang Bozanian Empire, na sa programang Voltes V ay ang naghahasik ng kasamaan, destruksyon at panunupil.

Sa puntong ito, tumitingkad ang lenggwahe at semiotika ng kulturang popular at kulturang relihiyoso bilang mga potensiyal na lenggwahe at semiotika ng subersyong pulitikal. Sa pahayag ni Casino, idurugtong niya ang isang katotohanan noong panahon ng Batas Militar na ipinagbawal ni Marcos ang Voltes V. Sa pag-aaral ng mga kritiko ng kultura at pulitika sa bansa, ang pagbabawal ni Marcos noon sa Voltes V ay isang hakbang ng duwag at bahag-ang-buntot na pamahalaan. Sapagkat katulad ng Pasyon, ang Voltes V ay maaaring kakitaan ng rebolusyunaryong ideyal. Sapagkat si Voltes V ay tagapagtanggol ng masa at naaapi, nagiging simbolikong representasyon siya ng aktibong pakikilahok laban sa diktadurya at mga mapanupil na sistema.

Kung tutuusin, ang mga subersibong potensiyal na ito ng kulturang relihiyoso at kulturang popular ay nagiging tereyn ng kulturang pulitikal. Bagama't maliit na bahagi lamang ng pulitikal na paglalang, nagiging mahalagang parte ito ng mas malawak na gawaing progresibo at rebolusyunaryo ng mga kilusang masa. At sa ganung punto, nagiging lunsaran ng tungkulin ng mamamayan para sa tunay na pagbabagong panlipunan sa pamamagitan ng teorya at praxis ng rebolusyong kultural.

bagong RA 1425 poster

2006-04-12T01:59:00.000+08:00

bagong RA 1425 poster, originally uploaded by catukayo.

Masyado raw kasing "Pop" yung una kong ginawa. Kelangan daw mas seryoso at mas formal. Oo nga naman (siguro) kasi Pambansang Kumperensiya nga pala ito, hehehe. Masyado kasi akong pop-thinker, e! O well! Sana ay puwede na ito. c",)

Imbitasyon: Ang R.A. 1425 sa Loob ng 50 Taon

2006-04-09T14:09:00.000+08:00

poster kumperensiya, originally uploaded by catukayo.

(Pinagpuyatan kong i-Adobe Photoshop itong poster kagabi. Sana matuto pa ako ng ibang teknik para masaya. Oist! Join na kayo! Wag magpahuli!)

Liham-Imbitasyon para sa Pambansang Kumperensiya: Batas Rizal
“Ang R.A. 1425 sa Loob ng 50 Taon”

Abril 5, 2006

Mahal na __________________________,

Malugod po namin kayong inaanyayahang dumalo sa Pambansang Kumperensya tungkol sa ika-50 taon ng Batas Rizal, na pinamagatang “ANG R.A. 1425 SA LOOB NG 50 TAON.” Ito po ay idaraos sa Hunyo 19, 20 at 21, 2006 sa Pulungang Claro M. Recto, Bulwagang Rizal, Unibersidad ng Pilipinas sa Diliman, Lungsod Quezon, sa pagtataguyod ng UP Departamento ng Filipino at Panitikan ng Pilipinas, UP Kolehiyo ng Arte at Literatura, National Commission for Culture and the Arts (NCCA) at Knights of Rizal, Inc., Sa pangkalahatan, layunin nito na:

1. malagom ang implementasyon ng Batas Rizal sa sistemang pang-edukasyon simula 1956 tungo sa mabisang pagpapatupad pa nito; at mula rito’y makahalaw at makapagmungkahi ng mabisang pagtuturo ng buhay at mga sulatin, partikular ang dalawang nobelang Noli at Fili, sa anyong modyul at iba pang kaparaanan.
2. makapagdulot ng napapanahong kaalaman mula sa bagong pagtanaw at pananaliksik hinggil sa pambansang bayani; at
3. mapalakas ang ugnayan sa lebel na indibidwal at institusyonal sa hanay ng mga kalahok hinggil sa layunin ng kumperensya.

Mayroon po itong registration fee na PhP 3,000 bawa’t delegado, para sa kit ng kumperensya (na naglalaman ng programa, abstrak ng papel at iba pang materyal), meryenda at pananghalian sa loob ng tatlong araw at sertipiko ng pagdalo. Bagaman magbabayad ang mga delegado para sa kanilang akomodasyon, gagawa po ng kaukulang arrangements ang mga tagapag-organisa ng kumperensya sa mga dormitoryong nasa loob ng UP Campus na maaari nilang tirahan. Ilan po dito ay ang UP Alumni Hostel, University Hotel at NISMED Dormitory. Isang opsyonal na lakbay-aral ang isasagawa sa mga makasaysayang lugar at museo ng Intramuros, Maynila sa ika-22 ng Hunyo, at sa mga samahang Rizalista sa Bundok Banahaw, Dolores, Quezon sa ika-22 hanggang 23. Nagkakahalaga po ng PhP 250.00 ang sa Intramuros, kasama na po rito ang transportasyon, mga entrance fee sa museo at 2 meryenda; samantala, PhP 1,500 naman po ang sa Banahaw, kasama na rin po ang transportasyon, pagkain, tulugan at tagapagpadaloy.

Para sa mga dadalo sa kumperensyang ito, mangyari lang pong tingnan ang kalakip na DepEd at CHED Memo at programa ng kumperensya. Para sa mga reserbasyon, ipadala po lamang sa lalong madaling panahon ang inyong reply slips via Telefax 929-0113 o sa mga email address na ito: nilocam@yahoo.com (Dr. Nilo Ocampo, Pangkalahatang Tagapangasiwa), potopotfs@yahoo.com (Dr. Ramon Guillermo), karloiniego@yahoo.com (Prop. Florentino Iniego, Jr.), at lanieabad@yahoo.com (Prop. Melania Abad). Maaari ninyo rin po kaming makontak via SMS sa celfone no: 09186379937 (Prop. Mary Jane Rodriguez) o 09177920799 (Dr. Nilo Ocampo). Maaari ring bisitahin ang website ng kumperensiya: www.batasrizal.blogspot.com para sa iba pang impormasyon.

Inaasahan po namin ang inyong pakikibahagi sa gawaing ito. Magkita-kita po tayo sa Hunyo.

Lubos na sumasainyo,
Nilo S. Ocampo, Ph.D.
Pangkalahatang Tagapangasiwa
Pambansang Kumperensya sa RA 1425

Estudyante Blues, Estudyante Reds

2006-04-08T03:05:00.000+08:00

Noong Lunes (Abril 3, 2006) pa ako tapos sa mga tungkulin ng pagiging guro para sa nagdaang semestre. Matapos basahin ang tambak ng mga papel at matapos panoorin/analisahin ang iba't ibang proyekto ng aking mga estudyante, binalikan ko ang isang mensahe ng isang babaeng estudyante sa akin. Nagpapasalamat ang estudyante kong ito para sa isang "masayang" semestre raw sa ilalim ng aking pagtuturo. Marami raw siyang natutunan. Marami raw naibukas ang asignaturang Panitikan ng Pilipinas 50 (Panitikang Makabayan) sa kaniyang pag-iisip. Maganda raw na naibahagi ko raw iyon sa kaniya dahil marami siyang natutunan. Pero ang pinakamahalagang banggitin na sinabi niya ay gusto raw niyang matuto pa, huwag lang raw ang pagiging aktibista.

Mahalaga para sa akin ang komentong ito. Sa punto ng malawak na krisis pampulitika at ng matinding represyon at agresyong pulitikal laban sa mga progresibo, naitatanong ko sa sarili kung bakit maraming estudyante at nilalang ang ayaw matutunan ang pagiging aktibista. Hindi ko naman ito dapat pagtakhan. Una sa lahat, neoliberal ang edukasyon, kahit sa U.P., maliban sa ilang guro at propesor na nagsisikap na gawing rebolusyunaryo para sa indibidwal at kolektibo ang pag-aaral. Pero sa pangkabuuan, neoliberal ang edukasyon. Tulad nang natampok maging sa mga maikling kuwento sa Pilipinas noong panahon ng mga Amerikano, ang edukasyon ay naging kampanya para sa paghulagpos mula sa kahirapan. Kaya nga popular noon, magpahanggang ngayon, ang mga katagang pinamumutawi ng mga magulang: "Wala kaming ibang maipamamana sa iyo, anak, kundi ang edukasyon. Iyan ang gamitin mo para makaahon tayo sa kahirapan." Sa mga kuwento ng katutubong kulay na tampok noong 1900s sa Pilipinas, ang nosyon ng edukasyon ay upang magkamal ng intelektwal na kapital ang isang tao, at ito ang magiging puhunan niya upang magtrabaho sa mga ahensiya ng gobyerno at sa mga korporasyon at kumpanyang Amerikano na dumagsa sa bansa. Hanggang ngayon ay ganoon pa rin ang naratibo. Kung dati'y sa mga pabrika at kumpanya ng mga luhong kosmopolitan ineengganyong magtrabaho ang mga Pilipino, ngayon ay nakatuon sa mga call center ang edukasyon ng Pilipino, kasama na rin ang pagiging domestic helper, caregiver, seaman, sex worker, entertainer sa mga bansang dayuhan. Ang pagiging seaman ngayon ay hindi na lamang simpleng halaga ng matipunong katawan. Kailangang nakakuha ka ng units o kurso sa teorya at praktika ng scuba diving. Ang pagiging security guard ngayon sa Pilipinas ay nangangailangang nakatungtong na ng kolehiyo ang isang Pilipino. Ito ang lokal na demand ng globalisasyon sa Pilipinas.

Sa pagkakaroon ng malawak na krisis ng Marxismo at komunismo noong 1960s dahil sa pagbagsak ng mga sosyalistang estado ng Rusya at Tsina, kasabay na pumailanlang ang neoliberal na ideolohiya't pulitika ng mga dambuhalang kapitalistang bansa. Ang pagpapaigting ng kolonyal na edukasyon sa pamamagitan ng neoliberal na mga palisiya ang nag-iimbudo sa mga estudyante sa Pilipinas na ayawan ang pagiging progresibo, dahil diumano, "Marxism is dead." Sa pagpapatawid diumano na patay na ang Marxismo sa pandaigdigang lebel, ipinamutawi ng mga kapitalistang bansa ng Amerika at Europa ang "postmodernismo" bilang katunggali ng Marxismo at komunismo. Hanggang ngayon ay makikita ang paghamak sa Marxismo bilang luma at hindi na aplikableng teorya at praktika ng pakikibaka. Maging ang modernismo ay patay na diumano, kaya ang pinakamahusay diumanong unibersal na pagtingin ay ang postmodernismo.

Sa dalawang taong pagtuturo ko, lagi kong tinatanong ang aking mga estudyante sa simula pa lang ng semestre kung anu-ano ang mga nais nilang pag-aralan. Walang klase ko ang hindi nagbanggit ng postmodernismo. Mas interesado sila dito dahil diumano'y ito ang panahon at espasyong iniinugan ng kanilang henerasyon. AT kailangan kong banggitin, na mas interesado ang maraming naging estudyante ko na pag-aralan at paniwalaan ang postmodernismo kaysa Marxismo.

Aaminin kong nababagabag at nalulungkot ako gawa ng sitwasyong ito. Ito ang tagumpay ng homogenisasyong edukasyunal sa panahon ng globalisasyon. Ang mantra ng globalisasyon na global village, walang bakurang mundo, ang pagiging mamamayang global (global citizen) ng lahat ng indibidwal sa buong planeta ang tila mas nananaig na konseptwalisasyon ng kasalukuyang panahon. Kaya ang pangarap ng mga kabataan ngayon ay tila nakabulid na sa pagpunta sa call center o di kaya'y paglipad sa ibang bansa upang doon maghanap ng malaking kita. Hanggang ngayon, "susi" parin ang pag-aaral -- at pagpapakadalubhasa sa wikang Ingles -- upang "makaahon mula sa kahirapan."

Ito naman talaga ang katotohanan. Pero hindi katotohanan na kailangan na lamang tanggapin. Hindi ito nakatakdang kasaysayan. Hindi ito nakasulat sa Bibliya. Hindi ito ang lagi nating naririnig na destiny o kagustuhan ng Maykapal. Hindi ito nakasulat sa mga tala at mga konstelasyon. Sapagkat ang katotohang ito -- ang sitwasyong pampulitka, pangkultura at pang-ekonomiyang ito -- ay hindi naka-predestino. Ito ay nilikha ng historikal na pagtutunggalian ng mga uri sa lipunan.

Walang ipinapanganak na matalino. Wala ring ipinapanganak na bobo. Pero may ipinapanganak na mayaman at mahirap. Dito pa lang, dapat na tayong magtanong. Walang ipinapanganak na kupal. Walang ipinapanganak na aktibista na agad. Lahat ito ay tao at lipunan ang lumalalang para sa kaniyang sarili't kolektiba.

Kung magpapakanal lang ang tao sa konsepto ng predestino -- at sa liberal-indibidwal na konsepto ng mapayapang pagbabago -- lalong makakanal sa kahirapan ang bansa at ang mundo. Lalong lalaki ang agwat ng langit at lupa. Lalong liliit ang pagitan ng mga rehas na bakal. Kailangang tanggapin natin ang katotohanan na ang mabuhay sa kasalukuyan ay ang mabuhay nang laging nangangamba. Sapagkat positibo at progresibo ang mangamba. Dahil nangangahulugan itong batid nating may nakaambang panganib. Ngunit ang pangangamba ay hindi ang huling lugar na dapat nating tigilan. Kailangang tanggalin ang pangamba. Magagawa lamang ito kung matatanggal ang pinagbubunsuran ng pangamba. At hindi ito magagawa sa simpleng pagtunganga. O sa pagpapailandang ng hiling sa langit. Hindi ito maaabot ng payak na paglalapat ng mga palad para manalangin. Dahil marahas ang panahon, marahas rin ang paraan ng pagbabago.

Ang pagbabago ng kulay ay pagtatagisan ng mga elemento ng kulay. Maging sa siyensiya, ang historikal at diyalektikal na pagtutunggali ay kailangan upang magkaroon ng homeostasis.

Hug ass-Big ass

2006-03-27T02:23:00.000+08:00

ni Mykel Andrada

See none dooming.
Bore dug goal.
Pull a.
Ma log kit.
Mill a gross a.

Poo me peel he
See yeah none big ass
Saw pal ink he
None big long
May home a blot
None pit tack a knee yeah.
Too mill he see yeah
Hat hall oust
Him mat hay in.

Lee could long
None bee not hang
Gin no boss hang boo hook
Hang in have boat
None mat a knee yeah.

Fog who wee knee yeah,
In about an knee yeah
Hang none eye knee yeah,
He knee hint eye
Hang fog oh wee knee yeah.

Sob bee knee yeah,
“In eye, din nook ought
Hang pit tack a cow!”
Nag ghoul at hang none eye,
“Put hang in a moo!”

Sum a goat see yeah,
Gal lit hat mall long caught:
“In eye, two two oh pal a
Hang cheese miss!
Boo hung boo hay cow
Knee low low cow mow a cow!
Put the cap pal a
Hat hind die done sir!”

Aratiris / Aratiles: Bunga Bilang 1

2006-03-27T00:17:00.000+08:00

Ang aratiris o aratiles ay may scientific name na muntingia calabura, a little cherry-like wild fruit
Ito'y isang uri ng "mabangis na prutas" (wild fruit, hehehe) na nakahahawig ng cherry, pero mas maliit nang di hamak sa cherry. Kapag hilaw ay berde ang kulay ng kutis ng aratiris. Kapag hinog na hinog na ay pulampula naman. Kadalasang kinakain ito kung nahihirapan kang tumae, kasi pampatae ito. Sa katunayan, hindi natutunaw ang buto ng aratiris kaya kung dadamhing mabuti ng isang taong tumatae ang paglabas ng kanyang dumi ilang oras pagkakain ng aratiris, mararamdaman niya ang tila mabuhanging paglabas ng kaniyang dumi.

Kanina, umakyat ako sa bubong (na sampayan din namin). Kasama ko ang isang-taong gulang na pamangkin kong si Amery. Magpapahangin lang kami dapat, kahit na alam kong katangahan iyon dahil sobrang taas ng sikat ng araw kaya ang hangin ay pagkainit-init din, pero sa paglabas naming iyon sa may bubungan ng CR ng aming bahay, natuwa akong makita na nahinog na ang ilang bunga ng aratiris na nung isang araw ko pa hinihintay na mahinog. Nasayangan na nga ako sa mangilan-ngilang piraso ng aratiris na nahulog lang sa bubong ng bahay ng mga manok ng kapitbahay naming si Mang Arturo na siyang nagmamay-ari ng puno ng aratiris.

Nakakuha kami ni Amery kanina ng anim na mapupulang bunga ng aratiris. Siyempre ako lang ang kumain lahat. Bumaba ako sa kusina, pumunta sa lababo, pinadaanan sa tumatakbong tubig ang mga aratiris, tapos may nahulog na bubuwit malapit sa kaliwang braso ko kaya napasigaw tuloy ako nang di-oras. Hahahaha. Buti na lang hindi ko naitapon ang mga aratiris. Ansarap!

Tuwing umaga o tanghali, basta kung kailan ako magigising, at kung nagkataong nasa tapat ng bintana ang aking mukha, magigising akong ang mga dahon ng puno ng aratires ang unang makikita. Tapos lihim kong sasabihin sa sarili na ang ganda-ganda ng pagkakalapat ng mga dahon sa pisngi ng langit. At magpapasalamat ako sa mayabong na puno na sumasangga sa salbaheng sinag ng araw.

Creep Yuson

2006-03-26T03:27:00.000+08:00

Dalawang taong personal kong kakilala ang tinamaan ng lintik ni Krip "The Creep" Yuson. Una ay si Ina Stuart Santiago. Ikalawa ay si Dr. Bien Lumbera.

1.
Sa kaso ni Ina, balasubas nang maituturing si Creep Yuson sa pagiging uncollegial niya kay Ina. Sa isang forum kung saan kabilang sina Ina at Creep ay malayang nagpahayag si Ina ng kaniyang sentimiyento hinggil sa kawalang-kawawaan ni Patricia "The Mongoloid Smile" Evangelista (pasensiya na kung racist ang patutsada) tungkol sa "selebrasyon" ng Edsa People Power 1. Ang puna ni Ina sa kolum ni Patricia ay patungkol sa pagiging ahistorikal ng nasabing kolum na mistulang patalastas ng gobyerno hinggil sa People Power. Siyempre, mula sa isang kritikal na tanaw, tunay namang mababasa ang artikulo ni Patricia bilang isang pag-utot na naman ng utak nang wala namang kritikal at analitikal na pagtuon hinggil sa konsepto ng People Power. Para tuloy itong Care Bears na "what is the moral of the episode." Mas progresibo pa ang Naruto kaysa sa mga isinusulat ni Patricia sa kaniyang kolum. Idinagdag pa ni Ina na ang mga tulad nina Patricia at Creep, ayon sa artikulo ni Patricia, ay mayroong freedom of expression dahil ito ang pamana ng Edsa 1. Maganda ang komento ni Ina tungkol dito: na kaya naman "malayang nakakapagpahayag" sina Ina at Creep ay dahil sila ay mga aparato ng gobyerno. Mwahahaha!

Kaya, ano ang ginawa ni Creep sa sinabi ni Ina tungkol sa kolum ni Patricia. Sumulat si Creep Yuson sa Chairperson ng English Department ng Ateneo de Manila University, kung saan "colleagues" sina Ina at Creep. Magsumbong raw ba, e wala namang kinalaman ang pagtuturo nilang dalawa sa mga usapin sa kanilang forum. Dapat sumagot si Creep sa forum kung saan nagpahayag si Ina. Iyon ang tamang venue. At hindi ang gamitin na naman ang kaniyang kolum at ang kaniyang "seniority" upang takutin si Ina.

2.
At dahil pinag-uusapan na rin naman ang "pananakot," aba'y mas balasubas pa ang ginawa ni Creep kay Bien Lumbera. Katulad ng istiryotipikal na tagapamandila ng ideolohiya ng estado, idinawit ni Creep Yuson si Bien Lumbera sa dantaon nang "anti-komunistang histeryang" ipinalalaganap ng estado. Sa kolum ni Creep Yuson sa Philippine Star noong nakaraang Lunes, nagpahayag ng pagkadismaya si Creep Yuson sa pagpasa sa pangalan ni Bien Lumbera sa halip na pangalan ni Cirilo Bautista matapos ang ikalawang deliberasyon ng pagpili ng National Artist o Pambansang Alagad (sa Sining). Ang pamagat ng kaniyang artikulo ay "Nationalist Artist, anyone?" na malinaw na isang pagtuya sa pagiging makabayan ni Lumbera. Gayundin, ang tesis ng isinulat ni Creep Yuson ay dahil daw mayroon nang "trend" na mga manunulat sa Filipino ang nananalo ng National Artist for Literature ay nanganganib raw na maging mardyinal na ang mga Filipinong nagsusulat sa Ingles.

Nakakatawa -- at mapanganib -- ang pahayag na ito ni Creep dahil pinalalabnaw nito ang usapin ng esensiya ng Pambansang Alagad sa Sining. Masasapo mula sa pahayag ni Creep na tila mardyinal ang magsulat sa Ingles, samantalang ang katotohanan naman talaga ay ang kolonyal na wikang ito ang nais na ipagamit ng IMF-World Bank sa mga mag-aaral sa Pilipinas at maging sa mga ligal, pambansa at pampulitka't pang-ekonomiyang gawain ng estado (read: E.O. 210). Gayundin, masisipat sa pahayag ni Creep na ang magsulat sa Filipino ay kagimbal-gimbal dahil papatayin nito ang wika at literaturang Ingles, gayong sa buong kasaysayan ng pantikan sa Pilipinas, alam naman nating ang lenggwaheng kolonyal ang sa kalakha'y pinakapinapaboran ng estado. Delikado ang pahayag na ito ni Creep dahil nilalabusaw nito ang dapat talagang lamanin ng pagiging Pambansang Alagad sa Panitikan. Ang Pilipinas ay napakaraming rehiyunal na wika -- at pinoproblematisa pa rin hanggang ngayon ang Filipino bilang pambansang wika -- pero hindi ang mga wikang ito ang itinuturing ng gobyerno at ng mga manunulat na tulad ni Creep bilang opisyal na mga lenggwahe sa bansa.

Delikado rin ang sinabi ni Creep tungkol sa pagpapahalaga ni Bien Lumbera sa "regional writings" sa bansa. Napakabalusabas na tinitipa niya ang iskolastikong paghihirap ni Bien upang bigyang-kasaysayan ang pilit na binuburang panitikan at kultura ng "rehiyon." Sa pahayag ni Creep, mahihibo na kinukuwestiyon niya ang intensyon ni Bien sa pag-aaral ng mga panitikang rehiyunal. Ani Creep, dalawa lamang ang maaaring dahilan ng pagpupursiging ito ni Bien: una, na nais diumano ni Bien Lumbera na magmistulang makabayan; ikalawa, na "makabayan" talaga si Lumbera kung kaya hindi dapat itanghal bilang National Artist. Hindi ako makapaniwala na guro pala talaga itong si Creep Yuson. Kunsabagay, tunay namang produkto siya ng kolonyal na mga institusyon at ng mga reaksyunaryong institusyon. Dapat gumawa ng bagong pagpuputong ang estado, tulad ng ginawang pagkilala kina Jovito Palparan -- ang "Pambansang (Reaksyunaryong) Alagad ng Sining."

Mas delikado pa ang patutsada ni Creep hinggil sa diumano'y pagiging "communist candidate" ni Bien Lumbera -- na kung tutuusin ay hinango ni Creep mula sa "talastasan" ng kaniyang mga kaumpugang-bote sa lawas ng inuman. Sabi pa ni Creep na ayon daw sa mga kainuman niya ay ang tanging matutuwa lamang sa napipintong pagkapanalo ni Bien Lumbera ay ang "extreme Left." Sa panahon ng malawak na kampanya ni Pang. Gloria Macapagal Arroyo upang tugusin at tirisin ang mga progresibo at kritikal-sa-estado na mga elemento sa lipunan, ang ganitong pagtaguri ni Creep Yuson kay Bien Lumbera ay malinaw na tumutugma sa anti-teroristang histeryang pinamumutawi ng Imperyalismong Estados Unidos at ng mga kapanalig nito tulad ng administrasyon ni Pekeng Pangulong Arroyo. Sino ba ang pinal na magdedesisyon at pipirma ng pagtatalaga ng mga nanalo ng Pambansang Alagad ng Sining? Walang iba pa kundi si PGMA. Kaya malinaw na malinaw na malinaw na gusto lang iparating ni Creep Yuson kay Arroyo na hindi dapat pirmahan ng pangulo ang magiging rekomendasyong gawing National Artist for Literature si Bien Lumera dahil sa "sala" ng pagiging makabayan. Dapat personal na liham na lang ng paninira kay Bien ang ipinadala ni Creep Yuson kay PGMA.

3.
Creep Yuson. Yuck! Creepy!

Buko Pie

2006-03-23T01:41:00.000+08:00

Ang sabi ng dila:
"Ano itong kamangha-mangha?
Sa loob ng kahon
May tamis ng bakasyon!"

Sana makapagbakasyon kami sa April 19, 20, 21! Yehey!

Ang sarap-sarap ng buko pie na pasalubong ni Jerrie! :)

Aniban ng mga Manunulat at Artista para sa Demokrasya (AMADO)

2006-03-23T00:59:00.000+08:00

Dumalo kami nina Mang Jun, Om at Gerald sa unang round table discussion tungkol sa "Writers' Commitment" na pinasimunuan ng AVHRC sa pamamagitan rin ng pagbubuo ng grupo ng mga manunulat at artista, ang AMADO o Aniban ng mga Manunulat at Artista para sa Demokrasya.

Okay naman ang una sa serye. Nagsalita kami ni Mang Jun at ng isang taga-National Union of Journalists in the Philippines (NUJP). Naging mabunga naman ang talakayan. Magaling rin mag-facilitate ng talakayan sina Potty, Luchi at JPaul. Sayang at hindi na nakaabot si Makoy kasi 4:30pm ang labas niya sa trabaho. At bad trip din kasi na-dead batt ako, kaya di na ako nakareply sa mga textmate ko.

Ideal para sa lugar (Datelines, Shoe Expo, Cubao) ang humigit-kumulang na 20 katao, kaya medyo intimate ang atmosphere at madaling magkarinigan. Nakakahilo lang ang ilaw at medyo mainit. Pero salamat sa Datelines, na kahilera ng Bellini's, na maasim ang pasta kasi Italian e!

* * *

Habang isinusulat ko ito ay dalawang malalaking daga at dalawang medyo may kalakihang daga ang namamasyal sa sala at kusina. Ngayon ay kasalukuyan silang nagtataob ng mga kaldero. Bumili ang nanay ko ng basurahan na may mahigpit na takip kaya di na napupuntirya ng "mababait."

* * *

Kung interesado kayong sumanib sa AMADO, narito ang ilang tala mula sa concept paper ng AMADO:

AMADO

"Napapanahong magbuo ng grupo ng mga manunulat na naniniwala sa "commited writing" at ang kahalagahan ng sining sa pagmulat ng kaisipan. Gaya ng naging tugon ni Amado Hernandez sa kanyang panahon, naging panulat niya ang buhay at pakikibaka ng mga manggagawa at masang anakpawis. Sa panitikan ni Ka Amado, tinalakay ang mga isyung bumabalot sa lipunang Pilipino na angkop pa rin hanggang ngayon.

"Sa panahon ng matinding krisis, dapat pasiglahin ang panitikang nagtatalakay sa tunay na kalagayan ng mamamayan. Matapang na harapin ng mga manunulat ang mahalagang papel ng sining sa pagpapalalim ng kamulatan ng mamamayan tungkol sa kaniyang paligid at ano ang epekto nito sa kanya."

Layunin ng AMADO
1. Pasiglahin ang ugnayan at pagkakaisa ng mga artista at manunulat sa mga manggagawa at taga-komunidad tungkol sa mga napapanahon usapin

2. Makatulong ang mga artista at manunulat sa pagbabahagi ng kaalaman at kasanayan hinggil sa paglikha ng sining

AMADO Activities
1. Panulat at Pagkamulat -- Pag-iikot sa mga komunidad at pagawaan
2. Palihan para sa Sambayanan
3. PublikAKSYON
4. Round Table Discussion
5. Online Cultural Magazine
6. Partisipasyon sa mga Proyekto ng Amado V. Hernandez Resource Center (AVHRC)

Phoebe Buffet at Maskman

2006-03-19T16:28:00.000+08:00

Mga kanta ni Phoebee Buffet (Lisa Kudrow) sa Friends na paboritong-paborito ko. At yung Maskman theme song.

1.) "Smelly Cat" ni Phoebee Buffet (Lisa Kudrow, Friends)

E           A           D              E
Smelly Cat, Smelly Cat, What are they feeding you?

         E            A           D            E
(EVERYBODY!) Smelly cat, smelly cat, it's not your fault.

       E                A
(MONICA!) They won't take you to the vet

       D                         E
(CHANDLER!) You're obviously not their favorite pet.

    E                A
(JOEY!) You may not be a bed of roses,

       D                          E
(RACHEL!) And you're no friend to those with noses.



2.) "New York City Has No Power" ni Phoebee Buffet (Lisa Kudrow, Friends)

New York City has no power
And the milk is getting sour
But to me it is not scary
'Cause I stay away from dairy.
La la la la la la la la...


3.)"Cow in the Meadow" ni Phoebee Buffet

A   
Oh, the cow in the meadow goes moo,

A
Oh , the cow in the meadow goes moo,

D       
Then the famrmer hits him on the head

and  grinds him up and thats how we get hamburgers.

AAAAAAAAAAA
Now Chickens!


4.) "Grandma" ni Phoebee Buffet

AA

A                            D
Now grandma's a person who everyone likes,

    E                        A
she bought you a train and a bright shiny bike.

    D                     A
but latley she hasn't been coming to dinner,

    E                            A
and last time you saw her she looked so much thinner-

A                                 D
now your mom and your dad said she moved to Peru,

       E                             A
but the truth is she died and some day you will too.

A        D        E              A
LA LA LA LA LA LA LA LA LA LA LA LA LA LA LA LA

LA LA LA LA LA LA LA LA LA LA LA LA LA LA LA LA



5.) "Ode to a Pubic Hair" ni Phoebee Buffet

A                 E
I found you in my bed

D                   A
How'd you wind up there

A               E
It's such a mystery

D                   A
Little black curly hair


Chorus

D
Little black, little black

A
Little black, little black

E                   A
Little black curly hair

D
Little black, little black

A
Little black, little black

E                    A
little black curly hair


6.) "The Christmas Song" ni Phoebee Buffet

E
I went to the store

   A
and sat in santa's lap

E
asked him to bring my friends

A
all kind of crap

  D              A
he said all you need is to

E
write them a song

    D              A           E
you haven't heard it yet so don't try to sing along,

E
don't sing along!

E       A       D       E    A
Monica, Monica, HAVE A HAPPY honika

E     D    A      E        D       A
Saw santa claus, he said hello to Ross

   D        A    E     D        A       E
And please tell Joey, Christmas will be snoweeaaey,

    A           E          A          E
And Rachel and Chandler have a -glund-glee- annder-



7.) "Tagalized version ng Maskman Themesong"

Ito ang mga bayaning magiting
Walang takot sa bangis ng kalaba'y di umuurong
Matatag na tagapagtanggol ng inaapi
Mga huwarang sa tungkuli'y tapat
Nakahandang mag-alay ng buhay.

.Reaksyon.

2006-03-02T03:49:00.000+08:00

Minsan, nasabihan akong nag-aastang magaling magbasketbol, pero lampa naman. Hindi naman talaga ako magaling magbasketbol (sa banyo siguro magaling ako magbasketbol; listen sa isang Eheads song). Kaya nag-aral akong magbasketbol. Kaya ngayon, magaling akong mang-agaw ng bola at mag-free throw. Ang mga kahinaan ko sa basketbol ay dribbling, assists, lay-up, three-points, at baldaduhan. Pero at least, marunong akong magbasketbol (yehey to macho fantasy! yehey!)

* * *

Minsan, nasabihan akong nagmamarunong kumanta. Inilagay ako sa Tenor 1 ng aming high school choir noong second year ako. Dalawa kaming pinakamataas ang nota sa dulo ng awiting Lupang Hinirang. Yung huling mga salitang "sa 'yo" o dalawang nota ang siyang hine-head tone namin ng kapwa Tenor 1 ko noon kapag kumakanta sa Friday Flag Ceremony. Pero habang tumatagal, lagi na akong pumipiyok sa pag-awit. Nung nag-audition ako sa Yamaha Con-con, pumiyok ako sa linyang "Make the world understaaaaand..." ng kantang Paraiso ng Smokey Mountain. Hindi ako nakapasok sa finals. Nadiskubre ko na hindi ako magaling na mang-aawit kapag klasikal ang paraan ng pag-awit. Kaya nagpaka-pop ako, at minsan nag-aaral ako sa sarili lamang ng Jazz at RNB at ballad. Kaya kadalasan ay napapaghalu-halo ko ang mga ito para maging isang centrifugal song. Wahehehe. Paborito kong gayahing umawit ang/sina Brent Anderson ng Suede, Gavin Rosdale, Jose Mari Chan, Eraserheads, Oasis, Paula Cole, No Doubt, Jewel, Toni Braxton, Annie Lennox, Steps, 911, Backstreet Boys, at marami pang ibang boy bands at girl bands. Ang paborito ko ngayon ay yung bandang kumanta ng "Push." Kaya ngayon ay kumakanta ako ng sarili kong bersyon (minsan belting) ng mga kanta ni Gary Valenciano.

* * *

Minsan, nasabihan akong nag-aastang manunulat. Oo naman. Minsan. May. Kakalabit. Sa. Iyo. May. Hawak. Na. Baril. At. Ang. Susunod. Niyang. Kakalabitin. Ay. Ang. Gatilyo.

1 p 2la 2ngkl s St8 of Emrgnc

2006-03-02T02:44:00.000+08:00

1017
Mykel Andrada

Sa numerology, ang 1017
Ay ang bilang Siyam.
1 + 0 + 1 + 7 = 9.
Ang numerong ito
Ang pinaka-aligaga
Sa lahat ng mga bilang.
Malaki’t mabigat ang ulo,
Ngunit walang laman;
Payat at hindi matatag
Ang nag-iisang
Binting baluktot;
Maliit ang paa;
Nahihirapang humanap
Ng balanse;
Hindi kayang tumayo
Ng bilang na tagibang;
Laging nakaamba
Ang pagbagsak.

(Sa lotto,
Ang bilang na ito
Ang huling numerong
magpapatalo sa iyo.)

Tula Tungkol sa State of National Emergency

2006-02-27T00:26:00.000+08:00

Emergency Room
(sa tono ng Pamela One)
ni Michael Francis C. Andrada

Doktora One
Utos ng Malakanyang
Doktora Two
Paulanan ng bato
Doktora Three
Mag-State of Emergency
Doktora Four
Ideploy ang mga Corps
Doktora Five
Hey! Jesus is still alive!
Doktora Six
Intelligence ay maniktik
Doktora Seven
Walang palulusutin
Doktora Eight
Proteksyunan ang State
Doktora Nine
Lahat dapat um-align
Doktora Ten
Ang tumutol, hulihin

Pasyente One
Masakit ang katawan
Pasyente Two
Puro bukol ang ulo
Pasyente Three
Puro putok ang labi
Pasyente Four
Balat ay na-diskolor
Pasyente Five
Masuwerte pa't alive
Pasyente Six
Binatuta ng pulis
Pasyente Seven
Rally ay uulitin
Pasyente Eight
Huwag kayong male-late
Pasyente Nine
Sa ating pag-a-align
Pasyente Ten
Estado'y dudurugin

Ako'y Alipin Mo Kahit Hindi Batid

2006-02-18T11:32:00.000+08:00

Sinumang sumusubaybay sa Filipinized version ng Jewel in the Palace ay alam ang pamagat ng entry kong ito. Dahil ito ay buhat sa isang voice over na kanta tuwing may romantic moment itong sina Kapitan Jung Ho (tama ba ispeling) at Jang Geum (di ko alam kung tama ispeling). Nakakakilig talaga ang kanilang love story, at mas magugustuhan ito ng mga manonood na nakaka-relate sa underdog na motiff ng kuwento. Siyempre pa dahil kahit api-apihin itong si Jang Geum ay nakakagawa ng paraan para maibangon niya muli ang kaniyang dangal. Isa pa, laging naroon si Kapitan para ipagtanggol siya. Pero siyempre, ang tanong doon ay, may patriarchal notion ba ito? O ginagawa lang ni Kapitan ang lahat para i-save ang kaniyang mahal? O baka talagang manipis lang ang linyang naghihiwalay sa dalawa.

Pero kung susuriing mabuti, itong si Jang Geum ay hindi lang palagiang umaasa kay Kapitan. Sabi nga niya sa episode kagabi, parang ganito, "Wag ka nang bumalik sa Je Ju. Dito ka na lang sa Palasayo para tulungan ang pamahalaan." Sabi ni Kapitan, "Pero nangako ako sa yo na hindi kita iiwan at poprotektahan kita palagi.: Sagot ni babae: "Kahit hindi tayo magkasama, isipin ko lang na nariyan ka ay alam kong natutulungan mo na ako." Mayroong erudisyon ng kakayanang labanan ang mga pagsubok, at sa puntong ito, consummate ang relasyon nilang dalawa. Dahil habang ginagawa ni Kapitan ang lahat para tulungan si Jang Geum ay ginagawa naman ni Jang Geum ang lahat para tulungan ang kaniyang sarili at upang matulungan ang kaniyang Kapitan.

At dahil telenobela ito, alam ko namang ito'y fantasy lamang (kahit na hango raw diumano sa totoong buhay).

Ang De-Ortopedikasyon ni Simon

2006-02-11T21:05:00.000+08:00

Pagsakay niya sa Bapor Tabo, iba na ang kaniyang pagkatao. Iba na ang kaniyang pangalan: Simon.

Nagtataka siya kung bakit tagabenta na siya ng mga alahas. Bakit nasa isang kasuotang halos magpalapnos na sa kaniyang balat. Lalo na nang bumaba siya sa mas mababang palapag ng bapor kung saan parang maliliit na bulateng pulampula – iyong hinahango para ipakain sa mga tilapia – ang mga taong magkakahalo ang sangsang ng isda, anghit at tuyong laway at pawis ng ilang oras na biyahe sa dagat.

Ito ang mga naisip ni Jose habang sakay siya ng Super Ferry galing Bacolod at habang ngumangawa si Sharon Cuneta sa mga higanteng sound blaster ng barko. Kumuha siya ng bente pesos, tiningnan ang mukha ng dating pangulong halos ayaw ngumiti dahil ito ay nangangahel sa kulay. Isinaksak niya ang perang papel sa bunganga ng vending machine, pinindot ang isang maliit na parihabang may disenyo ng Diet Pepsi, at nangiming nangisay ang makina hanggang sa magsuka ng isang buong-buong lata ng softdrinks.

Kinanti niya ang parang susi sa bumbunan ng lata, pinitik-pitik ito bago tuluyang ikinawing ang kaniyang kaliwang hinlalato sa susi at hilahin ito pataas. Dumighay ang lata. Habang unti-unting humihina ang dighay ay inakala ni Jose na kusang tumalon ang lata mula sa kaniyang kaliwang kamao.

“I’m sorry, sir…”

Saglit na pumikit si Jose, dahan-dahang iniharap ang kaniyang mukha sa mukha ng nakabunggo sa kaniya, at sa aktong pagdilat niya ng kaniyang mga mata, nahagilap agad ng kaniyang paningin ang maamong titig ng crew na nakabunggo sa kaniya. Ngumiti si Jose. Ngumiti ang crew. Tinapik ni Jose sa balikat ang crew.

Isang lalaking naka-unipormeng tila pang-marino ang nakabundol kay Simon. Nagsuka ang maliit na latang pinamamahayan ng alak na ipinabaon sa kaniya ng kaniyang nobya mula sa Madrid. Saglit na pumikit si Simon, tinanggal niya ang kaniyang sumbrero, pinunasan ng kaniyang kaliwang hinlalato ang pawis na naipon sa pagitan ng kaniyang mga kilay. Pagdilat ni Simon, nahagilap agad ng kaniyang paningin ang maamong titig ng lalaking nakatabig sa kaniya. Tabig. Dahil ako’y bote ng alak sa isang bapor, sa loob-loob ni Simon. Maamo ang titig ng lalaki. Ngumiti si Simon. Lumabas ang dalawang biloy niya sa ilalim ng magkabilang dulo ng kaniyang ibabang labi.

“I’m sorry, again, sir…” Tiningnan ni Jose ang name tag ng crew. Nagtataka siya kung bakit sa eksaktong sandali na iyon, nagluwal ng mga butil ng pawis ang pagitan ng kaniyang mga kilay.

“Ipagpaumanhin po ninyo, ginoo. Ako po si Andres, handang maglingkod sa inyo.” Muling nagpamalas ng mga biloy si Simon. Tinapik niya sa balikat ang lalaking naka-unipormeng tila pang-marino.

“Okay lang, Andy,” ang sabi ni Jose. Nangyayari naman talaga ang mga ganung tagpo, sa loob-loob ni Jose. Buti’t ako ang nabunggo mo at hindi ang mamang iyon, bulong ni Jose sa sarili. Pinaluhod ng isang pasaherong lalaki ang isang lalaking crew para pulutin ang lata ng Coke na nahulog dahil nabunggo siya ng isang lalaking crew. Gusto sanang puntahan ni Jose para alamin ang mga pangalan ng pasahero at crew, pero biglang dumantay ang kaliwang palad ni Andy sa kaniyang likod. May naalala siyang isang saglit, sa Negros, nang bumili siya ng isang bote ng Jazz softdrinks sa isang maliit na tindahan sa Silay. May lalaking nagdantay ng kamay sa kaniyang likuran. Pakiramdam niya noon ay sinalat ang kaniyang baga.

Nahihiyang nginitian ni Andy si Jose. Biglang tumugtog ang isang kantang pumalit sa pagngangangawa ni Sharon Cuneta. Sa prelude ng awitin ay natiyak agad ni Jose na ito ay kanta ni Tina Paner, ang walang kamatayang “Tamis ng Unang Halik.”

Humahangos na umakyat si Simon sa pinakamataas na palapag ng bapor. Gusto niya ng sariwang hangin, tulad ng mga taong-bulate sa ibaba ng bapor. Makukulay na kabute ang naisip ni Simon nang makita niya ang isang kumpol ng kababaihang namamayong sa isang bahagi ng bapor. Mataas ang sikat ng araw. Pumuwesto sa isang di-mataong bahagi si Simon. Humiling siya sa dagat ng mga isdang lumilipad para sa mga kaliskis nito’y makita niya ang iluluwal na balangaw kapag hinaplos ng sinag ng araw.

Gustong sumagap ni Jose ng hanging maalat. Nagtungo siya sa mga sintetikong upuan sa may railings ng ikaapat na palapag ng barko. May flying fish kaya pag gabi? tanong ni Jose sa sarili.

Mykel. December 29, 2005. 5:17am.

Apat na Daga

2006-02-11T02:34:00.000+08:00

1. Uncollegial.
2. Unprofessional.
3. Ilusyonado.
4. Malisyoso.

Nakahanda na ang Racumin. Magugulat ka na lang. Babalik sa 'yo ang lahat ng itinapon mo. Kakainin mo ang sarili mong bubonic plague.

Ilusyonado

2006-02-08T00:53:00.000+08:00

Isa sa mga usapin tungkol sa Biopolitics o pulitika ng katawan ay ang konsepto ng projeksyon. Ang projeksyon, sa estetika ng dating (o aura), ay isang hinihirayang pagpapatingkad ng sariling katawan bilang isang demonstratibong erudisyon ng kaakuhan. Sa simpleng paliwanag, ito ang konseptwalisasyon ng sarili sa pamamagitan ng panlabas na kaanyuhan. Isang pagbubuo at pagpapakita ng sarili sa konteksto ng pagpapanatili ng kaniyang kaibahan o kawangisan sa isa o higit pang nilalang, persona, bagay o lugar. Samakatuwid, ito ang pagpapakitang-gilas ng katawan upang patampukin ang sariling damdamin, kaisipan, gawi, kilos at mga nakasanayan.

Magandang halimbawa nito ang Judeo-Kristiyanong pagturing sa katawan ng isang tao bilang "Templo ng Banal na Espirito Santo." Dahil sa pagkonseptwalisa ng ideolihiyang pangrelihiyon na ito sa katawan ng isang nilalang, may internalisasyon ang isang kapisan ng naturang relihiyon na ang kaniyang katawan ay dapat na maging sagrado. Operatibong termino ang sagrado, sapagkat inaakalang banal ang nananahan sa loob ng katawan ng tao, lahat ng ikikilos, iisipin at daramdamin ng tao ay dapat maging repleksyon ng kaniyang saloobing sagrado't banal.

Sa teorya ng sikolohikal na pag-iiba (o "othering") ni Jacques Lacan, sininsin niya ang pahayag bilang pagpapanatili ng "Sarili" sa pamamagitan ng pagbubukod sa "Iba." Halimbawa itong si Pinoy Big Brother (PBB) Celebrity Housemate na "Fashionista." Aminado si Bb. Fashionista na maituturing siyang mayroong Attention Deficiency Human Disorder (ADHD) o mas kilala bilang Kulang sa Pansin (KSP). Para mapanatili niya ang kaniyang kaakuhan o identidad, kailangan niyang ibahin ang ibang tao sa pamamagitan ng pagpapanaig ng kaniyang kaakuhan. Pipiliin niyang lumikha at magsuot ng sariling mga damit niya, na pawang hindi-ordinaryo. Sa halip na mag-plain t-shirt lamang sa loob ng bahay ni Kuya, magsusuot siya ng bestida na gawa sa stockings. Habang ang dating ng kaniyang pagiging eksentriko sa pananamit ay mababasa ng "ordinaryong" tao bilang "labas sa ordinaryo" (na hindi naman laging nangangahulugang ekstra-ordinaryo, kundi minsan ay "malabo sa kategorya ng ordinaryo"), maaaring basahin na pinananatili niyang ordinaryo ang ibang tao upang mapanatili ang pagiging labas niya sa ordinaryo. Kapag mayroong gumaya sa bihis ni Bb. Fashionista, agad siyang magpapalit ng kasuotan upang ang pagsasaordinaryo ng kaniyang likha ay matabunan ng kaniyang pagpapatingkad ng bagong "labas sa ordinaryo."

Samakatuwid, ang ganitong mga hakbang ay isang pagpapatambad ng kaakuhan sa pamamagitan ng pagpapanatiling "iba" ang ordinaryo sa kaniyang "sarili." Hindi lamang maaaring mahinuha ito sa larangan ng pananamit, kundi mismo sa halos lahat ng larangang pangkultura, pang-ekonomiya at pampulitika. Maging pangkasaysayan. Maging pampanitikan. Sapagkat ang katawan ay isang amalgam at konglomerasyon ng lahat ng posibleng kultural, ekonomik, pulitikal, historikal at literaring erudisyon ng kaalaman, nagiging isang heyograpiya ng kaalaman ang katawan ng tao.

Sa puntong ito, marapat na saludsurin ang pormulasyon ng bodypolitics bilang isang asersyong pang-identidad. Ang punto ay ito: mayroon akong kilala, huwag nang sabihin o alamin pa kung ilang taon na siya, hindi na rin mahalaga kung may hitsura o wala, kung matangkad o maliit, payat o mataba, may salamin o wala, mahaba ang buhok o hindi, nagsha-shampoo o hindi. Sapagkat ang pinakamahalaga sa puntong ito ay kung itong taong ito ay mayroong bigote o wala.

Bakit?

Para sa taong ito, kailangang limiin ang ideolohiya sa likod ng pagkakaroon o kawalan ng bigote. Karaniwan nang mapapansin na ang pagtingin sa lalaking mayroong bigote ay matinik sa babae. Maaari rin namang kasing may tinatago siyang "mimi" o "mimiyak" (may biyak) sa balat sa pagitan ng ilalim ng ilong at ibabaw ng pang-ibabaw na labi. Pinakukubabawan ba sa bigote ang naturang bahagi ng balat sa mukha upang maglihim, o upang magpatalos. Maaaring ang unang pagpipilian. Maaari rin naman ang ikalawa. Pero mayroon pang ikatlo. Ang bigotilyo ba'y nakaangkla sa konseptong heterosexista pagdating sa maskuliniti o pagkalalaki?

O isa lamang itong paraan ng pagpapamukha ng isang makapal na mukha? Ng isang sexista't pyudal na pagpapahiwatig ng pagiging Ilusyunado.

Bakit uli?

Sapagkat walang katotohanan na habulin siya ng babae. Isang matanda't mahinang tangkay ng puno. Isang mabuway na tangkay, na sa pagkakakapit sa puno, ang bawat pag-ihip ng hangin ay pangamba ng pagkahulog. Mas mabuti pa kung magpatihulog na lamang, isang kusang pagbibigay, o pagpapaluwal. Tulad ng pagbitaw nito sa kinakapitan upang sa mahabang biyahe ng pagpapakatanda ng tangkay sa sanga ng puno, ang realisasyon sa dulo ay laging totoo ngunit mabigat.

Lalagapak sa lupa, dadaganan ang mga nauna nang nagpatihulog na mga dahon, bunga, tangkay at sana. Upang sa dulo ng naratibo, iisa lang naman ang punto ng kaniyang kairalan. Ang pagsisisi ay laging sa huli. At ang pagbagsak ay isang penomenong pangkalikasan.

Katulad ng ilusyon, isang makapangyarihang lalang ng utak (o kawalan ng matinong utak), na ang pundasyon ay laway na napapanis sa mga dulo ng hibla ng bigoteng-higad.

Nasa GMA-7 na ang Wowowee!

2006-02-04T21:24:00.000+08:00

Nagising ako kanina, alas-nuwebe ng umaga, pinahid ko ang aking panis na laway, kinusot ang mga mata, pinatay ang mga electric fan, binuksan ang TV, at paglipat ko sa Channel 2 ay nagsasalita na si Julius Babao. Nang mga panahong iyon, nasa 50 pa lang ang tinatayang namatay dahil sa stampede sa Ultra kung saan dapat ay gaganapin ng unang anibersaryo ng Wowowee.

Ayoko mang maging mapanghusga agad at ayoko mang sisihin agad ang Lopezes sa pang-uuto sa napakaraming taong naroroon sa labas ng Ultra ay hindi pinatakas ng utak ko na isipin ang mga ito: na ang puno't dulo lang naman talaga ng trahedyang ito ay ang kahirapan sa bansa at ang pagkasangkapan ng mga monopolyo-kapitalista at burgesya-kumprador sa ideya ng "pagtulong sa kapwa at sa mas mahihirap" bilang lunsaran ng kanilang pagkakamal ng super-tubo o kita.

Sa bawat taong pumipila sa labas ng compound ng ABS-CBN ay maririnig ang iba't ibang kuwento ng kahirapan. Ito ring mga sentimiyento ng araw-araw na personal na trahedya ng mahihirap na parokyano ng Wowowee ang siyang kapital o investment ng mga media mogul ng ABS-CBN. Bilang binabayarang empleyado ng ABS-CBN, si Willie Revillame ay isang lider sa mata ng manonood at parokyano, isang bagong propeta na hatid ay pangako ng ginhawa o pagkaibsan kahit ng kaunting danas ng kahirapan.

Habang naka-phone patch si Willie Revillame sa News Patrol ng ABS-CBN, at habang iniinterbyu siya ni Julius Babao, ay mapapansin ang pangangaralgal ng kaniyang tinig. Paulit-ulit niyang sinasabi na hindi siya makapaniwala sa nangyari sa labas ng Ultra. Kasunod agad nito ay ang mga kataga na tila matutunghayan lagi sa mga depensibong tagapagtatag o kabahagi ng isang kapitalista o korporatista: ANG TANGING NAIS LANG NG PROGRAMA AY MAKATULONG SA KAPWA.

Hindi man sila sinisisi ay kailangang maging depensibo na agad ng host na si Willie at ng mismong management ng ABS-CBN. Sa paulit-ulit na pagpapalabas ng mga press conference ng ABS-CBN Management, paulit-ulit ring maririnig ang pagsambit ni Charo Santos, isang executive ng Dos, na hindi nila inaasahan na magkaroon ng isang trahedya mula sa isang programang nagnanais na makatulong sa mahihirap. Hindi itinuloy ang pagdiriwang ng unang anibersaryo ng Wowowee. Sa mga panayam na ginawa ni Julius Babao, at maging sa press conference, ay tila idinidiin ng Dos na ang sanhi ng kaguluhan ay isang prankster na sumigaw ng Bomba! kaya nagkaguluhan ang mga tao, ergo stampede, ergo kamatayan at kasugatan, at ang itinuturo pang mas dahilan ng pagpupumilit na makapasok sa Ultra ay ang tsansang manalo ng premyong P1 milyon. Agad ding ipapaalala ni Julius Babao na sinabihan daw ng Wowowee ang mga tao na hindi nila kailangang pumunta lahat sa Ultra para manalo ng P1 milyon dahil mayroong katumbas na pagkakataon kahit nasa mga tahanan lamang ang mga parokyano. Na kung babasahin nating maigi ay isang paraan rin ng pagsasabi ng "Bakit ba kasi nagpupumilit kayong lahat na pumunta sa Ultra?" o di kaya'y "Andami kasing sumusuporta sa Wowowee."

Malalaman ko mga alas-onse ng umaga mula sa telebisyon sa lobby ng Laboratory Section ng UDMC, habang kinukuha ng nanay ko ang blood sugar test result niya, na umabot na sa 60 ang bangkay sa labas ng Ultra at lagpas 200 tao ang nasugatan. Malalaman ko rin mga pasado alas-dose ng tanghali sa pababa sa isang elevator sa Philippine Heart Center, matapos magpa-monthly check-up ang nanay ko para sa kaniyang blood sugar at blood pressure, na ang isang sanhing nakikita kung bakit nag-uunahan at nagpupumilit ang mga tao na makapasok agad sa Ultra ay dahil ang unang 300 kataong makakapasok sa Ultra ay magkakaroon agad ng awtomatikong P20,000. Ang bumabangka ng kuwento ay ang mismong babaeng nag-o-operate ng elevator.

Mula sa ikaapat na palapag ng gusali ng Philippine Heart Center ay bumaba sa ikatlong palapag ang elevator, at parang nahihirapang sumara ang pinto ng elevator. Pagdating namin sa ikalawang palapag, bumukas ang pinto ng elevator, mayroong babaeng sumakay, tapos antagal nang nakabukas ng pinto at pindot na ng pindot ang babaeng operator ay ayaw pa ring sumara ng pinto. Biglang nahinto sa huntahang Wowowee ang mga tao, maging ang lolang naka-wheel chair na kasabay namin na sinisisi pa ang mga iskwater na atat sa pera. Ayaw sumara ng pinto. At halos mag-unahan na ang mga tao sa paglabas mula sa elevator. Buti't hindi nagkaroon ng mini-stampede.

Nagtext si Sophia Crappola na ang kupal daw ng ABS-CBN dahil kahit ang binabasa ni Karen Davila hinggil sa Wowowee Stampede ay isang script na ibinaba ng ABS-CBN Management. Nagtext din si Chari Lucero na ang galing daw umarte ni Charo Santos sa pagbibigay ng pahayag hinggil sa Stampede. Pinuna ni Chari Lucero ang iba't ibang maaaring pag-arte ng paggalaw ng kilay ni Charo Santos. Tinawag pa nga niya itong semiotic of the eyebrows.

Idinagdag ni Sophia Crappola sa text na ibinalita raw sa BBC ang Wowowee Stampede. Sa ibang bansa, ang balita ay lagpas sa 90 ang nangapagsimatayan sa stampede. Nung ipinapaliwanag raw ng reporter ng BBC kung ano ang Wowowee ay natatawa at pinagtatawanan niya ang konsepto ng Wowowee.

Nagtext din si Chari Lucero ng isang tila forwarded message hinggil sa stampede. Ani sa text na ayoko ng sisihan kung sino ang at fault... ang dapat daw sisihin ay si Pekeng Pang. GMA. Mwahahaha!

Humabol ng text ang estudyante kong si Jessel Nicerio: ipagdasal daw natin ang mga nabiktima ng stampede. At ang dulo ng text ay PLS. PASS.

Kasabay ng pagbabalita ng ABS-CBN, na tila minu-minutong pag-a-update tungkol sa mga nabiktima ng stampede, ay ang coverage ng GMA-7, ang kilalang rival network. Sinabi rin ng ABS-CBN Management sa press conference na may anggulo silang nakikita sa stampede na ito ay isang demolition job ng ibang network at kumpanya.

Hintayin natin kung maglalabas ang ABS-CBN at GMA-7 ng viewer ratings ng kanilang mga coverage ng stampede. Sino kaya ang maglalabas ng tally / rating? Sino kaya ang magsasabing "Salamat po, Kap... sa inyong pagsuporta. No. 1 kami sa inyo. Mas marami ang nanood sa aming coverage ng Wowowee Stampede. MARAMING, MARAMING SALAMAT PO, KAP..."

Stalking the Diarist-Blogger

2006-02-03T15:25:00.000+08:00

Isinulat ni Resil Mojares sa kaniyang sanaysay the "Stalking the Virgin" ang isang epistemolohikal na pagmapa sa kultural at historikal na pagsulpot ng Mahal na Birhen sa Pilipinas noong panahon ng pananakop na Kastila. Idiniskurso niya sa kaniyang sanaysay na parang himalang natatagpuan ng mga indio ang iba't ibang estatwa ni Birheng Maria sa mga lugar tulad ng kuweba (na dating locus ng pagsamba ng mga prekolonyal na mamamayan) o di kaya'y nalalambat ng mga mangingisda kasama ang kanilang aning-isda. Sa pag-aaral ni Mojares, sisipatin niya na ang mga "mirakulosong" pagsulpot ng mga estatwa ng Birheng Maria ay sa katunayan implantasyon ng mga kolonisador, upang palitawin na bago pa man dumaong ang mga Kastila sa Pilipinas upang ituro ang Katolisismo at upang sakupin ang bansa-estado ay buhay na sa Pilipinas ang Marianismo at Katolisismo.

Isa itong malinaw na paghalukay sa isang uri ng epistemolohikal na karahasang ikinubabaw ng mga kolonisador sa mga sinaunang Filipino. Kasama nito ang ideolohikal na reformasyon ng conquistador sa kaniyang kolonyal na subheto. Sa puntong ito, dalawang klase ng "stalking" ang maaaring basahin sa ginawa ni Mojares. Una, ang stalking bilang implantasyon -- ibig sabihin, tila tinuturuan ang mga sinaunang Filipino na mang-i-stalk upang magmistulang tunay na buhay ang Kristiyanismo sa Pilipinas maging noong panahong pre-kolonyal. At ikalawa, ang stalking bilang isang paraan ng pagpapalitaw ng isa o maraming uri ng katotohanan -- o sa madaling salita ay imbestigasyon.

Ngunit sa puntong ito ngayon, nais kong magdagdag ng isa pang depinisyon ng "stalking." Ang stalking bilang isang operasyon ng malisya. Bago ko puntuhin ang stalking bilang gawaing-malisyoso, subukan muna nating bigyang-kahulugan kung ano ang katawagan sa isang nilalang (kung maituturing pa nga siyang nilalang) na gumagampan ng ikatlong depinisyon ng "stalking." STALKER o TIKTIK o BUBUWIT ang tawag sa isang taong umaali-aligid upang sundan at alamin ang lahat ng ginagawa ng isa pang tao (pero maaari ring multiple person ang kaniyang sinusundan). Maaari ring mangalap ng impormasyon ang tiktik hinggil sa kaniyang obheto ng paniniktik. Maaari ring nangangalap siya o di kaya'y nagmamatiyag sa kahit na anuman o sinumang may relasyon sa kaniyang obheto.

Ngunit, ang isang stalker ay maaaring maging isa lamang sa dalawang klase ng stalker: fanatiko o sira-tiko. Kapag fanatiko ang isang stalker, nangangahulugan iyon na sinusubaybayan niya ang kaniyang "idolo" o hinahangaan bilang isang paraan ng pagpapahayag ng kaniyang fanatisisimo at fantasiya. Ang ganitong uri ng stalker ay kadalasang dumadalo sa lahat ng okasyon na naroon ang kaniyang idolo, o di kaya'y palagiang tsinetsek ang friendster ng kaniyang tinitiktikan, o di kaya'y pinupuntahan ang mga lugar at nakikibalita at nakikiusyoso sa mga taong maaaring nakakabit o nakakaugnayan ng kaniyang obheto. May mga fanatiko na pati plastik na basong pinag-inuman ng kaniyang idolo ay kinukuha bilang memento. May mga fanatiko na nagtatago sa likod ng ibang pangalan upang mag-iwan ng mensahe sa comments box ng blog ng kaniyang idolo. Mayroon namang mga fanatiko lumilikha ng email account o friendster account o di kaya'y bumibili ng bagong SIM card, para ang mga ito ang maging paraan niya ng pagpapaabot ng nararamdaman sa kaniyang idolo, nang hindi siya mabubuking ng kaniyang idolo. Pero may mga fanatiko rin na harap-harapan at lantad na lantad ang pagpapakita ng fanatisismo. Kadalasan sila ang nakikilala ng kanilang idolo.

Ang ikalawang tipo naman ng stalker ay iyong sira-tiko. Siya ang klase ng stalker na nagmamanman upang makakuha ng kahit na anumang impormasyon hinggil sa kaniyang obheto ng galit o asar o pikon o anumang negatibong erudisyon ng damdamin. Kadalasan, ang ganitong klase ng tiktik o bubuwit ay tunay namang mga chuwariwap -- nakatali sa isa pang mas malaking sira-tiko at/o sa isa pang mas histerikal na dimunitivo ng kasamaan. Ang ganitong klase ng stalker ay gumagamit ng mga impormasyon hinggil sa kaniyang kaaway upang siraan ang huli sa mga kaibigan at kakilala niya. Kadalasan ring tinatawag na "pet hate" ang taong pinag-uukulan ng pagmamanman o paniniktik ng isang sira-tiko. Gagawin ng sira-tiko ang lahat ng paraan para makakalap ng impormasyon hinggil sa kaniyang pet hate -- at gagamitin niya ang mga impormasyong ito para sa mga sumusunod na layunin niya:

1. magkalat ng malisyosong impormasyon o mas akmang tawaging mis-impormasyon, tulad diumano na inutusan raw ng isang organisasyon o kilusang lihim ang isang batang manunulat upang sirain ang isang bagong-tatag na organisasyon ng mga manunulat

2. mag-twist ng pahayag na nakuha mula sa text o e-mail o blog nang hindi nakalagay sa buong konteksto -- sa pagsusulat, ang tawag dito ay intentional fallacy o perverse manipulation

Sa dialektika at praxis sa blogging, mayroong sinusunod na pamantayan ang isang blogger. Una, kailangan niyang pagdesisyunan kung nais niyang gawing "public" o "private" ang istatus ng kaniyang blog. Ibig sabihin, kapag may bagong naisulat o may bagong entry ang isang blogger, kung pinili niyang maging pampubliko ang kaniyang mga posting ay bibigyan ng notice ng kaniyang server ang iba pang bloggers. Sa kaso ko, pribado ang aking blog. Dahil isa itong blog kong ito sa itinuturing kong pribadong mundo. Marami akong blog. Mayroon akong public blog, tulad ng aking Friendster Blog. Mayroong akong literary blog. Mayroon akong class blogs o collective blogs ng aking mga klase sa Pan Pil 17. Mayroon akong abandoned blogs. At maraming-marami pang blogs.

Ikalawa, dahil pribado ang isang blog, mas atat ang isang "lurker" o intruder na mahagilap ang naturang blog. Kung kaya hindi ito inaadvertise. Maaaring gawin ng isang pribadong diarista o blogger na sabihin sa kaniyang mga trusted na kaibigan sa isang virtual community (blog community) ang existence ng kaniyang blog.

Ikatlo, opinyon ng isang blogger, pampribado man o pampubliko ang blog, ang nilalaman ng kaniyang blog. Sa pribadong espasyo, walang monolitiko-monolitiko. Walang estado-estado. Walang pyudal-pyudal. Kaya nga pribadong espasyo, kung saan ang tao, ayon kay Michel Foucault, ay humuhulma ng sarili niyang kapangyarihan.

Pero hindi maiiwasang may lurker o intruder, laluna yung malisyoso, laluna yung sira-tiko. Kaya mag-ingat laluna dito sa isang salaulang thundercat-lurker-intruder ng aking blog. Dahil laluna't personal na opinyon ng isang blogger ang nilalaman ng kaniyang pribadong blog ay maaaring kasangkapanin ng isang thundercat-lurker-intruder ang nilalaman ng pribadong blog para manira, maghasik ng lagim, at higit sa lahat ay magpakasipsip para sa personal na ganansiya tulad ng promosyon, pananatili sa trabaho, pananalo sa isang "prestigious literary contest," at kung anu-ano pang pabor ng pyudalismo at paternalismo. Kung masamang tao lang ako ay siguro isinumbong ko na siya sa kinauukulan hinggil sa mga kaso niya ng sexual harassment sa UP, sa probinsiya, sa News Desk, at marami pang iba. Bakit ba kasi nagkakataong ang mga kakilala't kaibigan ko pa ang nakaranas ng pambabastos at sexual inuendo mula sa kaniya. O well, buti na lang hindi ako masama at malisyoso.

Mayroong malisyosong intensyon itong stalker-na-thundercat-na-lurker-intruder na ito laban sa akin, malinaw na malinaw. Buti na lang at mayroon akong intruder alert. Mwahahaha! Alam ko kung anong unit pa ang ginamit sa pagsurf. Hahahaha! Pero huwag nang patulan pa ang nasabing nilalang (kung maituturing pa siyang nilalang). Kasi, kawawa naman. Ang tanging alay ko na lang sa kaniya ay ang kantang "Desperado" ng The Carpenters.

Samakatuwid, may blog rule offenders. Ang sinumang nilalang na pumapasok sa isang pribadong blog nang hindi imbitado ay tinatawag na lurker o intruder, kaya nga kadalasang may intruder alert ang isang blog, kung kaya nalalaman niya kung sino ang bumibisita sa kaniyang blog. Sa kaso ko, bukod sa intruder alert na gaheto ko dito sa aking PRIBADONG BLOG ay mayroong nagkumpirma sa akin hinggil sa identidad ng naturang lurker-intruder na thundercat.

Ang ganitong klase ng paniniktik at "pananambang" ay isang malaking kahangalan -- at isang desperado't hungkag na paraan ng malisyosong pangsasalaula.

Sabi nga ng kaklase ko dati noong taong 2000 sa Philo 1, "Nasa kama ka na, magpapakasahig ka pa."

Sabi rin ng nanay at ng tatay ko: "Matandang walang pinagkatandaan."

Sabi pa ng isang kilalang kritiko't manunulat patungkol sa thundercat: "Wala siyang magawa sa buhay niya, ano?"

Sabi pa ng isang kilalang kritiko’t manunulat na mas nakababata patungkol sa lurker-intruder na thundercat: “Deadma ka na lang sa kaniya! Fossil na yan!”

Sabi ko naman: "True."

Pusong Pumupusag sa Pebrero

2006-02-01T00:22:00.000+08:00

Ang Tesis at Ang Anti-Tesis
Michael Francis C. Andrada

Sa isang malayong pook,
Ang lahat, nagagalapok.
Tulad halimbawa nitong puso,
Isang mabining kamao,
Pulampula sa pagkakalukob
Ng buto’t balat bilang lamanloob.

Ang lahat, nagagalapok
Sa isang malayong pook.
Tulad halimbawa nitong labi,
Isang manipis na hiblang pansulsi
Sa bibig mong hinahawan
Ng hikayat ng pananambitan.

Sa isang malayong pook,
Ang lahat, nagagalapok.
Tulad nitong matang-manok
Na kung kumindat ay patilaok
Habang binibilang ang sulok
Sa loob ng masikip na palayok.

Ang lahat, nagagalapok
Sa bawat himas-pukpok.
Tulad ng timbulang tanong
Ng isang nanaog paroon:
Ngayong bilang mo na ang sulok,
Nasaan ang malayong pook?

* * *

Ang Sintesis
Michael Francis C. Andrada

Sa intensidad ng intensyon
Madudungkal ang ubod
At buod nitong pagtatagpo.

Sa simula’y nagsalubong
Sa isang marubdob na tablahan
Ang mala-Talion na batas ng noo-sa-noo.

Sa kalagitnaa’y lumundo
Ang likod, lumaylay ang dibdib,
tumagibang ang buto.

Sa huli, bumalik sa apat
Ang mga binti’t paa:
Ang lupa ay tumihayang langit.

# # #

Ang Bundok ng Baling-Likod at ang Babaeng Garapon

2006-01-30T11:56:00.000+08:00

Ang Bundok ng Baling-Likod

Ambivalent ako pagdating sa pelikulang Brokeback Mountain ni Ang Lee na pinagbibidahan nina Jake Gylenhall at Heath Ledger. Ambivalent dahil matapos panoorin ang pinaratang DVD na binili ko sa Quiapo kahapon ay nag-iwan ito ng timbulang damdamin sa akin.

Bakit kailangang mamatay ni Jack Twist (Jake)? Bakit anlabo ni Ennis del Mar (Heath)?

Bakit laging malulungkot ang mga pelikula ni Ang Lee?

Sa isang operatibong depinisyon ng lungkot, mas naikakabit ko ang salitang bagabag. Isang istiryotipikal na pelikula ang Brokeback Mountain na sa tingin ko'y hindi gaanong nakahulagpos sa isang sistemang pangkasaysayan. Siguro marahil ito ang nagpapabagabag sa akin dahil may nararamdaman akong pagkagusto sa pelikula dahil rin sa sitwasyong istiryotipikong ito. Tulad ng hiling ko sa simula pa lang ng pelikula na wala sanang mamatay sa kanilang dalawa.

Maraming bahagi sa pelikula ang nagbibigay ng isang depensang matso para sa isang rancherong bakla. Kapalit ng pagiging bakla, tila, ang pagharap sa karahasan ng mundo, ang pagbabalatkayo, ang pagtangis nang perpetwal, ang di-paglunok ng laway kung kinakailangan. Laging nasa bingit ng kalungkutan ang mga bidang bakla at babae sa pelikulang ito -- mayroong di-matamasang katagalan ng kaligayahan -- na tulad nga ng blurb ng piniratang DVD ay "a story of love of epic proportions." Mala-epiko ngang maituturing ang haba ng pelikulang nanalo na ng Best Picture sa isang film fest. Siguro, ang mas nais kong puntuhin ay bakit ba laging malulungkot ang pelikulang tungkol sa bakla? At bakit laging kailangang namimighati sila hanggang sa dulo ng pelikula, idamay pa ang mga babae?

Kunsabagay, ang pinagbasehan kasi ng pelikula ay ang isang maikling kuwento ni Anne Proulx, na di ko naman masyadong gusto kung magsulat at lagi kong iniitsa pag nakakakita ako ng libro niya sa Booksale.

Sa isang banda naman, ang pelikula rin ay nagpapahiwatig ng isang subkulturang buhay na buhay kahit sa kilalang macho at pyudal na espasyo tulad ng rancho. Sa isang banda rin, ang pelikula ay nagpapamalas ng eksposisyon ng patriarkiya sa iba't ibang lebel ng buhay at lipunan -- mula sa pag-aasawa (o pilit na pag-aasawa -- bilang alternatibo ng bakla sa isang "magulong" buhay), sikretong pagtatagpo, pagkilala sa pulitikang sekswal ng iba't ibang espasyo tulad ng Mexico, Wyoming at Texas, relasyong pangkapangyarihan ng lalaking/bakla at babae, atbp. Gayundin, matalas ang pelikula sa pagpapanaig na maging sa mga sentro ng kapangyarihan ng lalaki ay buhay na buhay ang kaniyang "alternatibo."

Sa ngayon, ito na lang muna ang sasabihin ko sa sarili ko dito sa blog. Blog ko nga pala ito. At kung natataehan ka sa sinusulat ko, sino ka ba? At bakit mo ito binabasa? Stalker! Pweh!

* * *

Ang Babaeng Garapon

Isang patunay itong si Babaeng Garapon na ang Marxismo ay mas mahusay pa rin kaysa Feminismo. Sa kaso ng Babaeng Garapon, walang kinalaman ang pagiging babae niya. Sa halip, ang pagwawasiwas niya ng kapangyarihan ang pinakaubod ng kaniyang kabalintunaan.

Makasaysayan ang pag-usad ng relasyong pangkapangyarihan sa buong mundo. Sa lahat ng nasyon-estado na maituturing ngayon, walang pagbabago na hindi ibinunsod ng pagtutunggalian ng mga uri. Si Gloria Arroyo, halimbawa, ay ang pangalawang babae ng Pilipinas, ngunit naghahasik pa rin siya ng ideolohiya't pulitika ng estado at ng uring kaniyang pinanggalingan -- ang naghaharing-uri. Gayundin, kahit na mabait, maalalahanin at motherly itong si Pres. Emerlinda Roman ay para pa ring isang negosyo ang pagpapatakbo niya sa Unibersidad ng Pilipinas, maano pang ituring niya ang mga estudyante bilang mga kliyente ng U.P.

Mas masahol pa itong Babaeng Garapon. Patapos na nga lang ang kaniyang termino ay naghahasik pa ng kawalang-kawawaan. Dahil renewal na naman sa U.P., aba'y nang-iintriga na naman. Bakit ba kailangang mangatog ng isang guro pagdating ng renewal? O ngayon lang ito nangyari? Oo nga, ngayon lang. Iba kasi ang nurturing na opisina sa isang power-tripping na Upuan. Kapag power-tripper ang Upuan, kakasangkapanin niya ang opisina para sa personal niyang ganansiya -- at lahat ng mesa, silya, at iba pang "bagay" sa kaniyang opisina ay dapat umayon sa dictum ng Upuan. Pero, hindi lahat ng "bagay" ay upuan. Kung may tataliwas sa mga gusto at nais ng Upuan, aba'y sisikad ito at tatapakan ang iba pang bagay sa pamamagitan ng kaniyang apat na paa.

Buksan mo ang Garapon. Hipan mo? Narinig mo ba ang sarili mong hininga? Sarhan mo ang Garapon. Ipailandang mo sa hangin at hintaying halikan niya ang sahig. May narinig ka? Mahina lang. Oo nga, kasi walang laman.

Sa tingin mo nanlilibak ako dito ng mga tao? At bakit hindi ko iemail ito sa kaniya? E bakit ka ba nakikialam?! Epal ka masyado. Palibhasa, napakabansot ng pagkakaalam mo tungkol sa blog -- at sa diskurso ng kapangyarihan. Ibig mo bang sabihin ay kailangan ko pang magpaalam kay GMA kung gusto kong gumawa ng tula tungkol sa kaniya at ipopost ko rito? Ibig mo bang sabihin ay hingin ko pa ang permiso ng Babaeng Garapon para magsiwalat dito ng nararamdaman ko? Aba'y di ko na iyon problema. May comments box naman ito, a! Tsaka pakialam ko ba sa 'yo.

Tungkol sa Pagbablog

2006-01-26T13:29:00.000+08:00

Sumusulat ako ngayong sandaling ito -- sa sandaling ito na may tinga ng lungkot sa utak ko. Kung may problema ka sa pagsasaad ko ng kontekstong ito, problema mo na iyon.

Mahirap pala talagang magsalita sa matatanda, iyan ang napatunayan ko. Pero mas mahirap magsalita sa matatandaang tumatanda ng paurong -- o di kaya naman ay nabubulid sa sarili nilang glorya.

Sa blog pala depende talaga sa interes ng tao ang nais niyang sulatin. May blog nga akong nakita na tungkol sa isang supposedly katulong at ang laman ng blog niya ay mali-maling Ingles tapos puro kapalpakan niya bilang Maid. Meron naman yung blog na puro sex lang ang laman, tapos walang cloaking to anonymity. Meron din naman na puro comics ang entries niya; kamangha-mangha na araw-araw ay pinauunlad niya ang porma (at minsan pati kontent o nilalaman). Meron naman puro pictures lang ang laman ng blog. Ang tawag pala kasi doon ay photoblog.

Meron naman na literary blog. Yung matatayog ang diskurso sa panitikan, sa loob at labas ng Pilipinas; pati nga teoryang pampanitikan na impluwensiyado ng teknolohiya ay napag-uusapan doon. Meron namang diary talaga ang blog. O di kaya'y halo. At kaya niya isinusulat ang mga bagay na iyon, kesyo natatae siya, o nalulungkot dahil sa isang unprecedented event, o kaya dahil nabulyawan siya ng titser, o nagpa-abort -- ang lahat ng ito ay bahagi ng maliit na mundo ng cyberspace -- iba pa rin ang nasa loob talaga ng tao laluna't naipapulandit ito sa birtwal na papel. Diary man, blog, epistolaryo, dahong-talaan, o anuman ang itawag sa talaan ng alaala, wisyo, pagkakamali, opinyon -- ay isang bagay na kaniyang pinagdesisyunan -- at hindi laging para sa illusion of grandeur, o kaya ay yung ibinibintang na lumaki na ang ulo.

Matagal-tagal na rin pala ang blog kong ito. Isa sa mga blog na bahagi ng buhay ko. Bago pa man ito maging titulo ng isang vanity publication KO ay blog ko na ito. At totoo pala yung sinasabi nila na there's no place like home. Sana maging matatag ako at huwag nang magpaapekto sa misconstrued at miscalculated notions ng iba tungkol sa akin at sa blog ko para hindi ko na kailangang lisanin pa ito.

Kelan Nag-40 si Bien Lumbera? Ngayong 40 Taon na ang DFPP?

2006-01-22T02:59:00.000+08:00

Kailan Nag-Kuwarenta si Dr. Bien Lumbera Ngayong Kuwarenta na ang DFPP?

Para malaman kung kailan nag-40 si Dr. Bien Lumbera, dumalo sa paglulunsad-aklat ng Bayan at Lipunan: Ang Kritisismo ni Bienvenido Lumbera na inedit ni Dr. Rosario Torres-Yu at inilimbag ng UST Publishing House. Ito ay gaganapin sa C.M. Recto Hall, Faculty Center, UP Diliman sa Enero 30, 2006, 4-5:30nh. Si Dr. Lumbera ay Professor Emeritus ng UP Departamento ng Filipino at Panitikan ng Pilipinas (DFPP) kung saan naging malaking ambag ang kaniyang mga pag-aaral sa mayabong na 40-taong buhay ng DFPP.

Kasunod (at kaugnay) nito ang Apatnapu Na Po Tayo: 40 sa a-30, ang pagdiriwang ng ika-40 anibersaryo ng DFPP. Inilipat ang oras at lugar na pagdarausan ng pagdiriwang at homecoming na ito. Ang bagong venue ay sa Galleria 2 (malapit lang sa Recto Hall) ng Faculty Center, Enero 30, 2006 pa rin, pero sa ganap na 5:30nh hanggang 8:00ng.

Inaanyayahan ang lahat ng alumni, kasalukuyang mag-aaral, kaibigan, at kakilala sa magkaugnay na okasyong ito. Sa lahat ng napadalhan o nakatanggap ng naunang imbitasyon, ito po’y pagpapabatid para sa bagong lugar at oras. Lubos pa rin naming aasahan ang inyong suporta’t pagdalo.

Para sa mga katanungan, magpadala ng email sa 40sa30@gmail.com o di kaya’y i-text si G. Mykel Andrada sa 0915-4413324 o tumawag sa DFPP sa 924-4899.

Beautiful Boxer

2006-01-09T12:22:00.000+08:00

Hindi ko pa napapanood ang Beautiful Boxer. Binrowse ko lang ang DVD copy ko nito kagabi, pero di ko pinanood talaga kasi gusto ko sabay naming panoorin ni Jerrie.

Malamig ngayon dito sa kuwarto ko sa FC. Para akong nasa loob ng barko sa lakas ng tunog at karag ng lumang aircon. Mas matanda pa ata ito sa akin. Pero okay lang. Ambilis talagang lumamig.

Naiihi na naman ako.

* * *

Andami ko na namang tsetsekang papel. Wag sana akong mutain. Buti nga pala at hindi ako nahuli (late) kanina sa 7am na klase ko.

* * *

Maganit ang aking mga buto. Kaunting lakad lang ay nagbabanggan na ang mga kalyo nila. Lumalagatok ang mga buto -- humihingi ng tulong. Pati ang kalamnan ay apektado.

* * *

Nagda-diet ako ngayon. Puro biskwit lang at tubig. Isang beses lang akong kumakain ng kanin sa isang araw. Nararamdaman kong pumapayat ako.

* * *

Pag bagong gupit talaga ako ay binabalakubak ako. Bakit kaya?

Transpinas

2006-01-09T01:54:00.000+08:00

Pumunta ako sa Quiapo kahapon, bisperas ng Pista ng Nazareno. Medyo marami nang tao. Nang subukan kong pumasok sa simbahan ay agad akong tumalikod dahil isinusuka na ng simbahan ang mga tao dahil sa dami nito. Mayroon na ring mga van ng ABS-CBN sa Plaza Miranda, napakalaki ng logo ng Pinoy Big Brother sa likod ng isang van. Siguradong matrapik na naman mamaya.

Nakabili ako ng DVDs ng Transamerica na pinagbibidahan ni Felicity Huffman at ng Beautiful Boxer. Natawa nga ako sa sarili ko dahil hindi ko naman sinasadyang maging tematiko ang pagbili ko kanina. Mukha pala talagang pre-operative transexual si Felicity.

Hinahanap ko kung may DVD na ng Brokeback Mountain sa Quiapo. Sa kasamaang palad ay wala. Pero mayroong isang pelikula doon si Jake Gylenhaal, iyong Proof, pero di ko binili.

Inaantok na ako, pero gising pa rin ako kasi naaadik ako sa isang site na ibinahagi ni Schedar. Nakakapuyat talaga ang kamunduhan.

What's Eating Kelly Kili?

2006-01-03T04:00:00.000+08:00

1.
Nagpunta si Jerrie dito sa bahay ko sa Iba, Q.C. Nanood kami ng dalawang DVDs, ang modern Japanese film na "Junk Food," at ang lumang pelikulang "What's Eating Gilbert Grape?" na natatandaan kong ipinalabas sa Maynila noong nasa ikaapat na taon ata ako ng high school.

Iba ang tama sa amin ng pelikulang "What's Eating Gilbert Grape?" Para sa akin, bukod sa paborito ko sina Johnny Depp at Leonardo DiCaprio, medyo nagustuhan ko ang takbo ng istorya. Napaka-linear ng plot ng pelikula, kaya siguro madali kong naunawaan. Pero iba nga ang tama sa akin ng pelikula -- na sa tingin ko ay matagal ko nang itinatanong sa aking sarili: ano nga ba ang kumakain sa akin?

Araw-araw, nararamdaman ko na pabigat nang pabigat ang katawan ko. Kahit na higit na marami ang porsiyento ng tubig sa katawan ng tao, pakiramdam ko ay mas mabigat pa rin ang aking mga buto at laman. Lumaki na talaga ang mga tubong tagatunaw ng pagkain sa aking katawan. Dahil sa laki nito ay lagi nitong inuutusan ang aking utak na punan ang mga tubo. Pero may problema ako sa kidneys, kaya kailangang mag-ingat ako. Nitong nagdaang Pasko nga ay ilang araw na nanakit nang sobra ang aking mga binti -- laluna ang likod ng aking mga tuhod -- dahil sa akumulasyon ng uric acid. Buti't pinapahiran ng nanay ko ng menthol / eucalyptus liniment ang aking mga hita't binti.

2.
Sigurado ako sa sarili kong mahal na mahal kita. Ilang tao na ang nagdaan, dumaan, at lumampas sa akin. Ilang taon na rin ang lumipas. At ngayon, sigurado akong kakambal ka na ng aking hininga. Matagal ko na namang sigurado sa sarili ko iyon. Pero gusto ko lang ulit-ulitin sa iyo, dahil baka hindi ko nababanggit sa iyo o naibubulong man lamang nitong nakaraang taon pag tayo ay magkatabi na sa higaan natin sa sahig. O baka mas marami kasi akong aberrant na gawi at ugali at kilos na ipinadarama sa iyo. O baka kasi hindi kita nayayakap agad kapag nakikita kong napapapikit ka na dahil sa antok at pinipilit pa kitang manood ng pelikula kahit dis-oras na ng madaling umaga.

Kung alam mo lang na ang nagpapatulog sa akin sa gabing mag-isa ako ay ang isiping sinusuklay ng iyong mga daliri ang mga hibla ng buhok ko. O iyong alaalang minsan akong naalimpungatan at tumanim sa isip ko ang eksenang pinagmamasdan mo akong matulog, at marahil ay minememorya kung paano ako maghilik. O iyong una kang nagpunta sa aming bahay sa Iba at ipinakilala kita sa aking nanay. O iyong pagmuwestra mo na para kang si Super Boink, ang paggaya mo kapag nagrerecharge ng enerhiya si Majin Bu, ang pagtawag mo kay Isabel, ang paggalaw mo na parang pendulum, at ang malalim na biloy sa iyong pisngi, ang dating amoy ng cologne mo na napalitan na ngayon ng bersyong Cool Waters ng Afficionado, ang paghithit mo ng yosi, ang mga labi mong parang tubig na kapag hiniwa ay hindi nagpipilat, ang mga mata mong tulad ng pagbukas-sara ng mga mata ng matandang pusang si Cheky. Tumatakbo ito sa aking mga mata tuwing pumipikit ako para subukang matulog -- at ako ang hinahabol ng mga imaheng ito -- kusang dumarating -- at bumabalik-balik -- hanggang sa ako'y magsagwan na sa panaginip.

Dahil Taon ng mga Aso

2006-01-02T00:26:00.000+08:00

Dugal
Michael Francis C. Andrada

Sa mga kuwento mo lang nabubuo
Ang hitsura ni Dugal: matanda, maliit
At mabaho kapag hindi napaliguan.
Hindi siya katulad ng aso sa Dog of Flanders
Na paborito kong panoorin noong bata pa ako;
At hindi na rin ako katulad ni Nelo.
At ngayong ilang taon na lang
Ang aking hinihintay bago tumuntong
Ng tatlumpu, mas nasasabik akong makilala
Si Dugal.

Ang sabi mo minsan ay laging kumakawag
Ang kaniyang buntot tuwing nakikita ka.
Kilala talaga niya ang kaniyang amo,
Ang habol ko naman, hinahabol ang iyong
Pansin, at naglalambing na tila isang matagal
Nang kasintahan. Maraming kuwento
Ang hinding-hindi masasaid tungkol kay Dugal –
Sa ikli ng mga binti niya,
Paano kaya siya umaakyat sa upuan,
O gaano kaya kataas ang kaniyang pagdamba?
Dagdag mo pa’y matatakutin siya
Sa kahit na anumang ingay o kaluskos o sigaw.
Saang sulok kaya siya nagsumiksik
Ngayong bagong taon –
Ngayong taon ng mga aso?

Katulad din ba siya ng aming dating aso,
Nang minsang mayroong sugatang
Maya na humapon sa aming tarangkahan,
Ay nagulat ang bantay at sinakmal
Ang kumakandirit na ibon?

Takot din ba siya sa tubig,
Sa pangamba na ang paliligo
Ay kasinrahas ng pagpapaulan
Ng bala ng mga sundalo?

Takot din ba siya sa malalaking aso,
Yung mga tagpi-tagpi ang balat
Katulad ng uniporme
Ng mga sundalo?

O galit din ba siya sa umaalulong,
Katulad ng mga pangakong
Ipinamutawi ng pangulo sa Baguio?
Ilalabas ba niya ang kaniyang mga ngipin,
Maglalaway na parang pinagtaksilan,
At sasagpang para makipaglaban?

Ilang Kuha Ng Bagong Taon 2006

2006-01-02T00:17:00.000+08:00

Si Puring at si George, hinihintay ang tawag ng aking Kuya Rodel at Ances mula sa New York

Si Mommy kausap si Kuya Rodel

Si Jay-ar kausap si Kuya Rodel

Sketch ni Mommy (Puring) kay Connie Francis, isang foreign singer noon, February 3, 1964; 17 years old noon ang nanay ko; plate niya ito sa isang libreng Fine Arts evening class sa Arellano School; naka-display ito sa isang pader sa sala namin sa Iba, Q.C.

Bilog-bilog; mumurahing basong polkadots; at mangkok ng mga bilog na prutas

Hindi pala lahat ng prutas ay bilog. Hmmmm.

Nadiskubre ng Daddy (George) na inaanay pala ang ilang kahoy sa bahay namin. Hmmmm.

Bromella o Bromelia? Basta masuwerteng halaman daw ata; bigay ng presidente ng Philippine Bonsai Society

Dolphin chimes sa hapon; sa sala

Dolphin chimes sa gabi; sa sala

Baldaduhan na Lang!

2005-12-25T05:59:00.000+08:00

ni Kelly Kili

Inuumaga ang bahay tuwing Pasko.
Nagsusuka pa rin ito ng tao,
Naglalaway sa mga regalo,
At nagniningning ang daan-daang
Hiram na mga mata.
Napupuyat ang mga dingding
Ng tahanan, parang higanteng
Mga talukap na tinatambol
Ng tugtog at tawanan,
Ng kuwentuhan at kadyutan,
Ng bulungan at baldaduhan.

At biglang sisigaw ang bahay
Na parang nakuryenteng yagbols.
Ihihiyaw nito ang paulit-ulit
Na kantang pinatugtog
Ng kaniyang mga bisita.
Ang kanta ng isang bandang
Di niya maalala:
“Sapakan na lang!
Tadyakan na lang!
Sampalan na lang!
Tadyakan na lang!
Tirahan, tirahan, tirahan,
Tirahan sa puwet!”

Joy Tumalon -- Krismas Jingol

2005-12-25T05:44:00.000+08:00

Dahil Pasko, naalala ko ang mga kanta namin ng mga kalaro ko sa kalsada noong bata pa ako/kami. Hindi namin alam kung sino ang nagbago ng mga titik ng awitin, pero heto ang isa na paboritong-paborito kong kantahin mula noon hanggang ngayon:

Joy Tumalon
(sa tono ng “Joy to the World”)

Joy tumalon sa bintana,
Nauna ang baba.
Medyas ng Ilokano,
Sapatos ng kabayo.
Balakubak ng kalbo,
Balakubak ng kalbo,
Gumamit, gumamit ng Guard shampoo.

Jose Mari Chan, Meagan Aguilar at Mrs. Catotocan

2005-12-24T02:53:00.000+08:00

Kung tama ang pagkakatanda ko, nung nakaraang Linggo ay kinapanayam sa Mel & Joey ng GMA 7 si Jose Mari Chan. Nakakatawang isipin na dito sa Pilipinas, ang susunod kay Hesus sa pinakasikat tuwing Pasko ay si Jose Mari Chan. Nobyembre pa nga lang, alam mong malapit na ang pasko dahil naririnig mo na ang malamig na tinig ni Jose Mari Chan sa radyo, sa mall, sa kalsada, sa bangketa ng mga piniratang CDs. Alam mong parang memoryado ng halos lahat ng tao ang mga linyang "Whenever I see girls and boys selling lanterns on the street, I remember the Child in the manger as He sleeps" at alam mong pasko na kasi hindi lang ito pasko ng kapanganakan ni Hesus kundi Pasko ng Muling Pagkabuhay ni Jose Mari Chan. Ang hindi mo alam ay ang pamagat ng kantang pamasko ni Jose Mari Chan. ("Christmas in Our Hearts" ata).

At naalala ko dati ang isang isyu na kinasasangkutan nina Jose Mari Chan at Freddie Aguilar. Bukod sa si Freddie Aguilar ay may syota na kasing-edad ng anak niyang si Meagan Aguilar (na minsan nagpunta sa high school namin noon para magpromote ng isang Music Fair sa St. Joseph's College -- naka-elevator shoes pa nga si Meagan at ngumangata ng chewing gum -- Bazooka malamang), si Jose Mari Chan ay inaway diumano si Freddie Aguilar dahil kine-claim raw ni Freddie Aguilar na siya ang unang lalaking Filipino musician/singer na naging international; e nauna raw si Jose Mari Chan, sabi niya.

Nung nasa hayskul ako, mga kanta ni Jose Mari Chan ang kinakanta ko sa Music Class namin sa ilalim ng gurong si Mrs. Catotocan. Madali lang kasi ang lyrics ng mga kanta ni JMC, at bagay raw sa boses ko. Tsaka kaya mga kanta ni JMC ang kinakanta ko kapag eksam sa Music ay dahil ang pinsan kong si Kuya Alvin ay may Minus One ni JMC. Kaya ayun. Ganun. Back to Mrs. Catotocan. Si Mrs. Catotocan ay isa sa mga kinatatakutan at kinaaasaran kong guro nung hayskul. Masyadong istrikta kasi, tapos sa piano lessons namin sa kaniya, hindi hands-on ang pag-aaral. Pinagawa niya lang kami ng kunwari-kunwariang piano sa pamamagitan ng illustration board, tapos sasabihin niya, hit the Key of C. E ni hindi ko nga alam ang tunog nun sa piano e. Anyway, si Mrs. Catotocan din, galit na galit sa organisasyon namin, ang Lourdes School Chorale, kasi exempted kami sa MAPE (Music, Arts and Physical Education -- later on, pati sa CAT ay maeexempt din kami). Sa hitsura noon ni Mrs. Catotocan, halatang nilaspag na siya ng pagtuturo ng musika sa mga estudyante niyang sutil at pilyo -- tapos si Mrs. Catotocan parang ahas ang nguso at matang mabalasik -- pero ang nalaman ko ay si Mrs. Catotocan pala ay dating model ng shampoo.

Naalala ko noon na kinabisa, pinag-aralan at inawit ng klase namin ang "Pasko na Sinta ko" na mga taga-U.P. pala ang gumawa bago ito naging mas sikat dahil kay Gary Valenciano. At oo nga pala, Christmas Eve na ngayon.

Congrats, Nene; Congrats Ms. Iceland

2005-12-11T01:06:00.000+08:00

Congrats, Nene!

Tuwang-tuwa ako dahil bukod sa nanalo si Nene bilang Pinoy Big Winner ay mas nakatutuwang isipin na isang kamatis na naapakan ang ego ni Baklang Uma dahil siya ang nakakuha ng pinakamababang bilang ng mga text-boto. Nasa 4% (50,000 plus) lang nakuhang boto ni Uma, kaya siya ang fourth placer. Buti nga sa kaniya.

Si Cass naman ang third placer. Nakakuha siya ng humigit-kumulang 200,000 na text-boto. Si Jayson naman ay mayroong humigit-kumulang 300,000 na text-boto at si Nene ay mahigit 500,000 text-boto ang nakuha. Kung piso bawat text ang boto (pero hindi), mayroon na agad P1 milyon ang tinabo ng cellphone companies pag pinagsama-sama. Mabuhay ang kapitalismo! Mabuhay ang pang-uuto!

Pero naiyak talaga ako nang makita ang pamilya ni Nene. Talagang simpleng-simple ang mga magulang ni Nene at alam mong lapat na lapat sa lupa ang kanilang mga paa. Naiinis na talaga ako kay Toni Gonzaga, kasi ang mas mahalaga para sa kaniya, dahil dikta ito ng ABS-CBN, ay ang atupagin ang mga isponsor. Pinaayos rin ni Toni si Nene nang pagtayo para kita ang mukha niya. Mukha namang krismas tri si Toni sa suot niyang pulampula. Dapat sumali na lang siya sa Ms. World dahil puwede silang mag-duet na sayaw ni Ms. Korea na kamukha ni Vivian ng Lovers in Paris.

Unang kita ko pa lang kay Ms. Iceland sa gabing ito ay parang sigurado na akong siya ang mananalo. At siya nga ang nanalo. Natalo ang Mexico, although runner-up siya. Mabuhay ang Third World. Mabuhay ang Tsina na isa na talagang kapitalistang bansa! Mabuhay sa pagturing sa kababaihan bilang mga karneng nais lapain at lantakan.

Mabuhay Gabby Lopez at iba pang patriark ng ABS-CBN sa paglalawa sa malulusog na dibdib ni Cass.

Sori Dennis Trillo, natalo ang siyota mo. Okay lang yan. Wag kang mawalan ng loob. Pagbalik niya sa Pilipinas, magiging bold star siya. Mabuhay!